บทที่ 61 วันแรก

"ที่รัก ที่นี่มันกันดารเกินไปแล้วนะ!"

ชายหญิงคู่หนึ่งใช้มือปิดจมูกเดินฝ่าฝุ่นตลบจากลานจอดรถมายังหน้าประตูทางเข้าแหล่งท่องเที่ยว หลังจากจ่ายเงินค่าตั๋วคนละ 50 หยวน ก็เดินคุยกันไปพลางอ่านรายละเอียดบนตั๋วไปพลาง

"นั่นสิ ผมเป็นคนขับเองยังรู้สึกว่ารถเขย่าจนไส้แทบทะลัก..."

ฝ่ายชายเงยหน้ามองทางเดินปูหินกรวดตรงหน้า ขมวดคิ้วมุ่น

"ได้ยินว่าเมื่อก่อนค่าตั๋วแค่ 30 หยวน ไม่นึกว่าพอเป็นวันหยุดเทศกาลจะขึ้นราคา... แต่ก็ยังดีที่แค่ 50 หยวน ไม่ได้แพงมาก"

ฝ่ายหญิงแค่นเสียงฮึอยู่ข้างๆ

"ไม่แพงตรงไหน เขาว่าข้างในก็มีแค่หมู่บ้านชาวเขา ภูเขาข้างๆ ก็ยังพัฒนาไม่เสร็จ... 50 หยวนนี่ถือว่าไม่ถูกแล้วนะ!"

แต่ฝ่ายชายไม่เห็นด้วย เขาสะบัดตั๋วในมือเบาๆ

"ไม่หรอก ที่รักดูนี่สิ!"

บนตั๋วเข้าชมสไตล์ภาพวาดพู่กันจีน มีข้อความพิมพ์ไว้อย่างชัดเจน

[ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์คลายผนึกกึ่งหนึ่ง เปิดให้เข้าชมถึงบริเวณกลางเขา โปรดเดินตามเส้นทางที่กำหนด...]

และที่มุมขวาล่าง ยังมีคำแนะนำพิมพ์กำกับไว้

[ขอแนะนำให้เยี่ยมชมภายในหมู่บ้านก่อน เพื่อทำความเข้าใจประวัติความเป็นมาของหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าและขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ หลังจากเข้าร่วมพิธีกรรมเสร็จสิ้น ขอแนะนำให้ขึ้นขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ในวันถัดไป มิฉะนั้นเวลาอาจกระชั้นชิดเกินไป ส่งผลให้ประสบการณ์การท่องเที่ยวลดลง...]

"อะไรกันเนี่ย..."

หญิงสาวย่นจมูก

"ใครจะมีเวลาให้ตั้งสองวัน อีกอย่าง แค่หมู่บ้านชาวเขาเล็กๆ จะมีอะไรให้เดินเยอะแยะ?"

"แต่ผมเห็นคู่มือในเน็ตบอกว่า... ต้องเข้าร่วมกิจกรรม [ตามหาเครื่องบรรณาการ] แล้วตอนเย็นไปดู [พิธีอัญเชิญเทพเจ้า] ถึงจะสนุก..."

หญิงสาวตั้งท่าจะเถียง แต่พอเห็นสีหน้าตื่นเต้นและคาดหวังของแฟนหนุ่ม ก็ใจอ่อนลง

อุตส่าห์ออกมาเที่ยวทั้งที ก็ให้มีความสุขหน่อยเถอะน่า~

"ก็ได้ งั้นไปเล่นกัน แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าไม่สนุก พรุ่งนี้ฉันไม่มาแล้วนะ!"

ชายหนุ่มยิ้มแฉ่ง รีบซ่อนหน้าจอ [รวมฮิตจุดหาเครื่องบรรณาการ] ที่กดบันทึกไว้นานแล้ว แล้วจูงมือแฟนสาวเดินเข้าไปข้างในอย่างกระตือรือร้น

ขอร้องล่ะ!

ต้องสนุกนะเว้ย!

ลานจอดรถโทรมๆ เข้าสู่ภาวะวิกฤตเต็มความจุ เฝิงเฉิงไม่มีทางเลือก ต้องเริ่มโบกรถให้ไปจอดริมถนนใหญ่

โชคดีที่พวกเขาอยู่ในหุบเขาห่างไกลความเจริญ รอบด้านมีแต่ภูเขารกร้างและถนนดิน ขอแค่ยอมเดินไกลหน่อย ก็มีที่จอดรถเหลือเฟือ

แต่ถึงเขาจะคิดแบบนั้น พอทำงานลากยาวมาจนถึงบ่ายโมง ท้องร้องจ๊อกๆ ก็ยังระบายรถไม่หมด!

"เชรดเข้!!"

เขามองดูเส้นสีดำที่ต่อกันยาวเหยียดสุดสายตาบนถนนดิน แล้วยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"สรุปว่าจะมากันกี่คนเนี่ย!!"

