บทที่ 480 ไม่ได้ซื้อและไม่ได้ยืม

ซ่งเฉินกับหร่วนเทียนอี้เดินหัวเราะร่ากอดคอกันเข้ามาในห้องรับแขก ลั่วฉินซินกวักมือเรียกอย่างเอ็นดูให้พวกเขามานั่ง “อาเฉิน เธอคิดว่ารถคันนี้เป็นยังไง ชอบไหมจ๊ะ?”

“ดีมากครับ ผมชอบมาก ขอบคุณครับคุณแม่” ซ่งเฉินยิ้มกว้าง ขอบคุณลั่วฉินซินอย่างมีมารยาท

“เธอชอบก็ดีแล้ว ดูเหมือนครั้งนี้สายตาคุณพ่อเธอจะดีกว่าแม่นะ” ลั่วฉินซินป้องปากหัวเราะ

ซ่งเฉินเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาคิดว่าลั่วฉินซินเป็นคนตัดสินใจให้ ที่ไหนได้หร่วนเหยียนเป็นคนเลือก น่าแปลกใจจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้หร่วนเหยียนไม่ได้มีทีท่าเป็นมิตรกับเขาเท่าไหร่ มองเขาอย่างกับหมูที่จะมาขุดผักกาดขาวในสวนอย่างนั้นแหละ ขวางหูขวางตาไปหมด

“สายตาคุณพ่อดีจริงๆ ครับ ต่อไปผมจะขับรถคันนี้เป็นหลักเลย” ซ่งเฉินมองหร่วนเหยียนแล้วพูดยิ้มๆ