บทที่ 53 งานที่เชี่ยวชาญต้องให้ผู้เชี่ยวชาญทำ

เขายืนอยู่ที่ขอบพุ่มไม้ เท้าแกล้งทำเป็นเตะก้อนหินสีเขียวออกไปอย่างไม่ตั้งใจ

ปู๊ด!!!

ผู้ต้อนรับหนุ่มแววตามุ่งมั่น สูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง

ปู๊ด ปู๊ด!!!

ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด...

เสียงแตรดังติดต่อกันสามครั้ง โจวพั่วยกมือขึ้นปิดหู

แตรขับไล่ภัยพิบัตินี่ปกติต้องเสียงห่วยแตกขนาดนี้เลยเหรอ?

เสียงเหมือนคุณปู่ของเขาร้องเพลงตอนคออักเสบไม่มีผิด...

แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น

"หมอกจางลงจริงๆ ด้วย!"

ไม่มีลมพัด ไม่มีการใช้เครื่องมือใดๆ ช่วยพัดเป่า แต่หมอกสีเทาที่ปกคลุมหนาแน่นค่อยๆ จางลงจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หลังเงาไม้ซ้อนทับ ในที่สุดก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาลอยมา

"ช่วย... ด้วย..."

"ช่วย..."

?

ชายแกนนำที่ตะโกนจนคอแทบแตกเผยสีหน้าดีใจสุดขีด!

หมอกจางลงแล้ว!

มีคนมาช่วยพวกเขาแล้ว!

คนอื่นๆ พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เสื้อผ้าถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาดวิ่น เครื่องสำอางบนหน้าหญิงสาวไหลเยิ้มเปรอะเปื้อนจากการร้องไห้

หญิงสาวไม่กี่คนเป็นแกนนำวิ่งร้องไห้โฮตรงเข้ามาหาสวี่จิ้งและพรรคพวก

"ฮือๆๆ! ในที่สุดพวกคุณก็มา! พวกเราเจอผีบังบด!"

"ฮือๆๆ! ภูเขานี้สูงมาก! พวกเราปีนมาตั้งสองชั่วโมงแล้วยังหาทางออกไม่เจอ!"

"ออกไปไม่ได้! ออกไปไม่ได้เลยจริงๆ!!"

"น่ากลัวมาก! ฉันจะร้องเรียน!! มาตรการความปลอดภัยของพวกคุณห่วยแตกมาก!!!"

ทุกคนร้องห่มร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพรากวิ่งออกมา พอมองไปรอบๆ ก็ต้องยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

?

"ฮะฮะ... คุณบอกว่าจะร้องเรียนเหรอครับ?"

สวี่จิ้งทำหน้าเป็นห่วงเป็นใย ถามย้ำราวกับได้ยินไม่ชัด

จิ๊...

[อาณาเขตหมอกลวงตา] ใช้งานได้ดีเกินคาดแฮะ!

สมกับเป็นไอเทมระดับกลาง!

หญิงสาวที่โวยวายเมื่อครู่หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู

อะไรกันเนี่ย?

จุดที่พวกเขาติดอยู่ ห่างจากตีนเขาไม่ถึง 20 เมตร?

ความสูงระดับที่กลิ้งตัวลงมาทีเดียวก็ถึงพื้น...

แต่พวกเขากลับหลงทาง?

เป็นไปได้ยังไง?!

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าพวกเขาเดินขึ้นเดินลงกันตั้งไกล แต่หาทางออกไม่เจอ!

"ฉัน... พวกฉัน?"

เธอทั้งอับอายทั้งงุนงง

ผิดกับเสิ่นจวงที่พุ่งตัวเข้าไปหาจ้องมองชายหนุ่มที่ค่อยๆ เดินโซเซออกมาจากพุ่มไม้ ด้วยสายตาผิดหวังอย่างแรง

"เสี่ยวหลี่? นาย..."

ทำไมนายถึงไปทำตัวเหลวไหลกับชาวบ้านเขาด้วย!!

ทำฉันขายขี้หน้าหมด!!

"ในกระเป๋ายังมีของกินไหมครับ? เอาขนมปังเนยสดมาให้ผมสักสองชิ้น ผมจะหิวตายอยู่แล้ว..."

