บทที่ 60 วันหยุดเริ่มต้น

กริ๊ก

ทันทีที่เข้าสู่ช่วงเช้ามืดของสามวันสุดท้ายก่อนวันหยุด บรรดาผู้ประกอบการป้ายโฆษณารายใหญ่ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของกรมการขนส่ง รวมถึงสถานีวิทยุและช่องโทรทัศน์ของเมืองหย่งหยาง ต่างก็ได้รับข้อเสนอการประชาสัมพันธ์จากสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว

เมื่อเผชิญกับโครงการอนุมัติกรณีพิเศษนี้ ไม่มีใครกล้าชักช้า ต่างรีบอัปเดตหน้าโฆษณากันอย่างรวดเร็ว

โฆษณาบางส่วนของสวนสาธารณะซงหู เมืองตะวันรอน และแหล่งท่องเที่ยวภูเขาใบไม้แดง ถูกถอดออก

ภายใต้ความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่นี้ ในที่สุดสื่อมวลชนก็เริ่มรู้ตัว

ณ กองบรรณาธิการข่าวกลางดึก หญิงสาวผมเขียวชูมือขวาขึ้นสูง เรียกเพื่อนร่วมงาน

"หัวหน้า! มาดูกระทู้นี้หน่อย..."

"ดูท่าจะน่าสนใจ พรุ่งนี้แทรกข่าวนี้ลงไปในข่าวแจกด้วย"

สถานการณ์เดียวกันนี้เกิดขึ้นในบริษัทสื่อบันเทิงยักษ์ใหญ่หลายแห่ง

"ดูเหมือนจะมีมูลค่าข่าว..."

"แหล่งท่องเที่ยวใหม่ของเมืองเราเหรอ? เหมือนเคยได้ยินผ่านๆ แต่มาโปรโมตตอนนี้จะไม่ช้าไปหน่อยเหรอ..."

"ตามก้นสำนักงานท่องเที่ยวไปเถอะ ไม่ผิดหวังแน่! รีบเขียนข่าวเร็ว!"

"อย่าเพิ่งเขียนเรื่องภูตผีปีศาจนะ เอาแค่ว่าเป็นกิมมิคกิจกรรมก็พอ อย่าหาเรื่องใส่ตัว..."

"ใครมีคอนแท็กต์ผู้รับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยวนั้นบ้าง?"

ไม่ใช่แค่สื่อ แต่แบรนด์สินค้าบางรายก็เริ่มได้กลิ่นโอกาสทางธุรกิจ

"ทำไมฉันไม่รู้เลยว่าอำเภอเรามีแหล่งท่องเที่ยวใหญ่ขนาดนี้?! ฝ่ายการตลาดมัวทำอะไรกินกันอยู่?"

"รีบไปขอเบอร์ติดต่อมาเดี๋ยวนี้! เราจะเอาโฆษณารถไถของเราไปแทรกในนั้น!"

"เถ้าแก่ครับ รถไถมันจะดูยัดเยียดไปหน่อยไหมครับ..."

...

บริษัททัวร์รายย่อยบางแห่งก็มองเห็นช่องทางทำเงินใหม่ เพียงแต่มีบริษัททัวร์ซานหม่างขวางลำอยู่ ยังไม่ทันได้เข้าถึงตัวสวี่จิ้ง ก็โดนสกัดดาวรุ่งไปเรียบร้อย

หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมงผ่านไป

คนนอนดึกมีอยู่ถมไป การระดมยิงสื่อโปรโมตของภูเขาว่านหยวนยังไม่ทันข้ามคืน ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของคำค้นหายอดฮิตประจำเมือง

ด้วยคลิปวิดีโอฝีมือจู้โส่วและการหนุนหลังของสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว ผู้คนจำนวนมากเริ่มเกิดความสนใจ

แต่ส่วนใหญ่กลับรู้สึกเสียดาย

[โปรโมตช้าไปไหมเนี่ย จองตั๋วไปที่อื่นเรียบร้อยแล้ว]

[ไม่เป็นไรหรอก แหล่งท่องเที่ยวนั้นเล็กนิดเดียว เที่ยววันเดียวก็จบ ไว้วันหลังค่อยหาเวลาว่างช่วงสุดสัปดาห์ไปก็ได้]

[ยังไงก็แค่ระดับ 2A ฉันจะไปภูเขาผู่ถัวที่กำลังฮิตสุดๆ ตอนนี้! เทียบกันไม่ติดหรอก]

[ช่างเถอะ แนะนำว่าอย่ามากันเลย แหล่งท่องเที่ยวเล็กแค่นั้น คนในเมืองก็จะแห่ไปกันหมด กลัวคนจะล้นจนไม่มีที่ยืน...]

