บทที่ 57 จู้โส่วยื่นมือช่วย

แม้การพบปะกันจะกินเวลาเพียงสั้นๆ แค่สองชั่วโมง แต่หลังจากสวี่จิ้งและเสิ่นจวงแยกย้ายกันไป ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงกับผู้คนมากมาย

"ครับ... ครับ... เข้าใจแล้วครับ... ต้องขอโทษด้วยครับ... ได้ครับ..."

ภายใต้โคมไฟระย้าหรูหรา ชายวัยกลางคนในชุดสูทกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่าง ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ ยืนตัวลีบด้วยความหวาดกลัว

"คุณเลขาฯ หลี่ พักผ่อนเถอะครับ..."

สิ้นเสียงตอบรับสุดท้าย สายก็ถูกตัดไป ชายคนนั้นเงยหน้าขวับ สายตาอำมหิตจ้องเขม็งไปที่ผู้ช่วย

"นี่คือเรื่องดีๆ ที่แกทำเหรอ?!"

ซ่งจื้อหมิงกำหมัดแน่น

เขาว่าแล้วเชียวว่าทำไมกลุ่มคนที่ส่งไปก่อเรื่องถึงติดต่อไม่ได้ ที่แท้ก็โดนจับตัวไปแล้ว?

แถมเรื่องยังแดงไปถึงหูสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวอีก?

ดูท่าทางภูเขาว่านหยวนจะมีเส้นสายกับทางนั้นพอสมควรสินะ?

"เวรเอ๊ย..."

เถ้าแก่ผู้สุภาพอ่อนโยนหลุดคำหยาบออกมาน้อยครั้งนัก ทำให้ผู้ช่วยยิ่งก้มหน้าต่ำไม่กล้าปริปาก

บ้าเอ๊ย!

เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้น!

ตามหลักแล้วแหล่งท่องเที่ยวที่มีนักท่องเที่ยวเยอะขนาดนั้น ถ้าไม่เอิกเกริกเกินไป ก็ไม่น่าจะมีใครจับได้

ทำไมคนของเขาถึงโดนอุ้มไปได้ล่ะ?

โทรไปก็ไม่รับ ข้อมูลก็ไม่ส่งกลับมา

หายหัวไปไหนกันหมด?

"เถ้าแก่ซ่ง แล้วพวกเรา..."

"อยู่เฉยๆ ไปก่อน!"

ซ่งจื้อหมิงเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ

สวนสาธารณะซงหูเป็นลูกรักขาประจำที่ได้รับโควตาประชาสัมพันธ์ทุกปี แผนโปรโมตของพวกเขาก็อนุมัติและเริ่มดำเนินการมาเป็นสัปดาห์แล้ว

ตามปกติ ในฐานะหน่วยงานความร่วมมือที่มั่นคง เลขาฯ หลี่ไม่น่าจะโทรมาเตือนเขาด้วยตัวเองแบบนี้

แต่เขาก็โทรมา

นั่นแสดงว่า ในสายตาของผู้บริหารท่านนั้น ไอ้ภูเขาว่านหยวนสวะๆ นั่น มีศักยภาพมากกว่าสวนสาธารณะซงหูของพวกเขาอย่างนั้นเหรอ?!

เป็นไปได้ยังไง?!

"เจอตัวพวกนั้นหรือยัง? ตกลงภูเขาว่านหยวนมันเป็นยังไงกันแน่?"

ข่าวลือและคลิปในเน็ตเชื่อถือไม่ได้ ต้องให้มืออาชีพอย่างพวกเขาไปดูเองถึงจะรู้ตื้นลึกหนาบาง

แต่ผู้ช่วยหน้าแดงก่ำ อึกอักอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้

"ยังหาไม่เจอครับ"

แม่งเอ๊ย!

หรือว่าคนของภูเขาว่านหยวนจะกักขังหน่วงเหนี่ยวคนของเขาไว้?!

"แจ้งตำรวจ!"

เวรเอ๊ย!

