บทที่ 59 สายลมพัดโหมกระหน่ำสู่ภูเขาว่านหยวน!

วันหยุดสุดสัปดาห์อันแสนสมบูรณ์แบบผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

นักท่องเที่ยวทุกคนทยอยเดินทางออกจากแหล่งท่องเที่ยวจนหมด

แสงจันทร์สาดส่อง ทาบทาลงบนหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า ลามไหลไปทั่วอำเภอชิงซาน ก่อนจะปกคลุมเมืองหย่งหยาง และละลายหายไปในแสงไฟนับพันหมื่นดวงตามบ้านเรือน

ในห้องเช่าคับแคบ ชายหนุ่มยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะรับแขก แฟนสาววางเสื้อผ้าที่เพิ่งเก็บมาพับลง แล้วยิ้มร่าเดินเข้ามาหา

"หอมจัง! ไหนดูซิที่รักทำอะไรกิน?!"

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง นั่งขัดสมาธิลงบนพรมสากๆ พุงกะทิน้อยๆ ปลิ้นออกมาจากชายเสื้อ

"วันนี้หมูราคาถูก เค้าเลยซื้อมาทำหมูสันในชุบแป้งทอด~"

คู่รักนั่งลง เปิดโปรเจกเตอร์ดูรายการวาไรตี้ไปพลาง กินข้าวคุยกันไปพลาง

"วันนี้ที่ทำงานแจ้งมาแล้ว ปีนี้วันหยุดแรงงานหยุดตามปกติ ไม่ต้องทำโอทีแล้ว~"

"จะหยุดแล้วเพิ่งมาแจ้งอะไรวันอาทิตย์..." หญิงสาวเบะปากอย่างไม่สบอารมณ์ "อีกสามวันก็หยุดยาวแล้ว แจ้งป่านนี้เราจะไปเที่ยวไหนทัน"

ชายหนุ่มหัวเราะแหะๆ

"นั่นสิ เค้าก็ไม่ได้วางแผนเที่ยวไว้เลย ขอโทษนะที่รัก..."

เห็นแฟนหนุ่มทำหน้าหงอย หญิงสาวก็ถอนหายใจ แล้วกลับมายิ้มหวาน

"เอาเถอะ ไหนๆ ก็ได้หยุดแล้ว เราออกไปเปิดหูเปิดตากันหน่อยดีกว่า... ไปไกลๆ ไม่ได้ เที่ยวรอบๆ เมืองเอาก็ได้นะ~"

"จริงด้วย! ขอแค่ไม่ได้อยู่บ้าน ไปไหนกับเธอก็มีความสุขทั้งนั้นแหละ~" ชายหนุ่มจิบน้ำอัดลมอย่างอารมณ์ดี

"เราหาที่เที่ยววิวสวยๆ แถวนี้ ไปพักผ่อนหย่อนใจสูดอากาศบริสุทธิ์กันเถอะ!"

"ได้เลย! งั้นพรุ่งนี้เค้าจะลองหาดูว่าแถวนี้มีอะไรบ้าง?"

ชายหนุ่มโบกมือ "หาตอนนี้เลยเถอะ~ ปกติที่รักเป็นคนวางแผนตลอด คราวนี้เค้าจะช่วยดูด้วย~"

ทั้งคู่สบตากันยิ้มหวาน พูดปุ๊บก็ทำปั๊บ รีบควักมือถือออกมาค้นหาทันที

"อืม อันนี้ไปมาแล้ว โฆษณาเกินจริง..."

"อันนี้แพงจัง แค่ไปดูภูเขาลำเนาไพรจ่ายขนาดนี้ไม่คุ้มมั้ง..."

"ที่รัก ดูอันนี้สิ? เขาว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A" หญิงสาวชำเลืองมองแล้วส่ายหน้า "ช่างเถอะ เธอถ่ายรูปไม่เก่ง แล้วก็ไม่ชอบถ่ายรูปด้วย เราหาที่สนุกๆ ไปเดินเล่นดีกว่า เค้าไม่อยากไปเที่ยวแล้วต้องมานั่งงอนกัน"

ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ เลื่อนหน้าจอต่อไป

แต่วินาทีถัดมา นิ้วของเขาก็ชะงักกึก

บนหน้าจอ กลุ่มอาคารโบราณที่มีหลังคาลาดเอียงและยอดแหลมสูงดึงดูดความสนใจของเขา

"ที่รัก... เธอดูอันนี้สิ..."

"หืม...?!!"

...