ในโลกออนไลน์คลื่นลมโหมกระหน่ำ ในโลกความจริง สวี่จิ้งก็ยุ่งจนหัวหมุน

"เถ้าแก่น้อยสวี่ ท่าเต้นที่คุณให้เราเมื่อวานซ้อมเสร็จแล้ว มาดูหน่อยสิ..."

"ท่านประธานสวี่ อุปกรณ์ประกอบฉากเสียหายบางส่วน คุณอาจจะต้องซ่อมหน่อย..."

"ท่านประธานครับ นี่คือจุดจำหน่ายสินค้าขนาดเล็กที่ทุกคนเพิ่งช่วยกันเนรมิตขึ้นมา มีร้านอาหาร 6 ร้าน ร้านงานฝีมือ 2 ร้าน และร้านสะดวกซื้ออีก 1 ร้าน..."

ชายหนุ่มยุ่งจนอยากจะแยกร่างได้

แต่ในบรรดาปัญหาทั้งหมด สิ่งที่เขาใส่ใจที่สุดคือคำถามที่เจียงฉงเสนอขึ้นมา

"ถึงจะกะทันหันไปหน่อย แต่... เราน่าจะลองพิจารณาทำโรงแรมหรือโฮมสเตย์ในหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าดูไหม?"

เจียงฉงมองดู "ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์" ที่อยู่ด้านหลัง "ถ้าคิดจะพัฒนาขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ต่อ เวลาแค่วันเดียวคงเที่ยวทั้งสองจุดไม่หมดแน่"

"การแสดงพิธีอัญเชิญเทพเจ้าเริ่มตอนห้าโมงเย็น พวกภูตเสือก็จะออกมาเดินเพ่นพ่านตามตรอกซอกซอย เวลานั้นนักท่องเที่ยวควรจะอยู่ในหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า"

"ถ้าจะขึ้นเขา ก็ต้องไปช่วงเช้า"

เจียงฉงดูนาฬิกาแล้วยักไหล่ "ถ้าไม่ค้างคืน เราก็ต้องเปิดทำการให้เช้าขึ้น แต่ที่นี่มันอยู่อำเภอ รอบนอก การเดินทางก็ลำบาก ต่อให้เปิดแปดโมงเก้าโมง คนที่จะมาถึงได้ก็น้อย"

"ยิ่งไปกว่านั้น..."

เจียงฉงขยับเข้าไปใกล้สวี่จิ้ง กระซิบเสียงเบา

"โรงแรมและโฮมสเตย์จะช่วยเพิ่มรายได้ให้แหล่งท่องเที่ยว นายยังมีหนี้สินติดตัวอยู่นะ..."

ทำงานมาสองสัปดาห์ เขาพอจะได้ยินเรื่องราวพ่อแม่ของสวี่จิ้งมาบ้าง รู้ว่าแหล่งท่องเที่ยวที่ดูสวยหรูแค่เปลือกนอกนี้... จริงๆ ก็ไม่ได้สวยหรูเท่าไหร่ และเบื้องหลังยังมีระเบิดเวลาลูกใหญ่ซ่อนอยู่

เขาเป็นเพื่อนซี้ของพี่จิ้ง ย่อมเป็นห่วงสถานการณ์ของเพื่อน

สวี่จิ้งยิ้มออกมา

"ข้อเสนอดี เดี๋ยวฉันลองคิดดูว่าจะทำยังไง"

เขาจดบันทึกปัญหาทั้งหมดเงียบๆ ทำท่าจะเดินจากไป

"เดี๋ยว!"

เจียงฉงขมวดคิ้ว

"ไม่ใช่... สรุปว่าหลายวันมานี้นายยุ่งอะไรนักหนา? วิ่งเข้าป่าทุกวัน?

พี่ฟางกุ้ยก็ขนผลไม้ขึ้นเขาไปหลายรอบ ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก

แถมทางคณะอาทิตย์ทองคำ ฉันได้ยินเจ๊จินน่าบอกว่า นายพาตัวครูเสี่ยวซวินที่สวยที่สุดและร้องเพลงเพราะที่สุดในคณะไปอีก?"

"..."

?

ทำไมฟังดูทะแม่งๆ ชอบกล?

พูดซะเหมือนเขาไปล่อลวงสาวน้อยผู้บริสุทธิ์ไปทำมิดีมิร้ายอย่างนั้นแหละ

"ฉันมีเหตุผลของฉันน่า! งานทางนี้เยอะแยะ นายจัดการให้ดีเถอะ!"

