บทที่ 58 ทุกอย่างพร้อมสรรพ

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว การเจรจากับจู้โส่วราบรื่นเป็นอย่างดี ยกเว้นเรื่องสุดท้ายที่สวี่จิ้งจำใจต้องมอบสถานะ [บล็อกเกอร์พาร์ตเนอร์ถ่ายทำอย่างเป็นทางการ] ให้เขาไป

นอกเหนือจากนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามที่สวี่จิ้งต้องการ

เบื้องหลังเพจ [อุ้งเท้าหมูพิทักษ์ภัย] มีทีมงานครบวงจร ตั้งแต่ตัดต่อ บริหารจัดการ ไปจนถึงเขียนบท ทีมงานเหล่านี้จะช่วยปรับแต่งผลงานให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

แน่นอนว่าก่อนหน้านี้ทีมงานชุดนี้ไม่ได้มีบทบาทอะไรมากนัก

จนกระทั่งจู้โส่วค้นพบภูเขาว่านหยวน ทีมงานถึงได้แสดงศักยภาพออกมาจริงๆ

สวี่จิ้งต้องการคลิปโปรโมต เว็บไซต์ทางการ และโปสเตอร์ ซึ่งทีมงานของจู้โส่วสามารถจัดการให้ได้ทั้งหมด

ในส่วนของค่าจ้าง สวี่จิ้งไม่มีงบประมาณมากพอ จึงใช้สถานะ [บล็อกเกอร์พาร์ตเนอร์ถ่ายทำอย่างเป็นทางการ] มาแลกเปลี่ยน

จู้โส่วเองก็ไม่ได้สนเศษเงินเล็กน้อยพวกนั้น เพราะรายได้จากยอดวิววิดีโอของเขาทำเงินได้มากกว่าที่สวี่จิ้งคิดไว้เยอะ

สวี่จิ้ง: บ้าเอ๊ย ทำไมพวกสตรีมเมอร์ถึงรวยกันจัง ฮือๆๆ...

แต่เมื่อจัดการเรื่องใหญ่เสร็จสิ้น สวี่จิ้งก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วเดินทางกลับอำเภอชิงซาน

เมื่อมีความช่วยเหลือจากสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว บวกกับการเข้าร่วมของ [บล็อกเกอร์ตัวท็อป] อย่างจู้โส่ว สวี่จิ้งก็กลับมาถึงแหล่งท่องเที่ยวในช่วงบ่าย และเริ่มสั่งการชุดใหญ่ทันที

รถกระบะถูกเจียงฉงขับเข้าเมืองไปตั้งแต่เช้า เขาบอกว่าเจอช้างเผือกเข้าให้แล้ว เลยกะจะไปขุดตัวมาด้วยตัวเอง

และในบ่ายวันนั้นเอง ไม่ถึงบ่ายสามโมง เจียงฉงก็ขับรถกระบะคันเก่าโยกเยกกลับมา พร้อมผู้โดยสารเต็มคันรถอีก 4 คน

"มาครับ ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือผู้รับผิดชอบภูเขาว่านหยวน ท่านประธานสวี่จิ้งครับ"

เจียงฉงอยู่ในชุดสูทผูกไท หวีผมเรียบแปล้ดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ดูมีมาดผู้บริหารไม่เบา เขาจัดให้ทั้งสี่คนยืนเรียงหน้ากระดาน แล้วแนะนำให้สวี่จิ้งรู้จัก

"ท่านประธานครับ สี่ท่านนี้คือคนที่ผมคัดกรองมาแล้ว และคิดว่าเหมาะสมกับตำแหน่งในแหล่งท่องเที่ยวของเราที่สุดในตอนนี้"

สวี่จิ้งยิ้มโดยไม่พูดอะไร กวาดสายตามองทั้งสี่คนเงียบๆ รอฟังเจียงฉงแนะนำ

"เหออวี่หนง คุณเหอจะรับผิดชอบงานฝ่ายปฏิบัติการ ดูแลเรื่องการประชาสัมพันธ์และการดำเนินงานทั้งออนไลน์และออฟไลน์ครับ"

หญิงสาวแต่งหน้าจัดจ้าน สวมเสื้อรัดรูปและกระโปรงหนังแฟชั่น พยักหน้ายิ้มให้สวี่จิ้ง

"ซุนฮั่วฮั่ว รับผิดชอบงานบัญชีการเงินครับ"

หญิงสาวชื่อฮั่วฮั่ว แต่บุคลิกกลับอ่อนโยนและเงียบขรึม ผมยาวสีดำสยายลงมาปรกไหล่ แววตาภายใต้กรอบแว่นดูเยือกเย็นและลุ่มลึก

"อู๋กัง ผู้ช่วยฝ่ายบริหาร จัดการงานทั่วไปในแหล่งท่องเที่ยว ช่วงนี้ผมให้เขาประจำอยู่ที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า คอยประสานงานต่างๆ ภายในหมู่บ้านครับ"

"คนสุดท้าย พี่ซือถูครับ อดีตแพทย์ทหาร มีความสามารถด้านการปฐมพยาบาลสูงมาก ผมให้เขารับผิดชอบศูนย์ปฐมพยาบาล จัดการเรื่องการกู้ภัยทั้งหมด"

พี่ซือถูมีใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชา แต่ดวงตาดุดันคู่นั้นกลับซ่อนความเร่าร้อนเอาไว้ภายใน

สวี่จิ้งมองพี่ซือถูแล้วเดาะลิ้นในใจ

หมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าของพวกเขา... ดูเหมือนจะมีแต่พนักงานหุ่นล่ำบึ้ก

เริ่มจากเฝิงเฉิงที่เพิ่งออกจากคุก ต่อมาก็กลุ่มฟางกุ้ยที่เป็นแรงงานใช้แรงงาน แล้วก็มารู้จักกับอดีตเจ้าพ่อวงการนักเลงอย่างหุ้นส่วนบริษัททัวร์ซานหม่าง

ตอนนี้ยังรับสมัครแพทย์ทหารเข้ามาอีก...

