บทที่ 52 ผู้บุกรุกที่ถูกกักขัง

เมื่อแม่น้ำหิ่งห้อยไหลผ่านไป หุบเขาผีเสื้อกลับคืนสู่ความมืดสลัว สวี่จิ้งจึงพานักท่องเที่ยวเดินลงจากเขา

โจวพั่วตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ เข้ามารุมล้อมสวี่จิ้งพร้อมกับคนอื่นๆ

"คุณผู้ต้อนรับ มีเรื่องราวเกี่ยวกับเทพธิดาผีเสื้ออีกไหมครับ?"

"ใช่ๆ! ท่านชอบความครึกครื้นจริงเหรอ?"

"เทพธิดาผีเสื้อเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายคะ?"

"ถ้าพวกเรามากันเยอะๆ เทพธิดาผีเสื้อจะปรากฏตัวไหม?"

"เทพธิดาผีเสื้อหน้าตาเป็นยังไงครับ?"

"แล้วเทพธิดาผีเสื้อ... มีไอนั่นเหมือนเทพมัจฉาไหม?"

สวี่จิ้งหันขวับ ทำหน้าเหวอ

"เทพธิดาผีเสื้อจะมีหางได้ยังไงครับ?"

"..."

อย่ามาแกล้งไขสือนะ! พวกเขาหมายถึงเทพธิดาผีเสื้อมีรูปลักษณ์ที่แปลกประหลาดเหมือนกันหรือเปล่าต่างหากเล่า!

สวี่จิ้งหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ นำทางลงเขา

นักท่องเที่ยวกลุ่มบุกเบิกทั้ง 20 คนเดินตามหลังพลางคุยกันเจี๊ยวจ๊าวอย่างตื่นเต้น ตั้งแต่เรื่องผีเสื้อเต็มหุบเขาไปจนถึงแม่น้ำหิ่งห้อย ตั้งแต่เทพธิดาผีเสื้อที่ไม่ยอมเผยโฉม ไปจนถึงเทพมัจฉาที่หายวับไปกับตา

ทุกสิ่งที่ได้เห็นบนขุนเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ทะลุขีดจำกัดความรู้ความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว

เทพเจ้า?

เมื่อก่อนใครจะไปเชื่อ? นักท่องเที่ยวรู้ดีว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่า เป็นกิจกรรม เป็นจุดขาย เสิ่นจวงที่เป็นถึงเลขาธิการสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวยิ่งรู้ดีถึงกลเม็ดเด็ดพรายพวกนี้

แต่วันนี้หลังจากได้เห็นกับตา พวกเขาทุกคนแทบจะสวมหนังนักวิทยาศาสตร์แต่เดินบนเส้นทางไสยศาสตร์กันหมดแล้ว

ถ้านี่เป็นของปลอม?

งั้นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 2A ในอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ จะต้องครอบครองเทคโนโลยีล้ำสมัยระดับโลกเชียวเหรอ ถึงจะสร้างหางปลาที่สมจริงขนาดนั้นได้?

ต่อให้อธิบายเรื่องหางปลาได้ แล้วเรื่องที่หญิงสาวตัวเป็นๆ หายวับไปต่อหน้าต่อตาฝูงชนล่ะ จะอธิบายยังไง?

หรือว่ามีประตูมิติ?

เสิ่นจวงมองแผ่นหลังของผู้ต้อนรับหนุ่มที่เดินนำอยู่ข้างหน้า แล้วหันไปมองนักท่องเที่ยวและ "ผู้กล้า" ที่กำลังถกเถียงกันอย่างออกรส เขาค่อยๆ ปลีกตัวออกจากกลุ่ม เร่งฝีเท้าไปเดินเคียงข้างสวี่จิ้ง

"พ่อหนุ่ม บอกความจริงกับลุงหน่อยเถอะ"

สายตาของเขาสื่อความหมายนัยๆ

"ของพวกนี้... ของจริงเหรอ?"

สวี่จิ้งอมยิ้ม

"คุณครับ ถ้าคุณเชื่อ ที่นี่ก็คือขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ที่เทพเจ้าคุ้มครอง แต่ถ้าคุณไม่เชื่อ ที่นี่ก็เป็นเพียงแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่งเท่านั้น"

"จริงไหมครับ?"

เสิ่นจวงเลิกคิ้ว

ไอ้หนุ่มนี่ร้ายนัก มาเล่นลิ้นกับเขา

แต่ในเมื่อพูดแบบนี้ แสดงว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงลูกไม้ที่ทางแหล่งท่องเที่ยวสร้างขึ้นสินะ

คิดได้ดังนั้น เขาก็โล่งอก

ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น ถ้าเทพมัจฉาองค์นั้นมีตัวตนจริง พรุ่งนี้รัฐบาลคงส่งคนมาพาตัวไปแน่

แต่ทันใดนั้น ความปิติยินดีมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาในใจ

ถ้าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของแหล่งท่องเที่ยว งั้นศักยภาพของที่นี่ก็น่ากลัวจนจินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว!

เขาเงยหน้ามองยอดเขาสูงตระหง่านด้านหลัง

พวกเขาเดินกันมาครึ่งค่อนชั่วโมง ก็เพิ่งได้ดูจุดท่องเที่ยวแค่สองจุดตรงตีนเขาเตี้ยๆ เท่านั้น

ถ้าแหล่งท่องเที่ยวปรับปรุงเสร็จสมบูรณ์ และ "ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์เปิดทำการอย่างเป็นทางการ" ที่นี่จะกลายเป็นแบบไหนกัน?!

ไม่ธรรมดา!

ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง!!