เสี่ยวหลี่ยิ้มแหย ริมฝีปากแห้งผากจนลอกเป็นขุย เลือดกำเดาสองสายไหลย้อยลงมาจากมุมปาก ดูน่าเวทนาเป็นที่สุด

ตาแก่หนังเหนียว!

ที่ทำไปก็เพื่อความปลอดภัยของคุณทั้งนั้นแหละ!

ผมกลัวแทบตายอยู่ในป่า คุณยังจะมาห่วงขนมปังเนยสดของคุณอีก!

เสิ่นจวงรูดซิปกระเป๋าเป้เปิดออกอย่างรวดเร็ว สิ่งที่พบมีเพียงถุงเปล่าที่เต็มไปด้วยห่อพลาสติก

"..."

ทั้งสองจ้องหน้ากันเลิ่กลั่ก เสิ่นจวงกรีดร้องในใจด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

"ขนมปังเนยสดของฉ้าน!!!!"

...

สวี่จิ้งพูดไม่ออก ละสายตาจากคนสองคนที่กำลังจะตีกันตายเพราะขนมปัง หันไปมองอีกด้านหนึ่งของพุ่มไม้

กลุ่มคนชุดดำสวมหน้ากากกำลังยืนตัวสั่นงันงก กอดกระเป๋าเป้ไว้แน่น

อืม...

จับตัวได้แล้ว

สวี่จิ้งเรียกพนักงานรูปร่างกำยำสองสามคนให้เข้ามาใกล้ แล้วเดินนำเข้าไปหา

"พวกคุณเป็นใคร?"

เขาขวางทางคนที่ทำท่าจะหนี "ทำตัวลับๆ ล่อๆ ในกระเป๋ามีอะไร? ขโมยของในขุนเขาศักดิ์สิทธิ์มางั้นเหรอ?"

?

ในเขามีอะไรให้ขโมยฟะ!

กล้าดูถูกกันชัดๆ!

ชายแกนนำเหลือบมองกลุ่มนักท่องเที่ยวที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ไกลๆ รู้ดีว่าสิ่งที่พวกตนทำมันไม่โปร่งใส รีบเบือนหน้าหนี

"พวกเราไม่ได้ทำอะไร แค่อยากขึ้นเขาแล้วหลงทางเฉยๆ"

"อ้อ~"

สวี่จิ้งยิ้มตาหยี

"งั้นผมขอดูในกระเป๋าหน่อยได้ไหมครับ?"

"...คุณทำแบบนี้เขาเรียกว่าตรวจค้นโดยมิชอบด้วยกฎหมายนะ"

โอ้โฮ!

ตรวจ~~ค้น~~โดย~~มิ~~ชอบ~~ด้วย~~กฎ~~หมาย~~

รู้กฎหมายดีซะด้วย!

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมจะแจ้งตำรวจ ถ้าไม่มีอะไรผมจะยอมขอโทษและจ่ายค่าเสียหาย แต่ถ้ามีปัญหา... ต้องขออภัยด้วยนะครับ ผมคงต้องกัดไม่ปล่อย และฟ้องร้องให้ถึงที่สุด"

สวี่จิ้งกดเสียงต่ำ เลิกสวมบทบาทเป็นผู้ต้อนรับแห่งหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า แต่ยื่นคำขาดในฐานะเจ้าของสถานที่

แจ้งตำรวจ?

ชายคนนั้นกลอกตาไปมา สบตากับพรรคพวกสวมหน้ากากด้านหลัง แล้วพากันวิ่งหนีไปอีกทางทันที

ตึง!

ตึง ตึง!

ชายคนนั้นวิ่งชนเข้ากับภูเขาเนื้อ ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

เบื้องหน้า ฟางกุ้ยและพรรคพวกที่มีร่างกายสูงใหญ่บึกบึน ยืนจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา

เวรเอ๊ย...

ชายชุดดำสบถ

เรื่องนี้ต้องทำแบบลับๆ ถ้าโดนจับได้ ก็จบเห่

"อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่ ของข้าไม่เอาแล้ว พวกข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

สวี่จิ้งเชิดคางขึ้น มองดูคนกลุ่มนั้นทยอยทิ้งกระเป๋าเป้ลงกับพื้น แล้วถอยหลังก้าวหนึ่ง กลับมาปั้นหน้ายิ้มแย้มอีกครั้ง

"เชิญ~"

คนกลุ่มนั้นวิ่งหายเข้าไปในตรอกซอกซอย หายลับไปอย่างรวดเร็ว

สวี่จิ้งยืนเอามือไพล่หลัง กดวิทยุสื่อสารเบาๆ

"พี่เจ้าหม่างอยู่ในแหล่งท่องเที่ยวไหมครับ วานช่วยอะไรผมหน่อย..."