จิ๊!

เขารู้สึกว่าถ้าเอาคนพวกนี้มารวมตัวกัน ก็ตั้งเป็นหน่วยลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยได้เลย

เจียงฉงกวักมือเรียก ให้ทุกคนไปรอข้างๆ ก่อน ส่วนตัวเองเดินเลี่ยงออกมาคุยกับสวี่จิ้ง

"คนพวกนี้ไว้ใจได้ทุกคน ช่วงแรกผมน่าจะให้พวกเขาจัดการวางระบบพื้นฐานของแหล่งท่องเที่ยวได้..."

สวี่จิ้งไว้ใจเขา เรื่องรับสมัครคนจึงปล่อยให้เขาจัดการคนเดียว เจียงฉงเองก็ตั้งใจทำงาน ไม่คิดคดโกง เขาชวนเพื่อนใหม่อย่างหวังข่ายมาช่วย วิ่งเต้นอยู่เป็นอาทิตย์ กว่าจะหาคนมาได้ครบ

"ทางนายเป็นไงบ้าง?"

เมื่อเช้าสวี่จิ้งออกจากบ้านไปอย่างมีลับลมคมใน บอกว่าจะไปทำเรื่องใหญ่

"ฮะฮะ ฉันดึงสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว กับฝ่ายประชาสัมพันธ์นอกสถานที่มาร่วมวงได้แล้ว..."

ทั้งสองกระซิบกระซาบกันอยู่พักใหญ่ ชายหญิงสี่คนที่ยืนรออยู่มองดูด้วยสายตาเรียบเฉย

"พวกคุณโดนประธานเจียงกล่อมมาเหมือนกันเหรอ?"

"อืม ฟังเขาบรรยายสรรพคุณแล้ว... แหล่งท่องเที่ยวนี้น่าสนใจดี พอดีฉันเพิ่งลาออก เลยกะจะมาลองดู..."

"เรื่องโม้น่ะใครก็ทำได้" เหออวี่หนงหรี่ตาดุจแมว "ฉันจะทำงานในส่วนของฉันให้เต็มที่ แต่ถ้าสถานที่นี้มันเป็นกองขี้จริงๆ ฉันก็เสกให้มันกลายเป็นช็อกโกแลตไม่ได้หรอกนะ..."

ซุนฮั่วฮั่วขยับตัวออกห่างด้วยความรังเกียจเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบา

"ฉันมาเพื่อเงิน ถ้าที่นี่ทำเงินไม่ได้ ฉันก็จะไปทันที"

พี่ซือถูยักไหล่

"ผมไม่ขออะไรมาก แค่ขอให้งานสบายหน่อย อย่าให้ต้องเจอคนเจ็บคนตายทุกวันก็พอแล้ว"

"คุณเป็นหมอทหารไม่ใช่เหรอ?"

"หมอทหารจำเป็นต้องคลุกคลีอยู่กับเลือดและซากศพทุกวันหรือไง?" พี่ซือถูแค่นเสียงฮึในลำคอ ความหมายในคำพูดชวนให้ขบคิด "ให้คนเจ็บตัวน้อยลงหน่อยเถอะ... ผมช่วยคนมามากพอแล้ว..."

สวี่จิ้งกับเจียงฉงคุยกันเสร็จ ก็แยกย้ายกันด้วยรอยยิ้มหน้าบาน

"งานของพวกฟางกุ้ย นายช่วยจัดสรรใหม่ให้ลงตัวด้วยนะ"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป เจียงฉงยิ้มตาหยีเดินเข้าไปหาพนักงานใหม่พร้อมโบกมือ

"เพิ่งมาครั้งแรก วันนี้ทำตัวเป็นนักท่องเที่ยว เข้าไปเล่นให้สนุกก่อนเถอะครับ"

เขาเดินทอดน่องนำทุกคนเข้าไปข้างใน

"ถ้าคิดว่าเข้าท่า เดี๋ยวพอจบพิธีกรรม ผมจะรอพวกคุณที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว..."

จ้าวต้าเสวียยิ้มแย้มแจ่มใส ยื่นตั๋วเข้าชมสี่ใบให้พวกเขา

แผนที่เส้นทางบนตั๋วนั้นทอประกายแวววาวจางๆ

หลังจากส่งทุกคนเข้าไปแล้ว จ้าวต้าเสวียมมองแผ่นหลังของสวี่จิ้งด้วยความเคารพเลื่อมใส

พ่อครับ

เห็นไหมครับ?

ไม่ถึงเดือน แหล่งท่องเที่ยวฟื้นคืนชีพแล้ว

พ่อพูดถูกจริงๆ!

เด็กจบมหาลัยนี่เก่งจริงๆ ด้วย!