บทที่ 115 ผมเองที่โง่เขลา

ไป๋อวิ๋นเฟยเหงื่อตก แม้เขาจะสามารถเมินเฉยต่อลูกกระสุนได้ แต่ก็ต้องมียันต์คุ้มภัยติดตัวอยู่ด้วย ไม่คาดคิดเลยว่าเซียวโม่เอ๋อร์จะพลาดท่าถูกยิงตายเพราะร่างกายบาดเจ็บจากพิษมาก่อน เทียบกับความสามารถของเขาในตอนนี้แล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

“สมกับเป็นท่านแม่ทัพจริงๆ ครับ พี่ใหญ่เซียวช่างเป็นยอดคน” ไป๋อวิ๋นเฟยเอ่ยชมจากใจจริง

“เฮ้อ...” เซียวโม่เอ๋อร์ถอนหายใจเศร้า “น่าเสียดายที่หลังจากมีอาวุธปืนเข้ามา ผู้ฝึกยุทธ์ก็เริ่มเสื่อมถอย ข้าได้ยินมาว่าเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีพัฒนาไปไกลมาก อานุภาพร้ายแรงกว่าปืนสมัยก่อนเยอะ ยังมีระเบิดนิวเคลียร์อะไรนั่นอีก ที่ว่ากันว่าระเบิดเมืองได้ทั้งเมือง พลังทำลายล้างขนาดนั้น ต่อให้เป็นเทพยุทธ์ก็คงเทียบไม่ติด”

ไป๋อวิ๋นเฟยโบกมือแย้ง “พี่ใหญ่เซียวเข้าใจผิดแล้วครับ การฝึกยุทธ์คือการพัฒนาตนเอง แต่อาวุธปืนคือการยืมพลังจากภายนอก ไม่ว่าสถานการณ์ไหน การพึ่งพาตัวเองย่อมดีกว่าพึ่งพาปัจจัยภายนอก ถ้าตัวเราแข็งแกร่ง แล้วค่อยใช้อาวุธเสริมเข้าไป ก็ยิ่งร้ายกาจขึ้นไปอีกไม่ใช่เหรอครับ? พี่ใหญ่เซียวอย่าดูถูกตัวเองเลย”

คำพูดของไป๋อวิ๋นเฟยทำให้เซียวโม่เอ๋อร์ตาสว่างราวกับเมฆหมอกสลาย