บทที่ 172 ให้คุณพ่อของคุณโทรศัพท์มาหน่อยเถอะ

เมื่อเห็นเหล่านักเลงถือปืนจ่อมาทางพวกเขา โก้วฟู่สงก็กลับมามีท่าทีอวดดีอีกครั้ง เขาแค่นหัวเราะพลางกล่าวว่า “ตอนนี้แกยังคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาเล่นกับฉันอีกไหม?”

ตั้งแต่วินาทีที่โก้วฟู่สงใช้ครอบครัวและเพื่อนของไป๋อวิ๋นเฟยมาข่มขู่ มันก็ได้กำหนดชะตาชีวิตของเขาไว้แล้วว่าไม่มีทางรอดไปได้ ไป๋อวิ๋นเฟยจะทำให้เขาพบกับความทรมานชนิดที่ว่าอยากตายก็ไม่ได้ตาย อยากอยู่ก็ไม่ได้อยู่

อย่างไรก็ตาม ยังมีพวกโจวอวี่เหิงอยู่ในเหตุการณ์ แม้คนพวกนี้จะดูน่ารำคาญไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ชั่วช้าถึงขั้นนั้น ไป๋อวิ๋นเฟยจึงปรายตามองพวกเขาแล้วพูดเสียงเย็นว่า “จะเล่นต่อก็ได้ แต่ต้องให้พวกเขาสามคนออกไปก่อน”

โก้วฟู่สงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะรับคำ “ตกลง เอาตามที่แกบอก ปล่อยพวกมันไป”

ครอบครัวของพวกโจวอวี่เหิงล้วนมีฐานะดี ไม่รวยก็มีอำนาจ