บทที่ 150 แค่นี้ก็กลัวจนสลบแล้ว?

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเป็นเจ้าคนนายคนมาตลอด ไม่เคยถูกใครจับโยนออกมาอย่างน่าสมเพชแบบนี้ ความอัปยศนี้ทำให้อินเหิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาจึงไปคว้าประแจมาหมายจะตีไป๋อวิ๋นเฟยให้ตาย

บ้านเขารวยล้นฟ้า ต่อให้ตีไอ้บ้านนอกตายสักคน แค่ใช้เงินวิ่งเต้นปิดปาก เขาก็ไม่ต้องติดคุก ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาไม่เคยนึกถึงผลที่จะตามมา

อินเหิงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว ง้างประแจฟาดใส่ศีรษะของไป๋อวิ๋นเฟย

ฝูงชนที่มุงดูอยู่หน้าประตูหวีดร้องด้วยความตกใจ ประแจเหล็กหนาหนักขนาดนั้นถ้าฟาดโดนหัว มีหวังหัวกะโหลกยุบสมองไหลแน่ๆ

ประกายอำมหิตวาบผ่านดวงตาของไป๋อวิ๋นเฟย ในจังหวะที่ประแจกำลังจะถึงศีรษะ เขาคว้าข้อมือของอินเหิงไว้แน่นแล้วบิดอย่างแรง