บทที่ 51 หุบเขาผีเสื้อและแสงหิ่งห้อย

เส้นทางต่อจากนี้ ทุกคนสัมผัสได้ถึงความลาดชันที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

"อีกนานไหมครับคุณผู้ต้อนรับ?"

หลังจากปีนเขามาได้เกือบสิบนาที เศรษฐีหนุ่มรุ่นสองก็เริ่มหมดแรงเป็นคนแรก

"รู้สึกเหมือนเดินมาครึ่งค่อนชั่วโมงแล้ว ยังไม่ถึงอีกเหรอ?"

เขาหยุดพักหอบหายใจ ก้มมองนาฬิกาข้อมือ

"เกือบสี่โมงเย็นแล้ว พวกเราจะไปทันพิธีตอนค่ำไหมเนี่ย?"

เดิมทีเขาแค่กะจะมาดูขุนเขาศักดิ์สิทธิ์เฉยๆ

แต่หลังจากเข้ามาแล้ว เขาเกิดจริงจังกับการรวบรวมเครื่องบรรณาการขึ้นมาจริงๆ แม้ตอนนี้เครื่องบรรณาการจะถูกเอ็นพีซีเก็บไปดูแลชั่วคราว (ซึ่งช่วยไม่ให้เปียกตอนโดนเทพมัจฉาสาดน้ำใส่) แต่เขาก็ยังห่วงว่าจะลงเขาไปร่วมพิธีไม่ทัน

จู้โส่วกลอกตามองบน

ไม่ได้เรื่องเลย!

สถานที่ที่ท่านผู้ต้อนรับพาไป จะแย่ได้ยังไง?!

พิธีกรรมมีทุกวัน แต่ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ไม่ใช่ใครนึกอยากจะมาก็มาได้นะเว้ย!

"ท่านผู้ต้อนรับ แหะๆ อย่าไปสนใจเขาเลยครับ พวกเราไม่เหนื่อย! ไปต่อกันเถอะครับ"

สวี่จิ้งหันกลับมา ยิ้มขำ

"คุณชายครับ เราเพิ่งเดินมาได้ 10 นาทีเองนะครับ..."

โจวพั่วหน้าแดงก่ำ แต่เขาเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ

ปกติวันๆ เอาแต่เที่ยวผับจีบสาว พอต้องมาเดินป่าแบบนี้ คุณชายอย่างเขาจะไปทนไหวได้ยังไง?

"ไม่เป็นไรครับ เราใกล้จะถึงแล้ว"

สวี่จิ้งไม่อมพะนำอีกต่อไป เขาชี้ไปข้างหน้า ดวงตะวันคล้อยต่ำ แสงสีส้มทองสาดส่องทาบทาไปทั่วบริเวณ

"ข้างหน้านี้คือจุดสิ้นสุดของเส้นทางที่เราสำรวจพบครับ"

เลนส์กล้องของจู้โส่วเคลื่อนตามนิ้วมือของสวี่จิ้ง เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มดังก้องอยู่ในหู

"หุบเขาผีเสื้อ"

...

ม่านดอกวิสทีเรียสีม่วงห้อยระย้า เมื่อเดินลอดผ่านม่านดอกไม้เข้าไป นักท่องเที่ยวก็พบกับทุ่งดอกไม้อันงดงามตระการตาในพริบตา

"พระเจ้าช่วย! สวยมาก!!"

โขดหินน้อยใหญ่ยื่นออกมาอย่างอิสระ บนผนังหินเต็มไปด้วยลวดลายธรรมชาติแปลกตา

ใต้เงาหินมีหญ้าเขียว ต้นไม้ใบแดง และดอกไม้สีเหลืองบานสะพรั่ง แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือฝูงผีเสื้อนับพันที่บินว่อนอยู่เหนือหมู่มวลดอกไม้

ทุกจังหวะการหายใจ ปีกบางเบาขยับไหว แสงแดดส่องกระทบจนมองเห็นขนอ่อนเล็กละเอียดบนปีกผีเสื้อได้อย่างชัดเจน

"ท่านผู้ต้อนรับ... ที่นี่... มีเทพเจ้าอยู่ด้วยไหมครับ?"

โจวพั่วที่ปกติไม่เคยกลัวฟ้ากลัวดิน ตอนนี้กลับลดเสียงลงจนเบาหวิว กลัวว่าจะไปรบกวนสิ่งมีชีวิตที่งดงามเหล่านั้น

"คุณชายช่างสังเกตจริงๆ ครับ"

คำชมของสวี่จิ้งถือเป็นการยอมรับกลายๆ ทำเอาโจวพั่วเขินจนหน้าแดง

"แขกทุกท่านเดินชมได้ตามสบายครับ เทพธิดาผีเสื้อชอบความครึกครื้น วันนี้คนน้อย ท่านคงไม่ปรากฏตัวหรอกครับ"

?

เดี๋ยวนะ?

ฉันแค่ถามเฉยๆ!

มีจริงดิ!

