บทที่ 158 มีอะไรก็รีบพูดมา

“ขอบใจนะเสี่ยวเฟย” ผู้เฒ่าฟางมองหน้าไป๋อวิ๋นเฟยแล้วเอ่ยขอบคุณ

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าไป๋อวิ๋นเฟยชอบกล เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

“คุณปู่ฟางพักผ่อนให้สบายนะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยกล่าว

ผู้เฒ่าฟางจ้องมองไป๋อวิ๋นเฟยอยู่อีกครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะฝัน ในฝันนั้นมีเทพเจ้ากายทองคำองค์หนึ่ง รัศมีสีทองเจิดจ้าห่อหุ้มรอบกาย แม้จะมองเห็นหน้าไม่ชัด แต่เห็นโครงร่างคร่าวๆ ได้ มิน่าล่ะเขาถึงรู้สึกคุ้นหน้าไป๋อวิ๋นเฟยนัก ที่แท้ก็คล้ายกับเทพเจ้าในฝันนี่เอง

ผู้เฒ่าฟางใช้ชีวิตมาหลายสิบปี เรื่องบางเรื่องเขาก็เชื่อถือและศรัทธา แม้จะไม่ได้พูดออกมา แต่ภายในใจกลับรู้สึกตื่นตะลึง