เขาตัดสินใจแน่วแน่ทันที พอกลับไปจะรีบเซ็นอนุมัติกรณีพิเศษ! ต้องรีบโปรโมตด่วน

ถึงจะเหลือเวลาอีกไม่ถึงสัปดาห์ แต่ก็ต้องพยายาม แย่งนักท่องเที่ยวมาได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น!

หมดวันแรงงาน ก็ยังมีวันชาติ

ถ้าแหล่งท่องเที่ยวนี้พัฒนาไปได้ดี และเขาช่วยสนับสนุนได้อีกแรง ปีนี้การท่องเที่ยวเมืองหย่งหยางอาจจะติดท็อป 5 ของมณฑลก็ได้! เผลอๆ... อาจจะติดท็อป 3 ด้วยซ้ำ!!

ต้องหาโอกาสพบผู้รับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยวนี้ให้ได้!

พรุ่งนี้ต้องนัดเจอให้ได้!!

สวี่จิ้งเหลือบมองตาแก่ที่เงียบไปข้างหลัง แล้วยิ้มมุมปาก

ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ส่วนที่ให้นักท่องเที่ยวดูจบแล้ว ตอนนี้เขาต้องไปจัดการพวกหนูตัวจ้อยที่แอบมุดเข้ามาแล้ว

ไม่รู้ว่า [อาณาเขตหมอกลวงตา] จะได้ผลดีแค่ไหน ขังพวกมันไว้ได้อยู่หมัดหรือเปล่า

ขบวนนักท่องเที่ยวเดินกลับมาถึงตีนเขาอย่างรวดเร็ว ฟางกุ้ยและจินน่ากับคนอื่นๆ รีบแยกตัวไปเตรียมการแสดงรอบค่ำ

ทุกคนกลับมายืนบนทางเดินหินเรียบ กำลังจะแยกย้ายกันไปที่ลานกว้างเพื่อดูพิธีกรรม แต่แล้วก็เห็นคุณผู้ต้อนรับขมวดคิ้วมุ่น

"เดี๋ยวก่อนครับ!"

เขาทำท่าเอียงหูฟัง จากนั้นสีหน้าก็ฉายแววโกรธเกรี้ยว

"บอกแล้วไงครับ! ว่าถ้าไม่มีคนนำทาง ห้ามเข้าป่าโดยพลการเด็ดขาด!"

จู้โส่วสัมผัสได้ถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เป็นคนแรกที่ยกกล้องขึ้นเล็งไปทางสวี่จิ้ง

"เอ๊ะ?"

เขามองผ่านเลนส์ แล้วชะโงกหน้าออกมามองไปที่ตีนเขาด้วยความสงสัย

ตอนที่พวกเขาขึ้นเขา ตรงนั้นยังเป็นป่าไม้เขียวชอุ่มอยู่เลย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีหมอกสีเทาลอยปกคลุมหนาแน่นขนาดนั้น?

"คุณผู้ต้อนรับ? นั่นอะไรครับ?"

โจวพั่วที่เพิ่งไปติวเข้มตำนานหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้ามา นึกถึงจุดสำคัญได้ทันที

สวี่จิ้งหันกลับมา เอ่ยเสียงเครียด

"มีคนนอกพยายามลักลอบเข้ามาในขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ แล้วหลงทางอยู่ในหมอกปีศาจครับ..."

ห๊า?

จู้โส่วทำหน้าตกใจ แต่ในใจหัวเราะร่า

เนื้อเรื่องใหม่!

ประเด็นร้อนใหม่!

ขำกลิ้ง! เรื่องราวมันช่างปะติดปะต่อกันเหลือเกิน!

ไอ้ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์บ้าบอนี่! ทำไมถึงมีเรื่องมหัศจรรย์เยอะแยะขนาดนี้!! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

สะใจ! โคตรสะใจ!

บัตรผ่านทางราคา 500 หยวน คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!!!

"ทุกคนไม่ต้องกลัวครับ" สวี่จิ้งถอนหายใจ หันมาปลอบโยนทุกคน "แม้การกระทำของแขกเหล่านี้จะไม่เป็นที่ต้อนรับของหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า แต่ในเมื่อพวกเขาติดอยู่ข้างใน ผมก็ต้องช่วยพวกเขาออกมา"

ขำตายล่ะ

ใครกลัวกัน?

โจวพั่วยืนกอดอกรอชมเรื่องสนุก เขาอยากรู้ใจจะขาดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป?

ส่วนเสิ่นจวงมองดูเหตุการณ์ไปพลาง หยิบโทรศัพท์โทรหาเลขานุการไปพลาง

เขาออกมาตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว ทำไมยังไม่เห็นเงาหัวเสี่ยวหลี่เลย เดินเขาจนหิวไปหมดแล้ว เขาอยากจะจัดการขนมปังในเป้ของเสี่ยวหลี่ใจจะขาด!

จู้โส่วไม่พูดพร่ำทำเพลง เช็ดเลนส์อีกรอบ เล็งไปที่สวี่จิ้งและหมอกสีเทาด้านหลัง

สวี่จิ้งกวาดตามองทุกคนที่ดูจะไม่ทุกข์ร้อนอะไร ก็ได้แต่ทอดถอนใจในความเสื่อมทรามของสังคม ก่อนจะแสร้งล้วงเอาแตรอันเล็กๆ ออกมา

"นี่คือแตรขับไล่ภัยพิบัติประจำตระกูลเรา มีเพียงผู้กล้าที่มีศรัทธาแรงกล้าที่สุดเท่านั้นที่จะเป่ามันได้!"

สวี่จิ้งร่ายบทพูดต่อไป ทั้งที่นิ้วเท้าจิกพื้นจนแทบจะสร้างปราสาทได้อยู่แล้วด้วยความเขินอาย

"ทุกคนถอยไปครับ ผมจะเป่าไล่หมอกแล้ว"