บทที่ 107 แกไม่รู้จริงๆ งั้นเหรอ

“ฮะๆ ไม่นึกเลยว่าจะถูกแกจับได้” ไป๋อวิ๋นเฟยไม่คิดว่าแผนลอบกัดจะล้มเหลว จึงเผยตัวออกมาตรงๆ แม้ปากจะยิ้ม แต่ในใจกลับครุ่นคิดหนัก พระรูปนี้สามารถมองทะลุการพรางตัวของเขาได้ แสดงว่าฝีมือไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

“ไอ้ไก่อ่อนอย่างแก ยังริอาจจะมาลอบกัดข้า ฝันกลางวันอยู่หรือไง ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองซะบ้าง” ชายชุดดำกล่าวเสียงเรียบ แต่ในใจกลับตื่นตะลึงยิ่งกว่า เดิมทีเขาคิดว่าไป๋อวิ๋นเฟยคงถูกหมอกพิษเล่นงานตายไปตั้งแต่ครึ่งทาง หรืออย่างน้อยก็คงหลงอยู่ใน 'ถ้ำปิงหยวนสือต้ง'อยู่นานสองนาน ไม่นึกว่าจะมาถึงที่นี่ได้เร็วขนาดนี้ แถมยังมองทะลุภาพลวงตาบนผิวน้ำ และมาถึงจุดนัดพบก่อนเวลาเสียอีก

“เสี่ยวเฟย! เธอมาทำไม? รีบหนีไป! เธอสู้เขาไม่ได้หรอก เขาเป็นถึง 'หยวนเจ่อ' เชียวนะ!” เย้าอวี้หวนเห็นไป๋อวิ๋นเฟยปรากฏตัวก็ตกใจ แต่พอตั้งสติได้ก็รีบตะโกนไล่เขา

ไป๋อวิ๋นเฟยได้ยินคำพูดของเย้าอวี้หวนก็แปลกใจ เขาไม่รู้ว่า 'หยวนเจ่อ' คืออะไร แต่เย้าอวี้หวนกลับรู้จักคำนี้

ชายชุดดำคนนี้เก่งกาจกว่าหลวงจีนเฒ่ารูปนั้นมาก แต่ไป๋อวิ๋นเฟยไม่ใช่คนที่จะยอมถอยเมื่อเจออุปสรรค เขายิ้มให้เย้าอวี้หวนแล้วพูดว่า “พี่อวี้หวนไม่ต้องห่วงครับ ผมจะช่วยพี่ออกไปเอง”