บทที่ 56 แผนประชาสัมพันธ์

กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่ง เจือความเขียวขจีในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาว

ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน โดยมีเสี่ยวหลี่ยืนสำรวมอยู่ด้านหลัง

อาจเพราะเพิ่งร่วมทริปเที่ยวด้วยกันเมื่อวาน อารมณ์ขบขันระคนระอาของเสิ่นจวงจึงจางหายไป เหลือไว้เพียงความสนใจใคร่รู้อันเข้มข้น

"ฉันสังหรณ์ใจอยู่แล้วเชียวว่าพ่อหนุ่มผู้ต้อนรับคนนั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดา! นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นถึงผู้รับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยว!"

เขาหัวเราะร่า

"เป็นถึงเจ้าของแต่ไม่กลัวลำบาก ลงมาคลุกคลีทำงานร่วมกับมวลชนแบบนี้ น่าชื่นชมมาก!"

อ้อ...

ภาษาข้าราชการมาเต็ม...

สวี่จิ้งนวดขมับ ยิ้มตอบ

"เลขาธิการเสิ่นชมเกินไปครับ ที่ผมไปทำเองเพราะพนักงานไม่พอต่างหาก..."

"ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดีมาก!"

เสิ่นจวงไม่ได้โกรธเคืองกับความจริงขวานผ่าซากนั้น กลับรู้สึกว่าพ่อหนุ่มคนนี้น่าสนใจดี

ได้ข่าวว่าเป็นเด็กจบใหม่กลับมาสืบทอดกิจการที่บ้าน แหล่งท่องเที่ยวนี้ดูเหมือนจะมีหนี้สินรุงรัง แถมเกือบจะร้างไปแล้วด้วยซ้ำ

นี่ผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียว?

ไม่ถึงเดือน เขากลับบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างขนาดนี้ได้?

แถมยังสร้างสรรค์อะไรต่อมิอะไรที่น่าสนใจออกมาได้ตั้งเยอะแยะ!

เบื้องหลังต้องมียอดคนคอยหนุนหลังแน่!

เสิ่นจวงโน้มตัวไปข้างหน้า

"คราวนี้บอกความจริงกับลุงได้หรือยัง?"

เขายิ้มตาหยี ยังคงคาใจกับฉากมหัศจรรย์ที่เห็นเมื่อวาน

"เทพมัจฉาองค์นั้น ตกลงมันคืออะไรกันแน่?"

เสี่ยวหลี่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ แต่รอยยิ้มนั้นดูน่ากลัวพิลึก

ตาแก่หนังเหนียว!

ลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้มีธุระสำคัญอะไร!

เทพมัจฉา เทพมัจฉาอยู่นั่นแหละ!

เมื่อคืนก็เพ้อมาตลอดทาง! วันนี้ยังจะถามอีก!

เดี๋ยวมื้อเที่ยงจะแอบใส่ยาถ่ายให้กิน!!

พอปากล่างขยับ ปากบนจะได้หุบลงบ้าง!

สวี่จิ้งชะงัก

นี่เรียกเขามาเพื่อถามเรื่องเอ็นพีซีจริงหรือปลอมแค่นั้นเหรอ?

"ฮะฮะ ท่านเลขาฯ ดูจะสนใจการดำเนินงานของแหล่งท่องเที่ยวมากเลยนะครับ..."

เขาเล่นลิ้น

"ก็แค่การแสดงของแหล่งท่องเที่ยวเท่านั้นแหละครับ อย่างที่ผมเคยบอกไง"

"ถ้าเชื่อ นั่นคือขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ ถ้าไม่เชื่อ นั่นก็เป็นแค่แหล่งท่องเที่ยวธรรมดา"

เสิ่นจวงพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาเป็นประกายวูบ ขยับตัวเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าคาดหวัง

"งั้นเทพธิดาผีเสื้อ จะออกมาปรากฏตัวจริงๆ ใช่ไหม?"

"..."

สวี่จิ้งหมดคำจะพูด

เวลาเป็นเงินเป็นทอง คุยธุระเสร็จเขายังต้องกลับไปรับบทผู้ต้อนรับต่อนะ...

"แหะๆ... เอาล่ะๆ เข้าเรื่องกันเถอะ!"

ในที่สุดเสิ่นจวงก็นึกจุดประสงค์หลักของวันนี้ขึ้นมาได้ เขาหัวเราะแก้เก้อ นั่งตัวตรงเริ่มคุยงานจริงจัง

"สรุปว่าตอนที่ฉันได้ที่หนึ่งภารกิจรวบรวมเครื่องบรรณาการ นายเป็นคนล็อกผลไว้ใช่ไหม?"

"??"

ยังไม่จบอีกเหรอเนี่ย?

เห็นสีหน้าของสวี่จิ้งเริ่มดำทะมึน เสิ่นจวงถึงได้ยอมเข้าเรื่องจริงๆ สักที

"อะแฮ่ม รู้หรอกน่าว่าพวกนายคงไม่ได้ตั้งใจล็อกผล งั้นฉันพูดตรงๆ เลยนะ วันนี้ที่เรียกนายมา หลักๆ คืออยากหารือเรื่องการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวช่วงก่อนวันหยุดแรงงาน..."

