บทที่ 72 เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่พูดมากเสียจริง

“บ้าเอ๊ย เมืองใหญ่นี่มันน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ? มีดักปล้นลักพาตัวกันกลางถนนด้วย? สมัยเรียนทำไมรู้สึกว่าบ้านเมืองมันสงบสุขจังวะ?” ไป๋อวิ๋นเฟยพึมพำกับตัวเอง

“ช่างเถอะ ช่วยคนสำคัญกว่า จะได้น้ำทิพย์มาด้วย” ไป๋อวิ๋นเฟยเหยียบคันเร่งจนมิด ไล่กวดรถเก๋งสีดำคันนั้นไป นักพรตเฒ่าเคยสอนไว้ว่าให้หมั่นทำความดี

รถเก๋งสีดำมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ห่างไกล ไป๋อวิ๋นเฟยก็เร่งเครื่องไล่ตามอย่างไม่ลดละ

แต่ไม่นาน คนในรถเก๋งสีดำคงรู้ตัวว่ามีรถบรรทุกคันเล็กขับตามมา จึงเร่งความเร็วหนีอย่างเห็นได้ชัด ความเร็วของรถคันนั้นพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ คาดว่าน่าจะเป็นรถดัดแปลงเครื่องยนต์มาแน่ๆ

“ว้าว! เจ๋งเป้ง!” ไป๋อวิ๋นเฟยมองรถสีดำที่พุ่งทะยานไปข้างหน้า พูดจบเขาก็ถ่ายเทพลังปราณเข้าไปในรถบรรทุก ทันใดนั้นสมรรถนะของรถเก่าคร่ำครึก็พุ่งสูงขึ้น ไล่กวดรถเก๋งสีดำไปติดๆ

ท่ามกลางราตรีอันงดงาม รถเก๋งสีดำถูกรถบรรทุกคันเล็กไล่ล่า บนถนนยามค่ำคืนที่รถราบางตา ทั้งสองคันต่างขับปาดซ้ายป่ายขวาอย่างบ้าคลั่ง

บนถนนเส้นเดียวกัน เด็กแว้นหัวทองกำลังซิ่งมอเตอร์ไซค์แต่งท่อดังกระหึ่ม ด้านหลังมีสาวเซ็กซี่ซ้อนท้ายกินลมชมวิวอยู่ ฟิ้ว! รถเก๋งสีดำคันหนึ่งพุ่งแซงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“เชี่ย! ขับเร็วกว่ามอเตอร์ไซค์กูอีก!” ขณะที่กำลังจะบิดคันเร่งไล่ตาม ฟิ้ว! รถบรรทุกคันเล็กอีกคันก็พุ่งแซงมอเตอร์ไซค์สีแดงสุดจี๊ดของเขาไปอีกคัน

“เวรเอ๊ย! แค่รถบรรทุกเก่าๆ ยังซ่าขนาดนี้เชียว!” เด็กแว้นสบถลั่น บิดคันเร่งจนสุดปลอกไล่ตามไป แต่หลังจากไล่กวดไปได้ไม่กี่ช่วงตึก ก็ตามไม่ทันจนต้องยอมแพ้ เขาจอดรถหน้าโรงแรมแห่งหนึ่งแล้วจุดบุหรี่สูบแก้เซ็ง

“เฮ้ รีบตามไปสิ!?” สาวเซ็กซี่ที่ซ้อนท้ายตบไหล่เด็กหนุ่มอย่างตื่นเต้น

“เธอดูสภาพสิ ยังมีความหวังว่าจะตามทันไหม?” เด็กแว้นตอบอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เดิมทีช่วงกลางคืนถนนเส้นนี้คือถิ่นของมอเตอร์ไซค์ ไม่นึกเลยว่าคืนนี้จะโดนรถยนต์แซงหน้าไปถึงสองคันติดๆ แถมยังไล่ตามไม่ทันอีก ดีนะที่คืนนี้เขาออกมาคนเดียว ขืนพวกแก๊งซิ่งมาเห็นเข้า มีหวังโดนล้อจนฟันร่วงแน่

รถเก๋งสีดำขับมาถึงเขตชานเมืองอย่างรวดเร็ว รถบรรทุกของไป๋อวิ๋นเฟยก็ตามมาติดๆ จนเข้าสู่เขตชานเมืองเช่นกัน

คนในรถเก๋งสีดำต่างตกตะลึง พวกเขารู้ดีว่ารถคันนี้ดัดแปลงมาเป็นพิเศษ ทำความเร็วได้สูงมาก ไม่คิดเลยว่ารถบรรทุกเก่าๆ คันนั้นจะไล่ตามมาทัน ปกติแล้วต่อให้เป็นรถบรรทุกแต่งซิ่งก็ยากที่จะตามทันในสถานการณ์แบบนี้

