บทที่ 55 มุ่งหน้าสู่สำนักงานการท่องเที่ยว

"...สรุปว่า นายเห็นนางเงือกในขุนเขาศักดิ์สิทธิ์นั่น?"

"แบบครึ่งคนครึ่งปลาเหมือนในนิทานน่ะนะ?"

"ผมยาวไหม? หุ่นดีหรือเปล่า?!"

"ปลาอะไร? ปลาคาร์ปเหรอ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ทุกคนหลุดขำพรืด ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้อง

โจวพั่วยืดคอเถียงหน้าดำหน้าแดง

"หัวเราะทำไมกันวะ? บอกแล้วไงว่าห้ามขำ?!"

เขารู้อยู่แล้วเชียว เล่าให้พวกบ้านี่ฟังมีแต่จะเสียอารมณ์!

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เปล่า! พวกเราแค่นึกถึงเรื่องตลกเฉยๆ!"

เพื่อนพยายามแก้ตัว แต่คนอื่นไม่คิดจะรักษาน้ำใจเลยสักนิด

"...ฮ่าฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่า... ขำจนท้องแข็งแล้ว..." จ้าวเหยียนหรานปาดน้ำตาที่หางตา "ตัดสินใจถูกจริงๆ ที่ออกมากับนาย! เรื่องนี้สนุกกว่านั่งดริกน์ตั้งเยอะ?!"

เปลือกเมล็ดแตงโมและเปลือกถั่วกองพะเนินอยู่ตรงหน้าทุกคน ปากก็เคี้ยว หัวเราะจนตาหยี

"โจวพีพี! วันหน้าถ้าบ้านนายตกอับ แค่ความสามารถในการเล่าเรื่องของนาย! ก็ไม่อดตายแล้ว!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! นั่นสิ! เรื่องเล่าของพีพีทำฉันเคลิ้มตามเลย! อะไรนะ หมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า มนุษย์หลายหน้า เทพเจ้าปีศาจ เซียนกวี ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ เทพมัจฉา เทพธิดาผีเสื้อ... เล่าซะเหมือนเรื่องจริง!"

"ก็เรื่องจริงไงโว้ย!"

โจวพั่วถลึงตาใส่

"เออๆๆ! เรื่องจริงก็เรื่องจริง!"

โจวพั่ว: ...

จืดจาง ความสัมพันธ์ของเรามันจืดจางลงแล้วสินะ... พวกแกถึงได้ขอไปทีกันขนาดนี้?

"เฮ้อ! ช่างเถอะ วันนี้ฉันถ่ายรูปไม่ทัน พูดปากเปล่าพวกนายก็ไม่เชื่อ..."

โจวพั่วหรี่ตา กวาดสายตามองทุกคน จู่ๆ ก็ปิ๊งไอเดีย "ฉันมีความคิดดีๆ!"

ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่บาดหูของใครบางคนก็ดังขึ้น เพื่อนของเขายกมือห้าม ทุกคนจึงเงียบเสียงลง

ดูท่าจะเป็นสายสำคัญ

[...ตำรวจบุกทลาย... โดนจับกันหมด... บอกว่าเจอยาในร้าน...]

เสียงจากปลายสายดังเล็ดลอดออกมา ชายหนุ่มเจ้าสำราญวางสาย หน้าซีดเผือดลงทันตา

"...ร้านหลานตู้โดนตรวจค้น ตอนตรวจค้นคนเจอยาเสพติด... คนที่อยู่ข้างในโดนคุมตัวไปหมดแล้ว..."

สิ้นเสียงของเขา ทุกคนตัวแข็งทื่อ แล้วหันขวับมามองโจวพั่วเป็นตาเดียว

แม้พวกเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับของพรรค์นั้น แต่ถ้ามีข่าวหลุดออกไปว่าพวกเขาอยู่ในผับที่ตรวจเจอยาเสพติด... หน้าที่การงานและธุรกิจของพ่อแม่พวกเขาต้องได้รับผลกระทบอย่างหนักแน่นอน!

โชคดี... โชคดีที่โจวพั่วเกิดอยากกินชาขึ้นมา เลยลากพวกเขาออกมาได้ทัน...

"ป๋าพี... นายรู้วงในมาก่อนเหรอ?"