"...เวลากระชั้นชิด ภารกิจหนักหนา ถ้าภูเขาว่านหยวนอยากโปรโมตให้ได้ผลดีในระยะสั้น อุปกรณ์เครื่องมือต้องพร้อม..."

"...เว็บไซต์ทางการ ระบบจองตั๋ว ระบบนำเที่ยว... คลิปโปรโมต โปสเตอร์ อะไรพวกนี้ต้องเตรียมให้ครบ..."

"...ฉันมองว่าภูเขาว่านหยวนมีศักยภาพสูงมาก..."

สีหน้าของเสิ่นจวงเคร่งขรึมจริงจังถึงขีดสุด

"นายบอกความจริงกับลุงมา เอาแบบซีเรียสเลยนะ!"

"เบื้องหลังนายมีนายทุน หรือ... ทีมงานออกแบบวางแผนมืออาชีพอยู่ใช่ไหม?"

หัวใจสวี่จิ้งเต้นแรง นี่สิคือสิ่งที่เสิ่นจวงใส่ใจจริงๆ

ใกล้วันหยุดยาวแล้ว เขาคิดจะช่วยโปรโมตภูเขาว่านหยวน ต้องใช้วิธีพิเศษแน่นอน

เขาต้องการหลักประกันความมั่นใจ

"เลขาธิการเสิ่นตาถึงจริงๆ ครับ!"

สวี่จิ้งยกนิ้วโป้งให้ ทำเอาเสิ่นจวงวางใจลงเปราะหนึ่ง

"หลังจากนี้... ยังมีของดีเก็บไว้อีกเยอะไหม?"

"อยากได้เท่าไหร่ มีให้เท่านั้นครับ!"

โอ้?!

เสิ่นจวงเลิกคิ้วสูง

"ระดับเดียวกับขุนเขาศักดิ์สิทธิ์เมื่อวานด้วยหรือเปล่า?!"

ใครจะไปรับประกันได้ขนาดนั้น?

แต่มีดจ่อคอหอยแล้ว สวี่จิ้งถอยไม่ได้ ได้แต่กัดฟันยิ้มสู้

"มีแต่จะดียิ่งกว่าครับ!"

คุณพระช่วย...

เสี่ยวหลี่ยืนมองชายสองคนที่กำลังปั้นน้ำเป็นตัว ผลัดกันโม้จนวัวตายควายล้มอยู่ตรงหน้า ยิ้มจนหน้าเกร็งไปหมดแล้ว

แม่เจ้าโว้ย พวกคุณก็โม้กันเข้าไปเถอะ!

ถ้าเกิดทำออกมาไม่ดี คอยดูเถอะว่าจิ้งจอกหน้ายิ้มอย่างเสิ่นจวงจะจัดการคุณยังไง!

ยังจะมานั่งยิ้มระรื่นกันอยู่อีก?

พ่อหนุ่มนี่คงคิดแค่เรื่องยอดวิวหลังโปรโมต ไม่ได้คิดเลยสินะว่าเสิ่นจวงกำลังเอาชื่อเสียงตัวเองมาเดิมพันกับภูเขาว่านหยวนของพวกแก!

ประชุมการท่องเที่ยวระดับมณฑลไตรมาสแรกโดนด่าเปิงมาแล้ว ถ้าไตรมาสสอง ไตรมาสสาม ลามไปถึงประเมินผลปลายปี ยังมีสภาพทุเรศทุรังแบบนี้อีก

ตาแก่เสิ่นจวงคนนี้แหละจะเชือดภูเขาว่านหยวนทิ้งเป็นรายแรก!

สวี่จิ้งจับมือกับจิ้งจอกเฒ่าตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจตึงเครียด

เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?

เงินก็ทุ่ม ทรัพยากรก็เท ถ้าทำออกมาไม่ดี คนที่เสียหน้าไม่ใช่แค่ภูเขาว่านหยวน

แต่เป็นหน้าตาของวงการท่องเที่ยวทั้งเมืองหย่งหยาง

แต่เขาไม่กังวลหรอกว่าแหล่งท่องเที่ยวจะออกมาสภาพไหน

มีระบบกับเขาอยู่ ยังไงก็ต้องดีขึ้นเรื่อยๆ

แต่เรื่องเว็บไซต์กับคลิปโปรโมตที่เสิ่นจวงพูดถึงเมื่อกี้ ต้องรีบทำออกมาจริงๆ

ทางนั้นยื่นคำขาดมาแล้ว

อย่างช้าวันอังคาร ทุกอย่างต้องพร้อม ทางนี้จะเดินเรื่องเอกสารควบคู่กันไป พอของพร้อม ก็ยิงโปรโมตทันที

ภาพคนคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวสวี่จิ้ง

อืม...

เวลาเร่งด่วนแบบนี้ บางทีอาจจะลองติดต่อคนคนนั้นดู!

จิบชาอีกอึก สวี่จิ้งนึกถึงกลุ่มคนสวมหน้ากากดำเมื่อวานขึ้นมาได้ เลยไม่ได้ปิดบัง รีบฟ้องเสิ่นจวงทันที

"เลขาธิการเสิ่นครับ ยังจำคนอีกกลุ่มที่หลงป่าเมื่อวานได้ไหมครับ? ผมรู้สึกว่าคนพวกนั้นไม่น่าไว้ใจ..."