บทที่ 136 ต้องหาเห็ดหลินจือร้อยปีให้เจอ

ไป๋อวิ๋นเฟยหยิบยาเม็ดสีแดงส่งให้หลิวเหมิ่ง

“กินมันซะ”

หลิวเหมิ่งคิดว่าเป็นยาถอนพิษ จึงรีบคว้าหมับมาทันที แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ชะงักไป อยากจะตรวจสอบให้แน่ใจว่าเป็นยาถอนพิษจริงหรือไม่ ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาอันเย็นยะเยือกของไป๋อวิ๋นเฟย เขาก็อดตัวสั่นไม่ได้ จึงรีบกลืนยาเม็ดสีแดงลงคอไปทันที

ความเจ็บปวดร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผาที่กลางอกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง หลิวเหมิ่งเจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลพลั่ก ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที ความรู้สึกเจ็บปวดร้อนรุ่มนั้นก็มลายหายไป

ตามมาด้วยการที่หลิวเหมิ่งพบว่าริ้วรอยเหี่ยวย่นบนแขนได้เลือนหายไป เขารีบวิ่งไปที่หน้ากระจกในห้องน้ำ เมื่อเห็นว่ารูปร่างหน้าตาของตนกลับมาเป็นปกติเหมือนก่อนหน้านี้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก รีบวิ่งกลับออกมาโค้งคำนับขอบคุณไป๋อวิ๋นเฟย