โจวพั่วเบิกตากว้างอีกครั้ง

"คะ... คุณหมายความว่า... ถ้านักท่องเที่ยวเยอะ เทพธิดาผีเสื้อก็จะมาเหรอ?"

สวี่จิ้งพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า

"อาจจะครับ แต่ก็ไม่แน่เสมอไป ความประสงค์ของทวยเทพ เราไม่อาจคาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้าได้..."

เขามองขึ้นไปที่โขดหินสูงชัน วิญญาณนักแสดงเข้าสิง แววตาเปี่ยมด้วยความหวัง

"ได้ยินลุงถูเล่าว่า สมัยก่อนตอนที่พวกเขาเข้ามาบูชาเทพเจ้า เคยโชคดีได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของท่าน เทพธิดาผีเสื้อชอบร้องเพลง ชอบความรื่นเริง ยามใดที่ท่านอารมณ์ดี ท่านจะ..."

"จะทำอะไรครับ?"

ทุกคนขยับเข้ามาล้อมวงด้วยความตื่นเต้น

สวี่จิ้งยิ้ม

"จบแล้วครับ ลุงถูเล่าให้ผมฟังแค่นี้"

"..."

ทุกคนหมดคำจะพูด

หมดคำจะพูดแล้วก็ชูนิ้วกลางให้หนึ่งที

"สรุปว่าวันนี้พวกเราจะไม่ได้เจอเทพธิดาผีเสื้อเหรอครับ?"

เจ้าอ้วนยักไหล่อย่างเสียดาย ทำเอาสวี่จิ้งหลุดขำ

"ทวยเทพไม่ใช่สิ่งที่นึกอยากจะเจอก็เจอได้ แค่ได้เจอเทพมัจฉาก็ถือว่าโชคดีจนนอนตายตาหลับแล้วครับ!"

เขาโบกมือ

"เอาล่ะ ทุกคนเดินเล่นกันตามสบาย อีกเดี๋ยวเราจะลงเขากันแล้ว"

นักท่องเที่ยวแยกย้ายกันไปชมความงาม สวี่จิ้งปล่อยให้พนักงานไปพักผ่อน ส่วนตัวเองยืนลูบคางครุ่นคิดอยู่กับที่

เทพธิดาผีเสื้อย่อมไม่มีทางได้เจอ

เพราะเขายังสร้างมันไม่เสร็จไงล่ะ!

บ้าเอ๊ย!

เมื่อไหร่จะสุ่มได้มนุษย์เครื่องมืออีกสักคนนะ?

ถ้ามีมนุษย์เครื่องมือมากพอ เขาก็จะเริ่ม [แผนการสร้างเทพเจ้า] ได้ทันที

จิ๊...

น่าเสียดายของแบบนี้ต้องแล้วแต่ดวง ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้โอกาสสุ่มรางวัลอีก

ตอนนี้ ถ้าอยากให้ได้ผลลัพธ์ที่น่าทึ่งที่สุด ทางเดียวที่เป็นไปได้คือใช้ไอเทมชิ้นหนึ่งในร้านค้า

เขานึกถึงไอเทมชิ้นนั้นแล้วก็ถอนหายใจ

ชิ้นละ 1,000 แต้มคำชม ใช้ได้แค่ 10 ครั้ง

อย่าว่าแต่ตอนนี้แต้มคำชมเขามีน้อยนิดเลย ต่อให้มีพอ เขาก็ยังทำใจซื้อไม่ลง...

รอไปก่อน!

สร้างกระแสไปก่อน!

รอจบสัปดาห์นี้ สะสมค่าชื่อเสียงได้ครบ ช่วงวันหยุดแรงงานนักท่องเที่ยวเยอะๆ ค่อยงัดออกมาใช้!!

ขณะที่เขากำลังวางแผนการอันยิ่งใหญ่ เหล่านักท่องเที่ยวต่างก็กระจายตัวกันไป

"ผีเสื้อพวกนี้ไม่กลัวคนเลย!"

กลุ่มหญิงสาวที่กำลังถ่ายรูปตะโกนขึ้นมาก่อนด้วยความตื่นเต้น พวกเธอชูมือขึ้นให้ผีเสื้อปีกสีน้ำเงินเกาะ แล้วเบียดกันถ่ายรูปริมดงดอกไม้อย่างบ้าคลั่ง

ทำเอาคนอื่นๆ ตื่นเต้นไปด้วย

ผีเสื้อไม่ใช่ของหาดูยาก แหล่งท่องเที่ยวที่ชื่อหุบเขาผีเสื้อในประเทศก็มีเยอะแยะ แต่ผีเสื้อฝูงใหญ่ที่ไม่กลัวคนแบบนี้หาดูยากมาก

จู้โส่วแบกอุปกรณ์ครบชุดวิ่งถ่ายไปทั่ว พลาดช็อตเด็ดที่สระมัจฉาไปแล้ว หุบเขาผีเสื้อนี่เขาจะไม่ยอมพลาดอีกเด็ดขาด!

