บทที่ 54 ความรู้สึกหลังชม

สวี่จิ้งไม่รู้ว่าอดีตเจ้าพ่อวงการนักเลงพาชายชุดดำพวกนั้นไปปรับทัศนคติที่ไหน และไม่รู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาบ้าง

เขาเพียงแค่จัดการกับกระเป๋าเป้ที่เตรียมมาเพื่อ "ใส่ร้ายป้ายสี" เหล่านั้นให้เรียบร้อย แล้วกลับไปดำเนินพิธีการตามปกติต่อไป

คืนนั้น ในบรรดานักท่องเที่ยวผู้บุกเบิกทั้ง 20 คน บางคนอยู่ร่วมพิธีอัญเชิญเทพเจ้าต่อ แต่บางคนก็เดินทางออกจากแหล่งท่องเที่ยวทันที

จู้โส่วคือหนึ่งในคนที่รีบกลับ

เรดาร์ความมืออาชีพเตือนเขาว่าห้ามเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ยังไม่เปิดตัวอย่างเป็นทางการ ได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวสุดมหัศจรรย์อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์เมืองหย่งหยาง

เขาเป็นบล็อกเกอร์สายรีวิว แต่เขาก็เป็นลูกหลานชาวหย่งหยางด้วยเช่นกัน

ในช่วงพีคของการท่องเที่ยววันหยุดแรงงานที่กำลังจะมาถึง

เขาพอจะมองออกลางๆ ว่า นี่อาจเป็นโอกาสพลิกฟื้นวงการท่องเที่ยวของหย่งหยาง หรือเผลอๆ อาจจะถึงขั้นสร้างชื่อเสียงให้โด่งดังเป็นพลุแตกได้เลยทีเดียว!

ดังนั้นเขาต้องรีบเผยแพร่ข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ให้เร็วที่สุด

เสิ่นจวงและผู้ติดตามบรรลุวัตถุประสงค์หลักของการเดินทางครั้งนี้แล้ว จึงเดินทางกลับเช่นกัน

ส่วนบุคคลพิเศษอีกคนหนึ่ง และเป็นชายเพียงคนเดียวที่ได้ [ปฏิสัมพันธ์กับเทพเจ้า] อย่างโจวพั่ว

ก็ถูกเพื่อนฝูงเร่งยิกๆ ให้รีบกลับเข้าเมืองหย่งหยาง

เพื่อนๆ จองโต๊ะในไนต์คลับเจ้าประจำไว้รอท่าอยู่แล้ว กว่าโจวพั่วจะขับรถฝ่าความมืดมาถึงผับ สิ่งที่เห็นก็คือกลุ่มเพื่อนที่กำลังมัวเมาอยู่ในบรรยากาศอโคจร

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ป๋าพีพีมาแล้วโว้ย!"

เพื่อนซี้ของเขามองเห็นมาแต่ไกล ตาเป็นประกาย คว้าขวดเหล้าพุ่งเข้ามากอดคอเขาทันที

"วันนี้ไปเที่ยวป่าเที่ยวเขามา ลำบากคุณชายน้อยแย่เลยนะ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เพื่อนสงสารจับใจ!"

เขาขยิบตาทำหน้าทะเล้น "เด็กๆ จัดเตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว! สเปกนายทั้งนั้น!"

เสียงดนตรีดังกระหึ่ม สถานที่ที่เคยคุ้นชิน วันนี้กลับทำให้โจวพั่วรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

เขามองตามนิ้วมือของเพื่อนไป

เห็นสาวสวยผิวขาวหน้าเรียวตาโตแต่งหน้าจัดจ้านนั่งอยู่ในโซฟา แต่กลับทำให้เขาหมดอารมณ์ในทันที

แม้จะรู้ว่าเป็นความคิดที่แปลกประหลาด แต่ภาพหางปลาสีแดงทองที่แกว่งไกวไปมายังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทำให้พอมองดูใบหน้าศัลยกรรมบล็อกเดียวกันพวกนี้แล้ว รู้สึกจืดชืดไร้รสชาติขึ้นมาทันที

"ช่างเถอะ ฉันขอดื่มเหล้าอย่างเดียวดีกว่า..."

เขาโบกมือปัด เดินเลี่ยงไปนั่งข้างๆ

หนุ่มสาวสี่ห้าคนในโซฟารีบส่งเสียงทักทายเอาใจใส่

หญิงสาวสวมชุดหนังรัดรูปสุดเซ็กซี่โอบไหล่หนุ่มนักศึกษามหาลัยหน้าตาจิ้มลิ้มเดินนวยนาดเข้ามาหา

"ตายจริง! เสี่ยโจวของเราเป็นอะไรไปคะวันนี้? ไม่สบอารมณ์เหรอ? ให้พี่สาวดื่มเป็นเพื่อนไหม?"

โจวพั่วเงยหน้าขึ้น กลิ่นน้ำหอมเกรดต่ำจากตัวหนุ่มน้อยหน้าใสปะทะจมูกเข้าอย่างจัง

จมูกที่คุ้นชินกับกลิ่นหอมสดชื่นของป่าเขามาทั้งวัน เกิดอาการระคายเคืองจนแสบจมูก

"เชรด! ถอยไปห่างๆ เลย!"