สวี่จิ้งตบไหล่มือขวาคนสนิทอีกครั้ง

"เรื่องบริหารจัดการยกให้นาย เรื่องเอฟเฟกต์ในแหล่งท่องเที่ยวยกให้ฉัน!"

"อีกแค่วันเดียวก็จะถึงวันหยุดจริงแล้ว!"

"รอดูผลงานได้เลย!"

————

ค่ำคืนก่อนวันหยุดแรงงาน ช่างเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย

พนักงานทุกคนของภูเขาว่านหยวนเข้านอนแต่หัวค่ำ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับวันหยุดที่กำลังจะมาถึงในวันรุ่งขึ้น

เจียงฉงกับพนักงานระดับหัวหน้าอีกไม่กี่คนเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบสุดท้าย

ส่วนไฟในห้องของสวี่จิ้ง สว่างไสวไปจนถึงค่อนคืนกว่าจะดับลง

ค่ำคืนผ่านพ้น แสงแดดอันสดใสสาดส่อง ระบบการคมนาคมทั่วประเทศเข้าสู่สภาวะรับศึกหนักอย่างเป็นทางการ

วันหยุดแรงงานที่เหล่าผู้ใช้แรงงานรอคอย!

มาถึงแล้ว!

เช้าตรู่วันนั้น ยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการของแหล่งท่องเที่ยว สวี่จิ้งก็ได้รับโทรศัพท์จากสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว

น้ำเสียงของเสิ่นจวงแฝงความตื่นเต้นลึกๆ

[เป็นไงบ้าง? กิจกรรมช่วงวันหยุดนี้เตรียมพร้อมหรือยัง? มีความมั่นใจไหม?]

สวี่จิ้งอมยิ้ม นึกถึงผลการซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้ายเมื่อวาน แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ผมเองก็ตั้งตารอเหมือนกันครับ..."

วางสายไปแล้ว เสิ่นจวงคิดไปคิดมา สุดท้ายก็มุดออกจากผ้าห่ม โทรหาเลขาฯ หลี่

"นายคอยจับตาดูข่าวคราวของภูเขาว่านหยวนแบบเรียลไทม์นะ"

แหล่งท่องเที่ยวที่ใช้โควตาโปรโมตกรณีพิเศษแห่งนี้ จะสามารถดึงดูดสายตาคนทั้งประเทศ และทำให้เมืองหย่งหยางโดดเด่นขึ้นมาได้อย่างที่เขาหวังไว้หรือไม่

ก็ขึ้นอยู่กับวันหยุดนี้แหละ!

หากมองจากมุมสูง ลงมายังผังเมืองที่เหมือนใยแมงมุม จุดสีแดงแทนกระแสผู้คนนับพันนับหมื่น กำลังหลั่งไหลมุ่งหน้าสู่อำเภอเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จักแห่งนี้

นายอำเภอชิงซาน ถูกลูกน้องตามตัวกลับมาจากร้านอาหารเช้า

"อะไรนะ? การจราจรเป็นอัมพาต?"

นายอำเภอวัยห้าสิบกว่าที่รับตำแหน่งมาสิบกว่าปี เพิ่งเคยได้ยินเรื่องแปลกประหลาดแบบนี้เป็นครั้งแรก

"ทางด่วนซ่อมถนนเหรอ?"

เขาคิดออกแค่ความเป็นไปได้เดียว แต่ลูกน้องส่ายหน้า ตาเบิกกว้าง พูดอย่างไม่อยากเชื่อ

"รถพวกนั้น เหมือนจะมุ่งหน้าไปที่แหล่งท่องเที่ยวในอำเภอเราครับ..."

"ห๊า?" เขาพยายามนึกถึงภูเขาห่างไกลความเจริญในอำเภอ แล้วจู่ๆ ก็ตาสว่าง "อย่าบอกนะว่าเป็นภูเขาที่ตาเฒ่าสวี่เคยสัมปทานไว้..."

"ใช่ครับ!"

ลูกน้องพยักหน้า "ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปที่นั่น... อ้อ! แหล่งท่องเที่ยวภูเขาว่านหยวนครับ!"

นายอำเภอถึงกับอึ้ง

ปกติเขาสนใจแต่เรื่องการเมือง ไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องการท่องเที่ยวเท่าไหร่ โครงการนั้นล้มเหลวไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน แถมยังทำลายอนาคตคนหนุ่มไฟแรงของอำเภอไปคนหนึ่ง

นึกไม่ถึง... ว่าที่ตรงนั้นจู่ๆ จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง?

