บทที่ 73 อ่อนหัดชะมัด

“รนหาที่ตาย!”

ชายในชุดจงซานเปลี่ยนฝ่ามือเป็นกำปั้น พุ่งเข้าใส่ไป๋อวิ๋นเฟยอย่างดุดัน แม้ว่าไป๋อวิ๋นเฟยจะมีความเร็วเป็นเลิศและพอมีทักษะการต่อสู้ แต่เขาก็ไม่เคยได้รับการฝึกฝนอย่างเป็นระบบมาก่อน พลังที่ปล่อยออกมาจึงยังขาดความหนักหน่วง

ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับอยู่หลายกระบวนท่า ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ

ทันใดนั้น ชายชุดจงซานฉวยโอกาสชกเข้าที่ไหล่ของไป๋อวิ๋นเฟยเต็มแรง

ไป๋อวิ๋นเฟยกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืนราวกับปลาหลีฮื้อ เขารู้สึกชาหนึบที่หัวไหล่ จึงรีบโคจร 'พลังปราณ' ไปยังจุดที่บาดเจ็บ เพียงครู่เดียวความเจ็บปวดก็หายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นสบายตัว

ชายชุดจงซานขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าหมัดของตัวเองหนักแค่ไหน หมัดเมื่อครู่รุนแรงพอที่จะหักกระดูกคนได้ แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับดูเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“ฮึ! ก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง!”

ชายวัยกลางคนแค่นเสียง พ่นลมหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะคำรามลั่น พุ่งตัวราวกับลูกธนูหลุดจากคันศรเข้าใส่ไป๋อวิ๋นเฟย นี่คือท่าไม้ตายที่เขาหวังจะใช้ปลิดชีพในคราวเดียว

ไป๋อวิ๋นเฟยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย จึงรีบระเบิดพลังปราณออกมาสร้างเป็นเกราะป้องกันคลุมกาย พร้อมกับถ่ายเทพลังไปที่สองเท้า แล้วกระโดดม้วนตัวตวัดขาเตะสวนกลับไป

ตูม!

ทันทีที่เท้าของทั้งคู่ปะทะกัน ต่างฝ่ายต่างกระเด็นถอยหลังจากแรงปะทะ

ไป๋อวิ๋นเฟยไม่เป็นอะไรมาก แต่ชายวัยกลางคนกลับกระอักเลือดสีแดงสดออกมาคำโต ขาพับอ่อนแรงทรุดลงไปกองกับพื้น

“พลังปราณ... หรือว่าแกคือ 'ผู้ฝึกยุทธ์พลังปราณ' (หยวนอู่เจ๋ง)!” ชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง อุทานด้วยความไม่อยากเชื่อ

ในโลกแห่งวรยุทธ์ แบ่งระดับพลังออกเป็น ผู้ใช้วรยุทธ์ (หยวนเจ่อ), จอมยุทธ์ (หยวนซือ), มหาจอมยุทธ์ (ต้าหยวนซือ), ภูตยุทธ์ (หยวนหลิง), ราชันยุทธ์ (หยวนหวัง), จักรพรรดิยุทธ์ (หยวนหวง), ปรมาจารย์ยุทธ์ (หยวนซง), ผู้มีคุณธรรมยุทธ์ (หยวนซุน), อริยยุทธ์ (หยวนเซิ่ง) และ จักรพรรดิเทวะ (หยวนตี้) ยิ่งระดับสูง ความสามารถก็ยิ่งแข็งแกร่ง และในระดับเดียวกันยังแบ่งย่อยเป็น ขั้นต้น ขั้นกลาง และขั้นสูง

ผู้ที่มีพลังปราณในครอบครองเท่านั้นถึงจะถูกเรียกว่า ผู้ฝึกยุทธ์ ซึ่งระดับต่ำที่สุดคือ ผู้ใช้วรยุทธ์

ฝีมือของชายชุดจงซานนั้นถือว่าเหนือกว่าคนธรรมดามาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์พลังปราณตัวจริง เขาย่อมเทียบไม่ติด

ชายชุดจงซานหันขวับไปมองที่รถเก๋งสีดำด้วยความตกตะลึง นึกไม่ถึงว่า 'เสินฉีจวิน' (ฉายาของสวีฉางจวิน) จะทุ่มทุนจ้างผู้ฝึกยุทธ์พลังปราณตัวจริงมาคุ้มกัน ความฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เขาไม่สนใจอาการเจ็บที่ขา รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายหันหลังวิ่งหนีทันที

