บทที่ 121 ฉันรอจนเหงือกแห้งแล้ว

คำพูดของไป๋อวิ๋นเฟยช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ว้าวุ่นของฟางเจ้าอวี้ให้สงบลง เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่ลุ่มลึกสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำโบราณ ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด และร่างกายที่แข็งแกร่งกำยำ หัวใจของเธอก็เริ่มสั่นไหวระลอกแล้วระลอกเล่า

“เหมือนฉันเห็นพี่ถิงอีกครั้งเลย” ฟางเจ้าอวี้พึมพำกับตัวเองเสียงเบา

“พวกแกสองคน! รีบไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้!”

หลิวเหมิ่งเห็นไป๋อวิ๋นเฟยโอบกอดฟางเจ้าอวี้ต่อหน้าต่อตา ก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโหสุดขีด ตะโกนสั่งลูกน้องทันที

นักเลงสองคนถือกระบองไฟฟ้าพุ่งเข้าใส่ไป๋อวิ๋นเฟย ง้างกระบองขึ้นสูงหมายจะฟาดเข้าที่ศีรษะของเขาอย่างโหดเหี้ยม โดยไม่สนว่าอาจจะถึงแก่ชีวิต