บทที่ 106 ทำไมต้องลับๆ ล่อๆ

การได้ร่วมสร้างโรงเรียน ทำให้หวงจินโปได้รับคำชื่นชมและคำขอบคุณจากผู้คน รอยยิ้มอันสดใสของเด็กๆ ที่ได้เห็นโรงเรียนใหม่สร้างความปลาบปลื้มใจให้เขาอย่างประหลาด เขาเริ่มรู้สึกพึงพอใจและพบว่าการทำความดีนั้นสบายใจกว่าการทำชั่วตั้งเยอะ จิตใจของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แม้แต่หน้าตาที่เคยดุดันน่ากลัวก็ดูอ่อนโยนลง ไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ไป๋อวิ๋นเฟยพยักหน้าด้วยความพอใจ “ใช้ได้ ไม่เลวเลย ความจริงถ้าคุณยังทำชั่วเหมือนเมื่อก่อน คุณจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงสามสิบแปดปี แถมยังต้องตายอย่างทรมาน แต่ตอนนี้ดูจากโหงวเฮ้งของคุณแล้ว มันกำลังเปลี่ยนไปในทางที่ดี ถ้าคุณยังทำตัวดีแบบนี้ต่อไป รับรองว่าได้อยู่สุขสบายไปจนแก่เฒ่าแน่”

หวงจินโปได้ยินดังนั้นถึงกับสะดุ้ง

เขารู้ดีว่าไป๋อวิ๋นเฟยเป็นยอดคน จับผีได้ ยิงแทงไม่เข้า คนเก่งกาจขนาดนี้ย่อมดูโหงวเฮ้งแม่นยำแน่นอน ปีนี้เขาอายุสามสิบห้าแล้ว ถ้าไม่เจอไป๋อวิ๋นเฟย เขาคงเหลือเวลาอีกแค่สามปี และต้องตายอย่างอนาถตั้งแต่อายุยังน้อย

หวงจินโปรีบคุกเข่าลง ประสานมือคารวะ “ขอบพระคุณท่านเทพไป๋ที่ช่วยชีวิตผมครับ”