เขาขมวดคิ้ว กวาดสายตามองทุกคน แล้วตัดสินใจเด็ดขาด

"เฮ้ย! วันนี้ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ใครเป็นเพื่อนรักก็ตามมา ไปกับฉันที่หนึ่ง..."

โจวพั่วหมุนตัว เดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอกทันที

เดินไปได้สองก้าว ก็หันกลับมามองกลุ่มเด็กดริกน์ในโซฟาด้วยสายตารังเกียจ

"ห้ามพาคนอื่นมาด้วย!"

...

คนกลุ่มนี้แทบจะโตมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาล พอเห็นเพื่อนเอาจริง ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วพากันลุกขึ้นตามไป

ชายหนุ่มที่เป็นคนจองโต๊ะโยนเงินปึกหนาสองหมื่นหยวนลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี

"น้องสาว~ วันนี้โทษทีนะ เอาเงินไปหาอะไรกินกันเองเถอะ พี่มีธุระ ขอตัวก่อนนะจ๊ะ~"

กลุ่มลูกเศรษฐีพากันเดินออกไปยกแก๊ง ไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้จัดการร้านก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา

"คนล่ะครับ? คุณชายหวังกับพวกหายไปไหนหมด? คุณหนูจ้าวล่ะ?!"

หนุ่มน้อยหน้าใสตอนนี้ดูไม่ใสซื่ออีกต่อไป เขานอนหน้าบูดอยู่บนโซฟา นับเงินในมืออย่างเซ็งๆ

"ไม่รู้สิ วันนี้เสี่ยโจวดูอารมณ์ไม่ดี เรียกทุกคนออกไปหมดเลย"

"ห๊า?"

ผู้จัดการร้านหันไปถลึงตาใส่กลุ่มเด็กดริกน์อย่างเกรี้ยวกราด

"พวกเธอต้องดูแลไม่ดีแน่ๆ!"

บ้าเอ๊ย... คุณชายพวกนี้เพิ่งจะมาถึง ยังไม่ทันได้เริ่มเปิดขวดเลยด้วยซ้ำ!

"รีบโทรตามเร็วเข้า ดูซิว่าจะเรียกกลับมาได้ไหม!"

แก๊งคุณชายกลุ่มนี้ปกติคืนหนึ่งใช้จ่ายกันเกือบล้าน! นี่เที่ยงคืนยังไม่ทันถึงก็ชิ่งหนีกันหมด คืนนี้เถ้าแก่ต้องเรียกเขาไปด่าหูชาแน่!

น่าเสียดาย เหล่าคุณชายพร้อมใจกันเปิดโหมดห้ามรบกวนกันหมดแล้ว

"คุณชายใหญ่โจว เป็นอะไรไปครับเนี่ย?"

ณ ร้านน้ำชาที่เงียบสงบ ประตูไม้ไผ่เปิดกว้าง กลิ่นหอมของใบหญ้าและต้นไผ่จากสวนภายนอกพัดเข้ามา ผสมผสานกับกลิ่นชาหอมกรุ่น อบอวลไปทั่วห้อง

ในที่สุดโจวพั่วก็ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ผ่อนคลาย เขาชงชาอย่างพิถีพิถัน ถ้วยชาไหลมาตามรางน้ำ จ้าวเหยียนหรานคว้าขึ้นมาจิบเบาๆ แล้วเดาะลิ้นอย่างพึงพอใจ

"นึกไม่ถึงว่าป๋าพีพีของเราไม่ได้ชงชามาตั้งนาน ฝีมือยังไม่ตกเลยนะเนี่ย"

"แน่นอน! ฝีมือแม่เขาเป็นที่เลื่องลือในวงสังคมคุณนายไฮโซเลยนะ ตอนแรกนึกว่าพอคุณน้าหย่ากับคุณลุงแล้ว นายจะลืมวิชาชงชาไปซะอีก..."

"จิ๊! พูดจาไม่เข้าหู!"

เพื่อนซี้ของโจวพั่วโดนค้อนไปวงใหญ่ รีบหัวเราะกลบเกลื่อน

"ป๋าพีพีไม่โกรธเค้าหรอกน่า~ ใช่ไหมจ๊ะ~"

เขาปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้

"สรุปว่าวันนี้นายไปเจออะไรมา? ทำไมอารมณ์บ่อจอย?"

ทันใดนั้น วัยรุ่นทั้งห้องที่นั่งบ้างนอนบ้าง ต่างหันขวับมาจ้องรอคำตอบอย่างพร้อมเพรียง

โจวพั่วเม้มปาก รู้สึกว่าถ้าพูดออกไปต้องโดนหัวเราะเยาะแน่

แต่สิ่งที่เจอมาวันนี้มันมหัศจรรย์เกินไป ถ้าไม่ได้ระบายออกมาเขาคงอกแตกตาย

"ถ้าฉันเล่า... ห้ามหัวเราะนะเว้ย"