"เอาอย่างนี้ ไปจัดการระบายรถก่อน พอเคลียร์เสร็จ นายลองไปสืบดูซิว่าไอ้ภูเขาว่านหยวนนั่นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

ไม่ใช่แค่เขาทีรู้เรื่อง ซ่งจื้อหมิงเองก็นั่งหน้าดำคร่ำเครียดจิบชาแก้กลุ้มอยู่ในห้องทำงาน

"เถ้าแก่ซ่ง แล้วเรื่องภูเขาว่านหยวน... เราจะไม่ยุ่งแล้วเหรอครับ?"

"ฮึ! จะยุ่งยังไง? ใครจะไปยุ่งได้?!"

เขาถลึงตาใส่เลขานุการ

ไอ้คนทำงานไม่ได้เรื่อง!

คืนที่แจ้งตำรวจ ตำรวจยังไม่ทันออกโรง คนที่เขาส่งไปก็ถูกส่งตัวกลับมาอย่างปลอดภัย ได้ยินว่าทางนั้นไม่ได้ใช้ความรุนแรง แค่ให้ทำงานหามรุ่งหามค่ำ

สองวันผัดกับข้าวไป 60 กว่าอย่าง ถูพื้นไปไม่รู้กี่รอบ ซักเสื้อผ้าด้วยมือไป 200 กว่าตัว...

แม่*เอ๊ย...

"อีกอย่าง! ท่านเลขาฯ เสิ่นโทรหาฉันขนาดนั้น ฉันจะไปทำอะไรได้!"

ซ่งจื้อหมิงวางถ้วยชา ถอนหายใจเฮือก

"ในเมื่อเล่นวิธีสกปรกไม่ได้ งั้นเราก็มาสู้กันซึ่งๆ หน้า! กิจกรรมที่คิดกันมาสองวันนี้ ต้องทำให้ดีที่สุด! ถ้าแพ้แม้กระทั่งแหล่งท่องเที่ยวเล็กๆ แบบนั้น... เราจะเอาหน้าไปสู้กับภูเขาใบไม้แดงได้ยังไง?!"

"ครับ! ผมจะคอยกำกับดูแลตลอดเวลาครับ!"

...

แหล่งท่องเที่ยวใหญ่ๆ ในเมืองหย่งหยางเริ่มออกแรง จ้าวต้าเสวียเองก็รออย่างกระวนกระวายที่ห้องขายตั๋ว

"ทำไงดีครับพี่จิ้ง? จนป่านนี้คนมาไม่ถึงร้อย... ข่าวเรื่องเราเปิดทำการเร็วขึ้น ปล่อยออกไปช้าเกินหรือเปล่า? คนเลยไม่รู้กัน..."

ยิ่งคิดหน้าเขาก็ยิ่งซีด

"หรือว่า... จริงๆ แล้วคนอยากมาเที่ยวที่นี่ช่วงวันหยุดมีไม่เยอะ..."

สวี่จิ้งตบไหล่เขา หยุดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วหันไปสั่งเฝิงเฉิง

"ได้เวลาแล้ว นายไปดูที่ลานจอดรถเถอะ รักษาความเป็นระเบียบ ให้รถทัวร์นักท่องเที่ยวจอดให้เรียบร้อย แล้วทยอยปล่อยคนเข้ามา..."

เฝิงเฉิงพยักหน้า พาพนักงานสองคนรีบเดินออกไป

สวี่จิ้งหันกลับมา มองไปยังสุดปลายถนนสายหลักของแหล่งท่องเที่ยว เห็นฝุ่นตลบฟุ้งอยู่ไกลๆ

"กองทัพใหญ่อยู่ข้างหลังโน่น..."

พูดจบยังไม่ทันถึงสิบนาที เสียงแตรระงมก็ดังมาจากสุดปลายถนน

ท่ามกลางวงดุริยางค์แห่งความโกลาหล รถยนต์ที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหนา ราวกับตัวโน้ตดนตรีที่กระโดดโลดเต้นไปตามถนนดินขรุขระ มุ่งหน้าเข้ามาหาพวกเขา

"มาแล้ว!!"

จ้าวต้าเสวียหายร้อนรนทันที ดวงตาเป็นประกาย เตรียมพร้อมรับศึกหนัก

สวี่จิ้งโบกมือ เดินกลับเข้าไปในสวน กดวิทยุสื่อสารที่คอ

"นักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่กำลังจะมาถึง..."

"ทุกแผนกเตรียมพร้อม"

"รับแขก!"