แม้จะไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใครมาจากไหน แต่สวี่จิ้งก็พอจะเดาทางได้

เขาสั่งให้ฟางกุ้ยและคนอื่นๆ เก็บกระเป๋าเป้เหล่านั้นขึ้นมา แล้วพานักท่องเที่ยวกลับไปที่ลานกว้างกลางหมู่บ้าน

งานที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญ ก็ต้องปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญเขาจัดการ บางทีเถ้าแก่เจ้าอาจจะรู้จักคนพวกนั้นก็ได้~

...

ห่างออกไปไม่กี่ช่วงถนน เจ้าหม่างกำลังนั่งจิบชาอยู่ในโรงน้ำชา หลังจากเดินตามกลุ่มนักท่องเที่ยววัยรุ่นมาทั้งบ่าย ร่างกายแก่ๆ ของเขาก็เริ่มประท้วง

จิ๊~

พี่หม่างแม้จะเหนื่อย~

แต่พี่หม่างมีความสุข~

บริษัททัวร์ซานหม่างกำลังกลับมาผงาดอีกครั้งเพราะกระแสความนิยมของภูเขาว่านหยวน!

กรุ๊ปทัวร์เล็กๆ 20 คน หาได้ง่ายๆ สบายมาก ยิ่งช่วงสุดสัปดาห์ พวกเขาจัดทัวร์เข้ามาได้ถึงสองกรุ๊ป!

แม้ค่าตั๋วจะยังไม่ขึ้นราคา ค่าคอมมิชชันที่ได้ก็น้อยจนแทบไม่พอจ่ายเงินเดือนลูกน้อง แต่เจ้าหม่างไม่ได้มองการณ์ใกล้แค่นั้น เขารู้จักวิธีตกปลาใหญ่ด้วยเหยื่อก้อนโต

ดังนั้นช่วงนี้ เขาแค่ต้องรักษาความสัมพันธ์กับลูกค้าให้ดี สร้างชื่อเสียงและคะแนนรีวิวให้สวยหรูก็พอ!

น้ำชาหมดไปหนึ่งถ้วย เขาวางสายโทรศัพท์จากเจียงฉง ดูดฟันเสียงดังจิ๊จ๊ะ

ไม่ต้องเดาให้ยาก

ต้องเป็นฝีมือของเถ้าแก่บริษัททัวร์เจ้าอื่น หรือไม่ก็แหล่งท่องเที่ยวคู่แข่งเล่นสกปรกแน่ๆ

สงครามธุรกิจนี่นะ

เพื่อยอดลูกค้า อะไรก็ทำได้ ไม่ใช่เรื่องน่าอาย

แต่ถ้ามาเล่นงานหัวเรือใหญ่ของเขา เขาไม่มีทางนั่งงอมืองอเท้าแน่

ภูเขาว่านหยวน สวี่จิ้ง

คือบ่อเงินบ่อทองของเขา

จะเล่นงานเขาได้ แต่จะมาเล่นงานภูเขาว่านหยวนในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ไม่ได้เด็ดขาด

"พี่น้องครับ! รวมพลไปที่ท่าเรือด่วน ตามประกบคนกลุ่มหนึ่งให้ข้าหน่อย... พอออกนอกเขตแหล่งท่องเที่ยว หาที่เงียบๆ แล้วอุ้มพวกมันไปซะ!!"

เจ้าหม่างพ่นลมหายใจออกยาว เงยหน้ามองดวงดาวระยิบระยับเหนือหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า เคล้าเสียงแตรที่ลอยลมมา ให้ความรู้สึกเหมือนวีรบุรุษผู้โดดเดี่ยวในหนังแอ็กชันชอบกล

"เถ้าแก่สวี่! พี่ชายคนนี้จะปกป้องคุณเอง!"

จะปกป้องแหล่งท่องเที่ยวของคุณ! อย่างสุดความสามารถ!