ได้กำไรแล้วยังทำไขสือ โทรศัพท์ไปฟ้องถึงเบื้องบนได้ขนาดนั้น ยังจะเล่นลูกไม้อะไรอีก? ยังไม่รีบปล่อยคนของเขาคืนมาอีกเหรอ?!

ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร สวี่จิ้งนั่งอยู่ในร้านกาแฟยอดฮิตแห่งหนึ่งในเมืองหย่งหยาง จามออกมาดังสนั่น

ใครด่าเขา? หรือจะอิจฉาความหล่อของเขา?

สวี่จิ้งยิ้มตาหยี ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าเจ้าหม่างยังไม่ปล่อยคน

ล้อเล่นน่า นั่นระดับลูกพี่ใหญ่วงการนักเลงเชียวนะ!

อย่าถาม!

ลูกพี่เขามีแผนเด็ดอยู่แล้ว!

เขาหันไปมองเจ้าอ้วนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"อุ้งเท้าหมูพิทักษ์ภัยใช่ไหมครับ~"

เจ้าอ้วนฝั่งตรงข้ามแข็งทื่อไปแล้ว สงสัยเหลือเกินว่าตัวเองอดหลับอดนอนทำกระทู้โปรโมตขุนเขาศักดิ์สิทธิ์จนเบลอ เห็นภาพหลอนไปเองหรือเปล่า

มองดูผู้ต้อนรับในชุดสูทผูกเนกไทสุดหล่อตรงหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนเห็นคนโบราณทะลุมิติมาโลกปัจจุบันยังไงชอบกล

"ท่านผู้ต้อนรับ?!"

เขาอุทานออกมา แล้วก็รีบตะครุบปากตัวเองนั่งลง ทำหน้าตื่นเต้นสุดขีด

เชรดเข้!

เรดาร์จับกระแสของเขาทำงานแล้ว!

เขาสังหรณ์ใจว่า ท่านผู้ต้อนรับยอมออกโรงมาเองแบบนี้ ต้องมีเรื่องใหญ่มาให้เขาแน่ๆ

ในใจยังคงปักใจเชื่อว่าคนตรงหน้าคือ [ผู้ต้อนรับ] ไม่ผิดเพี้ยน แต่อีกฝ่ายกลับเป็นคนเอ่ยปากก่อน

"เจอกันมาหลายครั้งแล้ว ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกทีนะครับ"

เขายื่นมือไปหาเจ้าอ้วน

"ผมคือผู้รับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยวภูเขาว่านหยวน สวี่จิ้งครับ"

?

ห๊า?

สมองของจู้โส่วหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเบิกตากว้าง

"พระเจ้า! หมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าควบคุมแหล่งท่องเที่ยวนี้ไปแล้วเหรอครับ?!"

??

นี่เล่นเกมผ่านด่านจนเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า?

ลองทบทวนสิ่งที่พูดออกมาหน่อยไหม?

สวี่จิ้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในที่สุดเจ้าอ้วนก็ได้สติกลับมา

เขาตบมือฉาด แล้วลดเสียงลงกระซิบอย่างตื่นเต้น

"งั้นแสดงว่า... คุณคือบอสของแหล่งท่องเที่ยว! แล้วก็เป็นผู้ต้อนรับของหมู่บ้าน... อะแฮ่ม เอ็นพีซีด้วย!"

"เป็นผู้ต้อนรับครับ"

สวี่จิ้งเชิดคางขึ้น รักษาฉายาของตัวเองไว้อย่างดีเยี่ยม

"งั้น... หมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าก็เป็นของแหล่งท่องเที่ยว..."

จู้โส่วรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ช่วงนี้เขาหมกมุ่นจนแทบจะบ้าตาย คิดจริงๆ ว่าบนโลกนี้มีหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าอยู่จริง! และมีขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยทวยเทพอยู่จริง!

ถ้าท่านผู้ต้อนรับเป็นของปลอม งั้นเทพมัจฉาก็ปลอมเหรอ? เทพธิดาผีเสื้อก็ปลอมด้วยเหรอ?