“คิดจะหนีงั้นรึ?!” ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นอีกฝ่ายจะหนี จึงรีบไล่กวด

เพียงไม่กี่อึดใจ ไป๋อวิ๋นเฟยก็ไล่ตามทัน เขากระโดดถีบเข้ากลางหลังชายชุดจงซานเต็มรัก

ชายคนนั้นมัวแต่ห่วงหนี ไม่ทันระวังหลัง จึงโดนถีบหน้าคว่ำคะมำไปกับพื้น สลบเหมือดไปในทันที

“ฝีมือแค่นี้เองเหรอ?!” ไป๋อวิ๋นเฟยบ่นอุบ

เขาไม่รู้ความหมายอันยิ่งใหญ่ของผู้ฝึกยุทธ์พลังปราณ คิดเพียงแค่ว่าคู่ต่อสู้คนนี้อ่อนหัดเกินไป

ไป๋อวิ๋นเฟยปัดฝุ่นตามตัว เดินตรงไปที่รถเก๋งสีดำ ทันทีที่เปิดประตูรถ เขาก็รีบเอามือปิดจมูก ภายในรถอบอวลไปด้วยยาสลบ มิน่าล่ะคนถูกลักพาตัวเมื่อกี้ยังตื่นอยู่ ตอนนี้ถึงสลบไปแล้ว

ไป๋อวิ๋นเฟยลากร่างคนในรถออกมา พบว่าเป็นชายอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี ไว้หนวดทรงเรียวเล็ก เขาหาน้ำแถวนั้นมาป้อนให้ ไม่นานชายคนนั้นก็ฟื้นคืนสติ

พอฟื้นขึ้นมา เขาก็แสดงอาการหวาดกลัว ผลักไป๋อวิ๋นเฟยออกแล้วรีบพูดว่า “คุณต้องการเงินเท่าไหร่? ผมจะให้คนโอนให้เดี๋ยวนี้ ขอแค่ปล่อยผมไป”

“ผมไม่ได้จับตัวคุณมาเรียกค่าไถ่นะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยยิ้มบอก แล้วลุกขึ้นเดินไปโทรศัพท์ ในเมื่อเป็นคดีลักพาตัว ก็ต้องแจ้งตำรวจให้มาจัดการ เขาจึงโทรหาผู้กอง หลี่จวิน

“ฮัลโหล ไอ้หนู ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกล่ะ?” หลี่จวินรับสายแล้วถามทันที

“ก่อเรื่องอะไรกันครับ! พี่จวิน ผมจับโจรลักพาตัวได้ต่างหาก รีบมาเลยครับ!” ไป๋อวิ๋นเฟยบอกพิกัดแล้ววางสายทันที

“เฮ้ย! นายอย่าเพิ่ง...” หลี่จวินยังพูดไม่ทันจบ ปลายสายก็ตัดไปแล้ว เธอโกรธจนควันออกหู รีบบึ่งรถไปยังที่เกิดเหตุ กลัวว่าไปไม่ทันแล้วไป๋อวิ๋นเฟยจะเผลอซ้อมคนร้ายจนพิการไปเสียก่อน

ทางด้าน เสินฉีจวิน (สวีฉางจวิน) เมื่อตั้งสติได้และลุกขึ้นยืน เห็นคนร้ายนอนเกลื่อนพื้น ก็เข้าใจทันทีว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นคนช่วยเขาไว้ จึงรีบเข้าไปขอบคุณ

“คาดไม่ถึงเลยว่าเป็นคุณที่ช่วยผมไว้”

“ใช่ครับ ผมเป็นพวกประเภทเห็นเรื่องไม่ยุติธรรมแล้วทนไม่ได้ ก็เลยยื่นมือเข้าช่วย” ไป๋อวิ๋นเฟยตอบพร้อมรอยยิ้มสบายๆ

เสินฉีจวินได้ยินคำตอบที่ดูผ่อนคลายของไป๋อวิ๋นเฟยก็รู้สึกทึ่ง แม้สีหน้าจะยังคงเรียบเฉยแต่ในใจกลับตื่นตระหนก ครั้งนี้กลุ่มคนที่มาลักพาตัวเขาเป็นยอดฝีมือ ขนาดบอดี้การ์ดระดับทหารรับจ้างของเขายังโดนจัดการเรียบ แต่เด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนนักศึกษาคนนี้กลับจัดการพวกมันได้อยู่หมัด