ขับต่อไปอีกหลายกิโลเมตร รอบด้านยิ่งรกร้างว่างเปล่า แม้แต่ไฟถนนก็ยังดูสลัวราง

ในที่สุด รถเก๋งสีดำก็จอดสนิทอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

ไป๋อวิ๋นเฟยรีบจอดรถตามทันที ยางรถบรรทุกแทบจะสึกจนหมดดอก ถ้าไม่ได้พลังปราณช่วยพยุงไว้ ป่านนี้คงหลุดโค้งหายไปนานแล้ว

ไม่นานนัก ประตูรถเก๋งสีดำก็เปิดออก ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสี่คนเดินลงมา ในมือถืออาวุธครบมือ จ้องมองมาที่รถบรรทุกของไป๋อวิ๋นเฟยด้วยสายตาอำมหิต

ไป๋อวิ๋นเฟยรู้ทันทีว่ารถคันนี้จงใจจอดรอเขา เขาจึงเปิดประตูรถแล้วเดินลงไปมือเปล่า

ชายฉกรรจ์ทั้งสี่ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นไป๋อวิ๋นเฟย เพราะเขาดูไม่แข็งแรงบึกบึน ดูเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาๆ แถมยังไม่มีอาวุธติดมือมาด้วย

ทันใดนั้น ทั้งสี่คนก็รู้สึกโกรธจัด คิดว่าไป๋อวิ๋นเฟยกำลังดูถูกพวกเขา เดิมทีคนที่พวกเขาลักพาตัวมาเป็นบุคคลสำคัญ นึกว่าจะมีจอมยุทธ์ฝีมือดีมาช่วย ที่ไหนได้กลับเป็นไอ้หนุ่มหน้าอ่อนท่าทางไม่มีพิษสงมาท้าทาย

“ไอ้หนู ดึกดื่นป่านนี้ ขับรถบรรทุกบุโรทั่งตามพวกข้ามาทำไมวะ?” หัวหน้ากลุ่มผมแดงถามด้วยน้ำเสียงดูแคลน

ไป๋อวิ๋นเฟยไม่ตอบ แต่ใช้เนตรทิพย์มองเข้าไปในรถเก๋งสีดำ เห็นตัวประกันยังนอนหายใจสม่ำเสมออยู่ในรถ เขาจึงโล่งใจแล้วเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสี่

หัวหน้าแก๊งขมวดคิ้ว เห็นไป๋อวิ๋นเฟยไม่พูดไม่จา แถมยังเดินทอดน่องเข้ามาอย่างใจเย็น ก็คิดว่าไอ้หมอนี่คงสมองเพี้ยนไปแล้ว จึงตะโกนลั่น “ยังกล้าเดินเข้ามาอีก! พี่น้อง เล่นมันให้ตาย!”

คนทั้งสี่น่าจะทำงานร่วมกันมานาน การประสานงานจึงคล่องแคล่ว พวกเขาถืออาวุธพุ่งเข้าใส่ไป๋อวิ๋นเฟยพร้อมกัน ท่าทางดุดันจนเด็กเห็นคงร้องไห้จ้า เพียงพริบตาเดียวพวกเขาก็ล้อมไป๋อวิ๋นเฟยไว้ทุกทิศทาง

ไป๋อวิ๋นเฟยนึกถึงตอนสู้กับหวงจินโปและพรรคพวก คนเหล่านั้นเมื่อเทียบกับสี่คนนี้แล้วกระจอกไปเลย ไป๋อวิ๋นเฟยเร่งเร้าพลังปราณ เพียงเสี้ยววินาที เขาก็ดีดตัวลอยขึ้นไปกลางอากาศหลบการโจมตีจากอาวุธทั้งสี่ทิศได้อย่างเฉียดฉิว

ทั้งสี่คนคาดไม่ถึงว่าจะได้เจอกับยอดฝีมือที่มีวิชาตัวเบาเหมือนในหนังกำลังภายใน จึงยืนอึ้งไปชั่วขณะ

ในจังหวะที่พวกมันกำลังตะลึง ไป๋อวิ๋นเฟยหมุนตัวกลางอากาศอย่างเท่ แล้วตวัดขาเตะเปรี้ยงเข้าให้ ชายฉกรรจ์สองคนกระเด็นไปไกลหลายเมตร สลบเหมือดทันที

ไป๋อวิ๋นเฟยทิ้งตัวลงสู่พื้น มองดูสองคนที่เหลือ แล้วพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ชกเข้าที่หน้าอกคนหนึ่ง แล้วเตะซ้ำอีกคน ความเร็วของเขาเหนือชั้นจนทั้งสองคนยังไม่ทันตั้งตัวก็ร่วงลงไปนอนสลบกับพื้น

