บทที่ 122 ข้างในคือหัวไชเท้า

“ดวงตาของแกมองในสิ่งที่ไม่ควรมอง ลบหลู่คุณฟาง ฉันจะขอริบดวงตาแกไปข้างหนึ่ง แกจะยอมรับหรือไม่?”

ในขณะที่หลิวเหมิ่งกำลังลังเล แสงสีทองจากดวงตาของไป๋อวิ๋นเฟยก็พุ่งตรงไปยังกลางกระหม่อมของหลิวเหมิ่ง ราวกับจะเจาะทะลุให้เป็นรู

“ไม่กล้าแล้วครับ ผมไม่กล้าแล้ว ท่านเซียนโปรดไว้ชีวิตผมด้วย” หลิวเหมิ่งร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

“ในเมื่อแกสำนึกผิดและคิดกลับตัว งั้นวันนี้ฉันจะละเว้นชีวิตแก”

ไป๋อวิ๋นเฟยกระพริบตาหนึ่งครั้ง แสงสีทองพุ่งเข้าใส่ตาซ้ายของหลิวเหมิ่ง ทันใดนั้นหลิวเหมิ่งก็รู้สึกว่าโลกเบื้องหน้าของตาซ้ายมืดสนิทลงทันที