โจวพั่วหน้าซีดไม่แพ้กัน มือลูบถ้วยชา หัวใจเต้นรัวเร็ว

น้ำชา... โชคลาภทางน้ำ...

ภาพหางปลาสีแดงทองขนาดมหึมาฉายวาบเข้ามาในหัวอีกครั้ง ริมฝีปากเขาสั่นระริก

โชคลาภดั่งสายน้ำไหลมาเทมาจริงๆ ด้วย...

ตำนานเทพมัจฉา... เป็นเรื่องจริง!!!

"ฉะ... ฉันมีเรื่องจะบอก!"

ดวงตาของเขาเป็นประกาย ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

"วันหยุดแรงงานพวกนายมีนัดหรือยัง? ล็อกคิวให้ฉันวันนึง! ป๋าจะพาไปดูเทพมัจฉากับเทพธิดาผีเสื้อ!"

จ้าวเหยียนหรานตั้งสติได้ ยกน้ำชาขึ้นดื่มรวดเดียวหมดถ้วย แล้วตบโต๊ะดังปัง

"เพื่อน เอาจริงดิ? จะไปจริงๆ เหรอ?"

ชายหนุ่มสองสามคนข้างๆ ลืมเรื่องผับไปสนิท หัวเราะตาม

แต่หัวเราะไปได้สักพัก ก็เริ่มขำไม่ออก

"เดี๋ยวนะ... นายเอาจริงเหรอ?"

โจวพั่วพยักหน้า แววตาไร้รอยยิ้มล้อเล่น

"เจอเทพมัจฉา จะมีโชคลาภทางน้ำ วันนี้ฉันเกิดอยากกินชาขึ้นมาแบบงงๆ พวกเราถึงรอดเรื่องซวยมาได้..."

"ในเมื่อพวกนายไม่เชื่อ ฉันจะพาไปดูให้เห็นกับตา"

เขานิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"แต่คุณผู้ต้อนรับบอกว่า การจะเจอเทพมัจฉาต้องแล้วแต่ดวง ส่วนเทพธิดาผีเสื้อชอบความครึกครื้น ถ้าคนเยอะก็น่าจะได้เจอ"

"แต่ถึงจะไม่เจอเทพทั้งสององค์นั้น ฉันกล้ารับประกัน! แหล่งท่องเที่ยวนั้นไปแล้วไม่เสียเที่ยวแน่นอน!"

"ถ้าฉันโกหก! ฉันจะ... ฉันจะยอมเข้าไปทำงานที่บริษัทพ่อหนึ่งเดือนเต็ม!"

โอ้โห!

เดิมพันสูงลิบลิ่ว!

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

พ่อของโจวพั่วเป็นคนประเภทที่ทำอะไรแล้วจริงจังขั้นสุด

โจวพั่วมีทางเลือกว่าจะเป็นคุณชายน้อยจอมเสเพลไปวันๆ หรือถ้าคิดจะเข้าบริษัท พ่อของเขาจะต้องจับตาดูการทำงานอย่างเข้มงวดและโหดหินแน่นอน...

"พูดจริง?"

"จริง!"

เหล่าคุณหนูคุณชายเงียบกริบ

ผ่านไปครู่ใหญ่ คนแรกถึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ได้! ฉันจะเชื่อน้ำลายนายสักครั้ง!"

เขาตบมือฉาด

"งั้นฉันไม่ไปสวิตเซอร์แลนด์กับพ่อแม่แล้ว ไม่งั้นกลับมาไม่ทัน"

"งั้นฉันก็ไม่ไปพักร้อนเหมือนกัน"

"ฉันมีนัดสำคัญ แต่เสร็จธุระแล้วจะไม่เที่ยวต่อ วันที่ 3 ฉันจะกลับมา"

ทุกคนต่างไว้หน้าโจวพั่ว ตอบตกลงกันถ้วนหน้า โจวพั่วจึงยิ้มออกมาได้

"งั้นเราไปกันวันที่ 3 พฤษภาคม! ดีล!"

