บทที่ 140 แกเห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง?

ในสายตาของคนพวกนี้ เมื่อก่อนไป๋อวิ๋นเฟยเปรียบเสมือนธาตุอากาศ พวกเขาไม่เคยเห็นเขาเป็นเจ้านายเลยสักนิด

แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ในวันนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างเกิดความเคารพยำเกรงในตัวไป๋อวิ๋นเฟย พวกเขาได้สัมผัสถึงวิธีการอันเด็ดขาดและดุดันของเขา ซึ่งแตกต่างจากจินตนาการที่ว่าเป็นแค่เศรษฐีบ้านนอกผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างสิ้นเชิง

ไป๋อวิ๋นเฟยและเซียงอวี้เดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานชั้นสาม ก็เห็นชิวจวี๋ยืนรออยู่ตรงระเบียง เธอเห็นตอนที่ไป๋อวิ๋นเฟยกำลังโกรธจัดจึงรู้สึกกลัวอยู่บ้าง รีบทักทายว่า “เถ้าแก่ไป๋ พี่สะใภ้เซียงอวี้”

ไป๋อวิ๋นเฟยปรายตามองชิวจวี๋ แล้วก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องทำงาน ชิวจวี๋รีบเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตู ก่อนจะถามด้วยความกังวล “เถ้าแก่ไป๋ ไล่คนออกไปเยอะขนาดนี้ จะไม่เป็นอะไรเหรอคะ?”

“ชิวจวี๋ ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าถ้าไม่มีคนอื่นไม่ต้องเรียกฉันว่าเถ้าแก่” ไป๋อวิ๋นเฟยพูดเสียงดุ