ต่อให้คนพวกนี้จะประสานงานกันดีแค่ไหน แต่เมื่อมาเจอกับไป๋อวิ๋นเฟยก็สู้ไม่ได้ เพราะเขาเหนือกว่าทั้งความเร็ว พละกำลัง และพลังป้องกัน

ไป๋อวิ๋นเฟยมองดูคนที่นอนเกลื่อนพื้น คาดว่าคงอีกพักใหญ่กว่าจะฟื้น เขาหันไปมองรถเก๋งสีดำ ตัวประกันตื่นแล้วและกำลังมองลอดหน้าต่างออกมา ข้างๆ ตัวประกันยังมีคนนั่งอยู่อีกคน ไป๋อวิ๋นเฟยจึงกวักมือเรียกแล้วตะโกนบอก “คนในรถน่ะ ออกมาได้แล้ว”

“ฮ่าๆๆ!”

เสียงหัวเราะก้องกังวานดังมาจากในรถ ชายสวมชุดสูทจงซานเดินลงมาจากรถเก๋งสีดำ ชายคนนี้อายุประมาณสี่สิบปี แววตาคมกริบดุจเหยี่ยว

“เก่งจริงๆ ไม่นึกเลยว่าในที่กันดารแบบนี้จะมียอดฝีมือซ่อนอยู่ ก็ถูกแล้ว 'เสินฉีจวิน' ผู้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ จะไม่มีคนคุ้มกันได้ยังไง”

“บ่นพึมพำอะไรของแก?” ไป๋อวิ๋นเฟยแค่นเสียง “พวกแกนี่ใจกล้าดีนะ ฟ้ายังไม่ทันมืดก็กล้าลักพาตัวคน ลักพาตัวมายังไง ก็พากลับไปส่งอย่างนั้นซะ!”

“เหอะ! อายุยังน้อย แต่ปากเก่งไม่เบานี่!” ชายชุดจงซานตวาดเสียงกร้าว “ไอ้หนู ดูท่าทางเหมือนนักเรียน ไม่นึกว่าจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว แกต้องว่าง่ายเชื่อฟัง ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

“เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่พูดมากเสียจริง!” ไป๋อวิ๋นเฟยขี้เกียจฟังคำพล่าม เขาต้องรีบช่วยคน จึงอยากจบเกมให้เร็วที่สุด เขาพุ่งตัวเข้าไปฟาดฝ่ามือใส่ชายคนนั้นทันที

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน รนหาที่ตายเองนะ!”

ชายชุดจงซานเห็นไป๋อวิ๋นเฟยพุ่งเข้ามา ก็ไม่กล้าประมาท เพราะเมื่อกี้เห็นแล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้ล้มลูกน้องสี่คนได้ในพริบตา ชายชุดจงซานขยับเท้าเคลื่อนไหวราวกับสเต็ปมูนวอล์ก พริ้วไหวดั่งปลาไหลหลบหลีกการโจมตี แล้วสวนกลับด้วยการฟาดฝ่ามือเข้าใส่แผ่นหลังของไป๋อวิ๋นเฟย

แต่ความเร็วของไป๋อวิ๋นเฟยก็ไม่ใช่เล่นๆ เขาหมุนตัวหลบฝ่ามือนั้นได้อย่างรวดเร็ว

ชายชุดจงซานตกตะลึง เขาเป็นยอดฝีมือด้านกังฟู ทั้งความเร็วและพละกำลังถือว่าอยู่ในระดับสูง น้อยคนนักที่จะหลบฝ่ามือเขาได้ แต่เมื่อกี้ไป๋อวิ๋นเฟยกลับหลบได้

ไป๋อวิ๋นเฟยเองก็ประหลาดใจเช่นกัน ถ้าเมื่อกี้เขาไม่รีบใช้พลังปราณช่วย คงโดนฝ่ามือนั้นเข้าไปเต็มๆ และถ้าโดนเข้าไป อย่าว่าแต่ช่วยคนเลย ตัวเขาเองคงเอาไม่รอด

วิชา 'เซิงหยาง' ที่ไป๋อวิ๋นเฟยฝึกจนบรรลุขั้น ทำให้เขามีความเร็วเทียบเท่ารถยนต์ ถ้าเมื่อกี้ไม่ใช้พลังปราณ คงโดนซัดกระเด็นไปแล้ว

ชายชุดจงซานยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก งานสกปรกในอดีตเขาล้วนให้ลูกน้องจัดการ แต่วันนี้กลับได้เจอคู่ต่อสู้รุ่นเยาว์ที่ตึงมือแบบนี้ น่าสนใจจริงๆ