ถัดออกไปอีกตึก กลุ่มเพื่อนฝูงกำลังสุมหัวคุยกันอย่างจอแจ

"มหาลัยเพิ่งประกาศวันหยุด เชรด! ตั๋วไปไหนก็เต็มหมดแล้ว!"

"น่ารำคาญชะมัด! จะลากิจก็ไม่ให้ลา ไม่งั้นพวกเราคงชิ่งไปนานแล้ว! ทีนี้เป็นไง ที่เที่ยวฮิตๆ คนเต็มหมด วันหยุดนี้จะไปไหนดีเนี่ย?"

"เฮ้ย! งั้นลองหาที่เที่ยวเฉพาะกลุ่มดูไหม? เผื่อจะเจอที่เจ๋งๆ?"

"นายเข้าใจคำว่าเฉพาะกลุ่มไหม? คือที่ที่ไม่มีใครรู้จัก แถมยังแพงระยับ ไม่มีคนไปดู จนต้องมาชุบทองสร้างภาพให้ตัวเองดูดีไงเล่า!"

"..."

ช่างเป็นคำนิยามที่จริงใจ ซื่อสัตย์ และแทงใจดำที่สุด

"งั้น... เราจะไปไหนกันได้อีก? คงไม่ใช่นอนเปื่อยอยู่หอพักตลอดวันหยุดหรอกนะ?"

"เฮ้อ! เมื่อวันก่อนฉันเห็นคลิปของบล็อกเกอร์คนหนึ่ง แนะนำแหล่งท่องเที่ยวใหม่ที่ดูเข้าท่าอยู่ เดี๋ยวลองหาดูแป๊บ พวกนายมาดูด้วยกันสิ..."

"เชรดเข้... ดูเหมือนจะใช้ได้แฮะ..."

"นั่งรถไฟความเร็วสูงชั่วโมงครึ่ง! เอาที่นี่แหละ!"

"พักที่ไหน?"

"พักในอำเภอ!"

...

ยังไม่ทันที่โปสเตอร์และคลิปโปรโมตจากสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวจะถูกปล่อยออกมา เพียงแค่กระแสจากแอปต่างๆ ก็พาภูเขาว่านหยวนบินออกจากเมืองหย่งหยาง เข้าสู่สายตาประชาชนอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะในกระทู้ล่าสุดของ [อุ้งเท้าหมูพิทักษ์ภัย] ที่จุดชนวนสงครามน้ำลายขึ้นอย่างดุเดือด

[วันนี้ไม่ดูเรื่องจริงผ่านจอ แต่วันนี้เราจะมาดู 'เปิดตำนานเทพเจ้า' ตอนที่ 1: หมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า —— ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ที่กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง!]

กระทู้ไม่ยาวมาก แต่เนื้อหาที่เล่าถึงต้นกำเนิดของหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้านั้นอัดแน่นไปด้วยข้อมูลมหาศาล

โดยเฉพาะเรื่อง "ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์" ที่มีทวยเทพอาศัยอยู่มากมาย พอถูกพูดถึงปุ๊บ ก็โดนด่าเปิงทันทีว่าเป็นแค่จุดขายหลอกเด็กและเรื่องงมงาย

แต่คำแนะนำขุนเขาศักดิ์สิทธิ์นั้น เมื่อเทียบกับเนื้อหาด้านล่างแล้ว ถือว่าธรรมดาไปเลย

เพราะเนื้อหาด้านล่างที่แนะนำ [เทพมัจฉา] ใน [สระมัจฉา] และ [แม่น้ำหิ่งห้อย] ใน [หุบเขาผีเสื้อ] รวมไปถึง [เทพธิดาผีเสื้อ] ผู้รักความครึกครื้นที่ยังไม่ยอมปรากฏตัว...

และเทพเจ้าองค์อื่นๆ ที่บล็อกเกอร์คาดเดาเอาเอง

เล่นเอาชาวเน็ตถึงกับไปไม่เป็น

มีคนอ่านจบ อึ้งไปครู่ใหญ่กว่าจะพิมพ์ตอบกลับมาบรรทัดหนึ่ง

[ยืนยันอาการป่วยทางจิตของเจ้าของกระทู้ แนะนำให้รีบไปพบแพทย์ด่วน]

[เจ้าของกระทู้เล่นเกมจนธาตุไฟเข้าแทรกแล้ว แยกย้ายกันเถอะ]

[...ป่วยก็ไปกินยา บ้าไปแล้วเหรอ?]