สวี่จิ้งอ่านความคิดเขาออก จึงเคาะโต๊ะเบาๆ

เสียงเคาะกังวานปลุกจู้โส่วจากภวังค์ความคิดฟุ้งซ่าน เขาเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาคู่ใสกระจ่างทันที

สวี่จิ้งในยามนี้ราวกับมีวิญญาณผู้ต้อนรับเข้าสิง เขาหยิบประโยคที่เพิ่งพูดกับเสิ่นจวงเมื่อเช้ามาพูดซ้ำอีกครั้ง

"ถ้าคุณเชื่อ หมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าก็มีอยู่จริง ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ก็มีอยู่จริง"

เขาไม่ได้พูดประโยคต่อท้าย เพราะดวงตาของอีกฝ่ายเป็นประกายขึ้นมาแล้ว

"ผมเชื่อ!!"

เจ้าอ้วนพยักหน้าหงึกหงัก

"ผมรู้ว่าหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าอยู่ในแหล่งท่องเที่ยว แต่... นั่นมันป่าลึกที่ยังไม่ถูกพัฒนานี่นา? ธรรมชาติมีเรื่องที่เราอธิบายไม่ได้ตั้งเยอะแยะ"

ดวงตาเล็กหยีของจู้โส่วเปล่งประกายเจิดจ้า จ้องมองสวี่จิ้งเขม็ง

"คุณสวี่... คุณอยู่ในขุนเขาแห่งนั้น ถ้าคุณเชื่อ ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น... ก็เป็นเรื่องจริง!"

"..."

เล่นเอาเขาเกือบเคลิ้มตามเลยนะเนี่ย

สวี่จิ้งจิบกาแฟ สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรงของตัวเอง

แต่วันนี้เขามีภารกิจติดตัว ไม่มีเวลามานั่งเพ้อเจ้อกับเจ้าอ้วน

"วันนี้ที่มา จริงๆ แล้วผมมาในนามของภูเขาว่านหยวน... และหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า มีเรื่องอยากรบกวนหน่อยครับ"

"เพื่อให้ผู้คนรู้จักและเข้ามาสัมผัสหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้ามากขึ้น เราจำเป็นต้องทำคลิปโปรโมตและเว็บไซต์ทางการ... เราเห็นคลิปที่คุณทำ ตัดต่อได้ดีมาก เลยอยากถามว่าจะขายลิขสิทธิ์ให้เราได้ไหม..."

"ได้แน่นอนครับ!!"

เจ้าอ้วนตาลุกวาว

"พูดถึงเรื่องนี้! จริงๆ เมื่อคืนผมเพิ่งทำคลิปโปรโมตขุนเขาศักดิ์สิทธิ์เสร็จพอดี เหลือแค่เก็บรายละเอียดนิดหน่อย... งั้นผมยังโพสต์ได้อยู่ไหมครับ?"

สวี่จิ้งเลิกคิ้ว

"เร็วขนาดนั้นเลย?!"

เจ้าอ้วนเกาหัวแก้เขิน

"พวกเราเป็นบล็อกเกอร์ มีกระแสต้องรีบเล่น ยิ่งเร็วยิ่งดี ช้าไปเดี๋ยวอย่าว่าแต่เนื้อเลย น้ำแกงก็ไม่ได้กิน"

จิ๊!

อินเทอร์เน็ตช่วยชีวิตภูเขาว่านหยวนแท้ๆ!

"โพสต์สิ! โพสต์ได้แน่นอน!"

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็คิดวิธีโปรโมตที่ดีกว่าออก

"ไม่ใช่แค่โพสต์นะ คุณช่วยเพิ่มข้อความเข้าไปอีกหน่อย เอาแบบนี้นะ..."

"...หลังจากนี้ถ้าคุณต้องการอะไรก็บอกมาได้ ทางผมก็หวังว่าจะได้ให้คุณช่วยอะไรอีกหลายอย่าง..."