“ยอดคนจริงๆ! ผมชื่อ สวีฉางจวิน ไม่ทราบว่าจอมยุทธ์มีนามว่าอะไรครับ? บุญคุณที่ช่วยชีวิตครั้งนี้ ผมต้องตอบแทนอย่างงามแน่นอน” สวีฉางจวินกล่าวแนะนำตัว

“ไม่ต้องตอบแทนหรอกครับ ผมชื่อ ไป๋อวิ๋นเฟย” ไป๋อวิ๋นเฟยบอกปัด แล้วนั่งลงพักผ่อนบนพื้นหญ้าอย่างไม่ถือตัว

สวีฉางจวินสงสัย ชายหนุ่มคนนี้ดูอายุน้อย หรือว่าจะไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขา? หรือว่าแค่เป็นคนจิตใจดีที่บังเอิญผ่านมาช่วยจริงๆ?

“น้องชายไป๋ทำงานที่ไหนหรือครับ?” สวีฉางจวินชวนคุยแก้เก้อ

“ผมทำไร่ทำนาอยู่ที่บ้านครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยตอบ

“ทำนา?!” สวีฉางจวินตกตะลึง ชาวนาที่ไหนจะเก่งกาจขนาดล้มยอดฝีมือพวกนี้ได้?

ติ๊ดๆๆ!

เสียงไซเรนดังขึ้น รถตำรวจหลายคันขับเรียงแถวเข้ามาจอด เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายลงมาจากรถ

“ไป๋อวิ๋นเฟย!” หลี่จวินตะโกนเรียกทันทีที่ลงจากรถ

“พี่จวิน มาเร็วจังเลยนะครับ!” ไป๋อวิ๋นเฟยลุกเดินเข้าไปหา ชี้มือไปที่กองโจรบนพื้น “พวกนั้นแหละครับคนร้าย”

“ทำไมพวกมันนอนนิ่งแบบนั้นล่ะ อย่าบอกนะว่านายซ้อมจนตายไปแล้ว?!” หลี่จวินรีบพาลูกน้องเข้าไปตรวจสอบ

“พี่จวิน พูดอะไรน่ากลัวแบบนั้น ผมจะไปโหดเหี้ยมขนาดนั้นได้ยังไง?!” ไป๋อวิ๋นเฟยบ่นอุบ

“ก็แล้วไป” หลี่จวินปรายตามองเขา

เมื่อตรวจสอบแล้วว่าคนร้ายแค่สลบไปและไม่มีปัญหาอะไร เธอก็รีบเดินไปหาตัวประกัน คดีลักพาตัวแบบนี้มักมีเบื้องหลังซับซ้อน ต้องสอบสวนให้ละเอียด

แต่เมื่อเธอเห็นหน้าสวีฉางจวิน เธอก็รู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ทั้งที่เขาแต่งตัวดูเรียบง่าย แต่กลับมีราศีจับแปลกๆ

หลี่จวินสลัดความสงสัยทิ้งไป แล้วถามตามหน้าที่ “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลี่จวิน นี่ตราตำรวจของฉันค่ะ”

“สวัสดีครับผู้กองหลี่ ผมสวีฉางจวินครับ” สวีฉางจวินโค้งรับเล็กน้อย พอเห็นตราตำรวจเขาก็วางใจ เดิมทียังแอบระแวงว่าไป๋อวิ๋นเฟยจัดฉากเข้ามาตีสนิท แต่ตอนนี้คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด

“หืม? สวีฉางจวิน?” หลี่จวินทวนชื่อ ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นชื่อนี้ในข่าวหน้าหนึ่ง นี่มันบุคคลระดับบิ๊กนี่นา เธออุทานด้วยความตกใจ “คุณคือ... เสินฉี...”

หลี่จวินยังพูดไม่ทันจบ สวีฉางจวินก็พูดแทรกขึ้นมาทันควัน

“ผู้กองหลี่ครับ ต้องไปทำบันทึกประจำวันไหมครับ?” พูดจบเขาก็ขยิบตาให้เธอเป็นเชิงรู้กัน

หลี่จวินเข้าใจสถานการณ์ทันที คนใหญ่คนโตระดับนี้ย่อมไม่อยากเปิดเผยตัวตนและร่องรอยให้วุ่นวาย เธอจึงพยักหน้า แล้วสั่งให้ลูกน้องคุมตัวคนร้ายขึ้นรถไป