————

เมื่อทางฝั่งนี้ตกลงกันได้ ทางฝั่งสวี่จิ้งก็เสร็จสิ้นภารกิจการดำเนินงานแหล่งท่องเที่ยวประจำวันพอดี

เขาดูแลพนักงานเสร็จสรรพ ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับบ้าน แต่กลับได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งที่ไม่คาดฝัน

[สวัสดีครับ ใช่ผู้รับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยวระดับ 2A ภูเขาว่านหยวนไหมครับ?]

[ทางเราติดต่อจากสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวเมืองหย่งหยางครับ ช่วงนี้กระแสภูเขาว่านหยวนมาแรงมาก ใกล้วันหยุดยาวแล้วด้วย... เราเลยอยากเชิญคุณมาคุยเรื่องการประชาสัมพันธ์หน่อยครับ...]

มาแล้ว!

น้ำเสียงของสวี่จิ้งราบเรียบ แต่ใบหน้ายิ้มแก้มปริจนตาปิด

"ได้ครับ พรุ่งนี้เช้า 9 โมง ผมจะเข้าไปพบที่สำนักงานครับ"

กริ๊ก

วางสาย

เสี่ยวหลี่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เดี๋ยวนะ?

มีอะไรแปลกๆ หรือเปล่า?

"พวกเราคือสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวใช่ไหมครับ?"

เขาหันไปมองเสิ่นจวง ทั้งคู่กำลังนั่งรถกลับเข้าเมืองหย่งหยาง

เสิ่นจวงเขี่ยหน้าจอมือถือ เงยหน้าขึ้นมา แววตาตื่นเต้นแบบเด็กโข่งยังไม่จางหายไป

"เขาให้พวกเรารอเขาที่สำนักงานพรุ่งนี้เช้าเหรอ?"

ห๊า?

เสิ่นจวงเองก็อึ้งไปเล็กน้อย

ปกติไม่ใช่ว่าเราต้องเป็นคนนัด แล้วให้อีกฝ่ายมาตามเวลาเหรอ?

"เขาบอกว่ากี่โมง?"

"9 โมงครับ"

ช่างเถอะ ยังไงก็วันหยุดราชการ เก้าโมงก็เก้าโมง เวลาไม่คอยท่า

"ไม่เป็นไร เก้าโมงก็เก้าโมง นายจัดการให้เรียบร้อย"

เสี่ยวหลี่พยักหน้า ขับรถต่อไปด้วยความรู้สึกทะแม่งๆ ในใจ

ทำไมเขารู้สึกว่า เสียงในโทรศัพท์เมื่อกี้ มันคุ้นหูชอบกล...

เขาจำไม่ได้ก็ไม่แปลก เพราะไม่ได้คลุกคลีกับสวี่จิ้งนานเท่าไหร่

แต่ถ้าเสิ่นจวงเป็นคนรับสาย เขาคงจำได้ทันทีว่า [ผู้รับผิดชอบภูเขาว่านหยวน] ปลายสาย ก็คือผู้ต้อนรับหนุ่มที่พาพวกเขาเที่ยวมาทั้งวันนั่นเอง

รถแล่นมุ่งหน้าสู่เมืองหย่งหยาง เสิ่นจวงฟังเสี่ยวหลี่เล่าเรื่องหลงป่า แต่กลับเก็บเรื่องราวที่ได้เห็นในขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ไว้ในใจเงียบๆ

ไม่รู้ทำไม

ความทรงจำล้ำค่าแบบนี้ เขาไม่อยากแบ่งปันให้ใครรู้เท่าไหร่เลย

————

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องทำงานเลขาธิการสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวเมืองหย่งหยาง ก็ได้ต้อนรับแขกผู้มาเยือนที่ทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจ

"พ่อหนุ่มผู้ต้อนรับ?"

มือชงชาของเสิ่นจวงชะงักค้าง เสี่ยวหลี่ยืนอ้าปากค้างอยู่ที่หน้าประตู

มีเพียงสวี่จิ้งในเสื้อเชิ้ตเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน เดินเข้ามาในห้องทำงานอย่างคุ้นเคย ยื่นมือออกไปจับทักทายเสิ่นจวงก่อน

ดูมีมาดเลขาธิการยิ่งกว่าเสิ่นจวงเสียอีก

"สวัสดีครับเลขาธิการเสิ่น ผมคือผู้รับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยวระดับ 2A ภูเขาว่านหยวน สวี่จิ้งครับ"