บทที่ 123 ความสุขต้องแบ่งปันกัน

ฟางเจ้าอวี้แสร้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า “ห้ามปฏิเสธนะ วันนี้เธอทำความดีความชอบครั้งใหญ่ แค่นี้ยังตอบแทนได้ไม่พอด้วยซ้ำ”

“งั้นผมขอน้อมรับไว้นะครับ ขอบคุณครับพี่อวี้” ไป๋อวิ๋นเฟยจึงจำต้องน้อมรับตามความต้องการของเธอ

ฟางเจ้าอวี้เห็นไป๋อวิ๋นเฟยรับสมุนไพรไว้แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

หลังจากเดินชมสวนสมุนไพรเสร็จ ทั้งสองก็เดินออกมา พอถึงหน้าประตู ขณะที่ไป๋อวิ๋นเฟยกำลังจะเอ่ยลา ฟางเจ้าอวี้กลับรั้งเขาไว้ “เสี่ยวเฟย นี่ก็จะเที่ยงแล้ว ได้เวลาทานข้าวพอดี วันนี้ฉันขอเลี้ยงข้าวเธอนะ”

“เอ่อ... ก็ได้ครับ ขอบคุณครับพี่อวี้” ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นสายตาอ้อนวอนของฟางเจ้าอวี้แล้วก็ปฏิเสธไม่ลง