เสิ่นจวงเดินไปที่ดงดอกไม้อย่างอยากรู้อยากเห็น นิ้วชี้จิ้มไปที่ผีเสื้อตัวเล็กสีเทา แล้วหันมายิ้มให้สวี่จิ้ง

"ดูสิ ผีเสื้อตัวนี้ก็ไม่กลัวคนเหมือนกัน"

สวี่จิ้งยิ้มแห้ง

"ของคุณท่านนั้นน่าจะเป็นผีเสื้อกลางคืนครับ"

"..."

เสิ่นจวงปัดผีเสื้อกลางคืนทิ้ง แล้วเดินลึกเข้าไปข้างในอย่างงอนๆ

ไอ้เด็กคนนี้! ไม่รับมุกผู้ใหญ่บ้างเลย!

เขาคิดถึงเลขาฯ เสี่ยวหลี่เหลือเกิน!!!

(เสี่ยวหลี่ที่อยู่อีกฟากหนึ่งน้ำตาตกใน: ท่านเลขาฯ!! รีบมาช่วยผมด้วย!!!)

ทะเลผีเสื้อที่บินว่อนไปทั่วนั้นงดงามวิจิตรบรรจง แต่เมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลาลับหลังทิวเขา แสงสว่างดวงเล็กๆ ก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

"นั่นอะไรน่ะ?!"

เซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่กว่าปรากฏขึ้นแล้ว

ทุกคนหันขวับ มองตรงไปยังส่วนลึกของทางเดินดอกไม้

หนึ่งจุด... สองจุด... หนึ่งสาย... สองสาย...

แสงสีเขียวระยิบระยับปรากฏขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อตัวเป็นแม่น้ำหิ่งห้อยที่ส่องแสงเรืองรอง

แม่น้ำสายนั้นดูเหมือนมีชีวิต มันค่อยๆ ไหลลอยขึ้นลง แผ่ขยายออกไป ครอบคลุมนักท่องเที่ยวคนแรก...

ดวงดาวสีเขียวนับร้อยพันลอยผ่านหน้าหญิงสาว ราวกับพาเธอเข้าสู่แม่น้ำแห่งกาลเวลาอันเจิดจรัส...

จากนั้นก็คนที่สอง... คนที่สาม... คนที่สี่...

แสงหิ่งห้อยไม่ได้โอบล้อมเพียงแค่นักท่องเที่ยว แต่ยังห่อหุ้มพนักงานทุกคนของหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าเอาไว้ด้วย...

เถียนเถียนจูงมือเสี่ยวจื้อและเหมียวเหมียว หิ่งห้อยแยกตัวออกตรงหน้าพวกเขา ชั้นหนึ่งลอยข้ามศีรษะเถียนเถียน อีกชั้นหนึ่งลอยผ่านหน้าอกของเด็กทั้งสอง

"แม่จ๋า... หนูเห็นทางช้างเผือกแล้ว..."

เสี่ยวจื้อพึมพำ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปสัมผัส

ก้นน้อยๆ ของหิ่งห้อยกะพริบแสงวูบวาบ พอถูกสัมผัสก็บินหนีไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เสี่ยวจื้อหัวเราะคิกคัก

จู้โส่วกัดฟัน บังคับตัวเองให้นิ่งสนิท

เลนส์กล้องของเขา มั่นคงดุจป้อมปืนในสนามรบ!

แม่น้ำแห่งแสงหิ่งห้อยสายนั้น ไหลผ่านหน้าเลนส์ของเขา แล้วกระจายตัวออกไป

ราวกับดอกไม้ไฟที่ระเบิดตรงหน้า ราวกับดาวระยิบระยับจากการถูกชก ราวกับทางช้างเผือกเต็มท้องฟ้าที่เห็นในฝันยามล่องลอยอยู่เหนือเมฆ...

สวยเหลือเกิน...

จู้โส่วเม้มปากแน่น สัมผัสได้ว่าแสงหิ่งห้อยเหล่านี้ได้กลายสภาพเป็นยอดวิวมหาศาลพุ่งเข้าใส่เขาแล้ว

ดังแน่...

คราวนี้ดังระเบิดแน่นอน...

ส่วนโจวพั่ว เขาจะไปจำเรื่องเทพเจ้าปรากฏกายอะไรนั่นได้อีก? ตอนนี้เขารู้สึกแค่ว่า 'ป่าหิ่งห้อย' ในต่างประเทศที่เคยไปมาเทียบไม่ติดเลยสักนิด! กระจอกงอกง่อย!

แมลงของพวกแกเยอะเหรอ?

แล้วแมลงของพวกแกบินแบบนี้ได้ไหม?!

บินแบบนี้! แล้วก็แบบนั้น! แล้วก็บินแบบนี้ได้ไหมล่ะโว้ย!!!

กาก!!

เขามือสั่นระริกขณะพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มแชท

[ป๋าพีพี: ไอ้ลูกชายทั้งหลาย วันนี้ไม่ยอมมากับป๋า... พวกแกจะต้องเสียใจไปจนวันตาย]