[ลูกพี่ หลังยุคปฏิวัติห้ามสัตว์ฝึกตนเป็นปีศาจนะ นี่คุณกะจะล้มล้างทฤษฎีวัตถุนิยมเลยเหรอ...]

แต่บางครั้งก็มีคอมเมนต์ที่แตกต่างโผล่ขึ้นมา

[ป๋าพี: ไปมาแล้ว ของจริง โกหกยอมกินขี้]

[ราชาปิ้งย่างถนนอู่ชาง: เทพมัจฉาของจริง... ฝนตกมาหลายวัน ร้านปิ้งย่างของฉันคนเต็มทุกคืน ผู้ต้อนรับบอกว่าเห็นเทพมัจฉาจะมีโชคลาภทางน้ำ... แม่*เอ๊ย ของจริงว่ะ!]

[กัวฟู่เฉิงแห่งชิงเฉิง: เชรด! ฉันก็เหมือนกัน! ฝนตกเมื่อวันก่อน ฉันเก็บแหวนทองได้ในแอ่งน้ำข้างทาง!]

[เมนต์บน แหวนนั่นของฉันเอง]

[กัวฟู่เฉิงแห่งชิงเฉิง: ไสหัวไป!]

มีคนออกมาเป็นพยาน แต่คนส่วนใหญ่ฉวยโอกาสนี้ป้ายยาคนต่างถิ่นให้มาเที่ยวภูเขาว่านหยวน

[มาแล้วคุ้ม! แหล่งท่องเที่ยวจริงใจมาก ไม่มีฟันหัวแบะ! แถมข้างในสนุกโคตรๆ!]

[เล่นทั้งวันก็ไม่เบื่อ!]

[ค่าตั๋วถูกมาก! แถมยังได้ดูธิดามังกรสวยๆ หรือทูตมังกรอกล่ำ! แค่เห็นก็กำไรแล้ว!]

[ฉันแค่อยากบอกว่า ใครสายโบราณคดีมาเดินดูเถอะ ฉันสงสัยว่าแหล่งท่องเที่ยวนี้น่าจะค้นพบหมู่บ้านพันปีเข้าจริงๆ ที่นี่มันสวยเกินไปแล้ว!]

[อย่าดูคะแนน อย่าดูโฆษณา! ที่นี่ไม่ใช่แค่ 2A แน่นอน! ภูเขาว่านหยวนเทียบกับ 4A 5A ที่ฉันเคยไปมา! ไม่ด้อยกว่าเลยสักนิด!]

[ฉันแค่อยากรู้ว่า วันหยุดแรงงานนี้ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์จะเปิดไหม? โควตากลุ่มบุกเบิกน้อยเกินไป ฉันอยากไปดูใจจะขาด!]

[...โควตากลุ่มบุกเบิกที่ดังๆ ในเน็ตช่วงก่อน ที่ปั่นราคากันสูงลิ่ว คือของที่นี่เองเหรอ?]

[ถูกต้อง... ฉันซื้อตั๋วแล้ว กะว่าหยุดยาวนี้จะไปเที่ยวเมืองหย่งหยาง หลักๆ ก็เพื่อไปหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้านี่แหละ]

กระแสของกระทู้พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ในสตูดิโอขนาดเล็กแห่งหนึ่งในเมืองหย่งหยาง จู้โส่วกำลังถูมือด้วยความร้อนรน

"คลิปโปรโมตกับโปสเตอร์เสร็จหรือยัง?"

เขาหันไปมองทีมงานชายหญิงสี่ห้าคนที่อดหลับอดนอนจนหน้าเหลือง แต่แววตายังสดใส

"เสร็จพอดีครับ!"

จู้โส่วพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

"ส่งให้ผู้ต้อนรับ... ไม่สิ เดี๋ยวฉันส่งเอง"

เขาก็อปปี้ไฟล์ แล้วส่งให้สวี่จิ้ง ทันทีที่สวี่จิ้งได้รับไฟล์ ก็ส่งต่อเข้าไปยังห้องทำงานของเสิ่นจวงทันที

"ท่านเลขาฯ! ของมาแล้วครับ!"

เลขาฯ หลี่ดีดตัวลุกขึ้น คว้าแท็บเล็ตวิ่งเหยาะๆ ไปที่โต๊ะของเสิ่นจวง

เสิ่นจวงแววตาเป็นประกาย ตบโต๊ะดังปัง!

"เริ่มแผนโปรโมตภูเขาว่านหยวนเดี๋ยวนี้!"