จริงดิ?

ล้อกันเล่นใช่ไหม?

เมื่อวานตอนรู้ว่าแหล่งท่องเที่ยวปรับราคาตั๋วขึ้น เขายังคิดว่าคนคงจะน้อยลง แต่... นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกัน?!

ส่งรถเข้าไปสองร้อยกว่าคันแล้ว! ทำไมแถวยังไม่หมดอีก?!!

นี่แค่วันแรกเองนะ!!

เขาเริ่มหงุดหغิด

นักท่องเที่ยวหงุดหงิดยิ่งกว่า

"บอกแล้วว่าอย่ามาเที่ยวป่าเขา!! ถนนก็ห่วย! เที่ยงกว่าแล้วยังไม่ได้เข้าข้างในเลย!"

"มองในแง่ดีสิ แหล่งท่องเที่ยวอยู่ลึกขนาดนี้ยังมีคนแห่มากันเยอะขนาดนี้ แสดงว่าข้างในต้องมีของดีแน่ๆ~"

"นายพูดถูก! แต่ตอนนี้หุบปากก่อน! มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาแซงคิวฉัน! ไปจัดการมันก่อน!"

ปี๊น ปี๊น ปี๊น!!

เสียงแตรดังระงมไม่ขาดสาย กองทัพรถติดแหง็กยาวเหยียดจนถึงบ่ายสามโมง สถานการณ์ถึงเริ่มคลี่คลาย

เลขานุการที่นายอำเภอส่งมาสังเกตการณ์วางกล้องส่องทางไกลลง อ้าปากค้างจนหุบไม่ลง มือสั่นระริกขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"ท่านครับ... ท่านอาจจะไม่เชื่อ..."

"ท่านเคยเห็นภาพการเดินทัพทางไกลหมื่นลี้ไหมครับ..."

เขามองดูกระแสน้ำเหล็กไหลที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาบนถนนชนบท แล้วกลืนน้ำลายลงคอ

"ก็ประมาณนั้นเลยครับ..."

คนข้างนอกต้องทนทุกข์กับฝุ่นตลบ แต่คนที่เข้ามาข้างในแล้ว ความโกรธเกรี้ยวในใจกลับถูกชะล้างจนหมดสิ้นด้วยภาพตรงหน้า

"แม่เจ้า..."

ชายสวมแว่นกันแดดดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกง ตอนเข้ามาเขายังบ่นว่าตั๋วแพง แต่พอเข้ามาแล้ว...

ใครกล้าบอกว่าตั๋วแพง เขาจะไปมีเรื่องกับมันเดี๋ยวนี้แหละ!

นี่แพงเหรอ?

แพงตรงไหนกัน?!

เบื้องหน้าคือหลังคาลดหลั่นเป็นชั้นๆ ทางเดินหินสีเขียวทอดตัวคดเคี้ยวขึ้นไปท่ามกลางกลิ่นอายวิถีชีวิตชาวบ้าน ชาวบ้านที่สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายเดินขวักไขว่ พูดคุยกับนักท่องเที่ยวด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง แม้จะมีคนรุมล้อมถามทาง ก็ไม่มีท่าทีรำคาญแม้แต่น้อย

บางครั้ง จะเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์แบกกระบองสั้นเดินออกมาจากตรอกเล็กๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แต่พอมีคนเข้าไปถามทางอย่างกล้าๆ กลัวๆ พวกเขาก็จะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นทันที

"ว้าย!"

หญิงวัยกลางคนอุ้มช่อดอกไม้กองโตเดินออกมาจากบ้าน รีบร้อนเหมือนกำลังจะไปไหนสักแห่ง จู่ๆ ก็สะดุดขาตัวเอง ดอกไม้ร่วงกระจัดกระจายเต็มพื้น

"ตายจริง... นี่เป็นดอกไม้ที่จะต้องเอาไปส่งที่ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์นะ ตอนนี้วุ่นวายไปหมด จะถึงเวลาอยู่แล้ว ทำยังไงดีล่ะเนี่ย..."

เสียงของเธอดังกังวานเจือความทุกข์ร้อน ดึงดูดความสนใจของนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ได้ทันที

ชายสวมแว่นกันแดดก้มดูคู่มือในมือ นึกถึงคำว่า "ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์" ที่เธอพูดเมื่อกี้ ก็รีบพุ่งตัวออกไปทันที

"ผมช่วยเองครับ!!!"

"หลบไป! ฉันเอง!!"

"พี่สาว! แยกประเภทดอกไม้ใช่ไหม! เมื่อก่อนผมเคยทำงานคัดแยกพัสดุ ภารกิจนี้เสร็จผมแน่!!"

ภารกิจครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ภารกิจกลุ่ม พี่สาวส่งยิ้มขอบคุณ แบ่งดอกไม้บนพื้นออกเป็นสามกอง แล้วกวักมือเรียกสามคนแรกที่วิ่งเข้ามาถึง

"พวกเธอมาช่วยฉันหน่อยสิ..."

ฉากคล้ายๆ กันนี้ปรากฏขึ้นทั่วหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้า นักข่าวสองคนที่แบกกล้องมาด้วยกันหันมาสบตากัน แววตาฉายแววตกตะลึง

"สมฉายานครแห่งภารกิจจริงๆ... คู่มือในเน็ตบอกว่าการแจกภารกิจจะเป็นแบบสุ่ม ไม่มีรูปแบบตายตัว และเปลี่ยนใหม่ทุกสัปดาห์..."

นักข่าวหญิงยกกล้องตัวเล็กขึ้นถ่ายภาพเหตุการณ์ไกลๆ

ในภาพ หญิงวัยกลางคนกำลังแจกดอกไม้ในมือให้ทั้งสามคน คนละดอก สีเหลืองหนึ่ง สีฟ้าหนึ่ง สีแดงหนึ่ง ดอกไม้ถักไหมพรมฟูฟ่องทั้งสามดอกดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

และความแตกต่างนี้ ย่อมมีคนสังเกตเห็น

ทุกคนรีบมุงเข้าไปดู

"นั่นอะไรน่ะ?"

"ในคู่มือไม่เห็นมีบอกเลย?"

"ไอเทมใหม่!! เชรดเข้! พวกนายได้ไอเทมใหม่!"

"พี่สาวคนนั้นบอกจะไปขุนเขาศักดิ์สิทธิ์... ไอเทมนี้ต้องเกี่ยวกับขุนเขาศักดิ์สิทธิ์แน่! ฉันให้ 100 หยวน ขายให้ฉันเถอะ!!"

?

ชายคนที่ได้ดอกไม้สีเหลืองไม่ลังเลเลยสักนิด ยื่นดอกไม้ให้พี่ชายกระเป๋าหนักทันที

ไอเทมชิ้นเดียว คืนทุนค่าตั๋วแถมกำไรอีกต่างหาก...

ทั้งสองฝ่ายแยกย้ายกันอย่างมีความสุข ทิ้งให้คนข้างหลังพูดจาด้วยความอิจฉา

"อาจจะเป็นแค่ดอกไม้ห่วยๆ ธรรมดาก็ได้... คนพวกนี้บ้าไปแล้ว"

"คนรวยทำอะไรก็น่าหมั่นไส้ อยากได้นายก็ไปซื้อสิ"

"ฉันว่าไม่ธรรมดาหรอก ดอกไม้คนละสี ต่อให้เป็นไอเทมภารกิจ ก็น่าจะเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญ..."

ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา แต่ไม่นานก็แยกย้ายกันไปเดินสำรวจหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง

ก่อนวันหยุดจะมาถึง ด้วยการโปรโมตของสำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวบวกกับจู้โส่ว สวี่จิ้งกวาดค่าชื่อเสียงไปได้ถึง 40,000 แต้มอย่างน่าตกใจ!

และเขาก็ล้างผลาญแต้มเหล่านี้จนเกลี้ยง เพื่ออัปเกรดโครงสร้างพื้นฐานของหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าทั้งหมด!

จนถึงวันเปิดทำการวันนี้ หมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้ามีห้องน้ำสาธารณะมาตรฐาน 8 แห่ง, ศูนย์ปฐมพยาบาล 1 แห่ง, โกดังเก็บของมาตรฐาน 2 แห่ง และศูนย์บริการนักท่องเที่ยวอีก 1 แห่ง

ส่วนร้านสะดวกซื้อ ร้านอาหาร แผงขายงานฝีมือ หรือแม้แต่จุดรับฝากกระเป๋า พนักงานของหมู่บ้านจันทร์กระจ่างฟ้าต่างดัดแปลงบ้านและพื้นที่หน้าบ้านของตัวเองมาให้บริการ

สุดท้าย คือร้านขายของที่ระลึก...

สวี่จิ้งยืนต้อนรับนักท่องเที่ยวกลุ่มใหม่อยู่หน้าหมู่บ้าน หันไปมองโซน D ที่อยู่ลึกเข้าไปใกล้ตีนเขา

ร้านขายของที่ระลึกต้องใช้อีก 24 ชั่วโมงถึงจะสร้างเสร็จ คาดว่าน่าจะเปิดได้วันที่ 2 พฤษภาคม

นักท่องเที่ยวที่มาวันที่ 1 พฤษภาคม

พี่ชายต้องขอโทษด้วยจริงๆ วันนี้พวกคุณคงไม่ได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือกลับไป กลับบ้านตัวเบาสบายกระเป๋ากันไปก่อนนะ