บทที่ 112 รับรองเชื่อถือได้

“อาสะใภ้เซียงอวี้ เสี่ยวเหมยก็อยู่ด้วยเหรอครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยทักทาย

“พี่เสี่ยวเฟย!” หวังเสี่ยวเหมยเห็นไป๋อวิ๋นเฟยเดินเข้ามา ก็รีบวางหนังสือแล้ววิ่งถลาเข้าใส่ เอาศีรษะทุยๆ ซุกไซ้ถูไถแผงอกกว้างด้วยความคิดถึง

“สวัสดีค่ะเถ้าแก่ไป๋” เซียงอวี้ยิ้มทักทาย ก่อนจะหันไปดึงตัวลูกสาวออกมา “เสี่ยวเหมย หนูโตแล้วนะ จะทำแบบนี้ไม่ได้”

“อาสะใภ้เซียงอวี้ ไม่เป็นไรหรอกครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยไม่ได้ถือสา

“จริงสิ อาสะใภ้ เรียกผมว่าเสี่ยวเฟยเหมือนเดิมเถอะครับ เรียกว่าเถ้าแก่ ผมฟังแล้วไม่ชินเลย” ไป๋อวิ๋นเฟยบอก