บทที่ 74 ผมเป็นพลเมืองดีนะครับ

“ไป ขึ้นรถ กลับไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจกับเรา” หลี่จวินเกรงว่าจะเกิดข้อสงสัย จึงแกล้งตะคอกสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ได้ครับ นี่เป็นหน้าที่ของพลเมืองดีอยู่แล้ว” สวีฉางจวินยิ้มตอบ แล้วเดินตามหลี่จวินขึ้นรถไป

หลี่จวิน ไป๋อวิ๋นเฟย และสวีฉางจวินนั่งรถคันเดียวกัน ส่วนตำรวจนายอื่นแยกไปนั่งคันอื่น เพื่อรักษาความลับเรื่องตัวตนของสวีฉางจวิน

เมื่อขึ้นมาบนรถ สวีฉางจวินพิจารณาไป๋อวิ๋นเฟยอย่างละเอียด เห็นเขาแต่งกายแบบชาวนาจริงๆ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ “ผู้กองหลี่ครับ น้องชายคนนี้เป็นคนช่วยชีวิตผมไว้ เขาเก่งกาจขนาดนี้ เป็นชาวนาจริงๆ หรือครับ?”

“เขาเหรอคะ? เป็นชาวนาจริงๆ ค่ะ แถมยังเป็นตัวแสบประจำหมู่บ้านด้วย” หลี่จวินแกล้งทำเสียงดุ

“พี่จวิน ผมเป็นพลเมืองดีนะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยบ่นอุบ

“พลเมืองดี? อื้ม ก็ถือว่าเป็นพลเมืองดีจริงๆ นั่นแหละ ช่วยกำจัดภัยสังคมได้ตลอด” หลี่จวินหัวเราะหึๆ

สวีฉางจวินเห็นทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม ก็รู้ทันทีว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ธรรมดา พลันนึกถึงคำพูดของมารดาที่ว่า "ยอดยุทธ์มักเร้นกายในหมู่บ้าน" ในที่กันดารแบบนี้ กลับมียอดคนซ่อนตัวอยู่

ไป๋อวิ๋นเฟยอายุยังน้อยแต่ฝีมือฉกาจ คนเก่งแบบนี้หาตัวจับยาก ต้องผูกมิตรไว้ให้ได้

คนระดับสวีฉางจวินย่อมมีทักษะในการเข้าสังคมเป็นเลิศ ไม่นานทั้งสามคนก็คุยกันถูกคอ หัวเราะเฮฮาอย่างเป็นกันเอง

รถตำรวจแล่นมาถึงสถานีตำรวจ ไป๋อวิ๋นเฟยและสวีฉางจวินแยกย้ายกันไปให้ปากคำตามระเบียบ

ผู้หลักผู้ใหญ่ระดับนี้ให้การว่ามาท่องเที่ยว ได้ยินกิตติศัพท์ว่าผักที่นี่อร่อยเลยอยากมาลองชิม แต่ดันมาเจอโจรจับตัวไปซะก่อน

ไป๋อวิ๋นเฟยได้ยินเรื่อง "มาลองชิมผัก" หัวใจก็กระตุกวูบ คนระดับนี้ถูกลักพาตัวเพราะเรื่องกิน แถมผักที่ว่านั่นก็น่าจะเป็นผักจากฟาร์มของเขานี่เอง แสดงว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวพันกับเขาไม่ทางตรงก็ทางอ้อม

“เรียบร้อยแล้วค่ะ กลับได้” หลี่จวินบอก แล้วหันไปถามสวีฉางจวิน “คุณสวีคะ ให้ฉันไปส่งไหมคะ?”

“ขอบคุณในความหวังดีครับผู้กองหลี่ แต่บอดี้การ์ดผมกำลังจะมาถึงแล้ว” สวีฉางจวินปฏิเสธ

ไม่กี่อึดใจ รถทหารคันหนึ่งก็แล่นมาจอดหน้าสถานีตำรวจ ทหารร่างกำยำเดินลงมาทำความเคารพสวีฉางจวินอย่างแข็งขัน ยืนตัวตรงเป๊ะ

หลี่จวินตกตะลึง สวีฉางจวินคนนี้อิทธิพลไม่ธรรมดาจริงๆ ถึงขั้นมีทหารมาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว

สวีฉางจวินหันมาพูดกับหลี่จวิน “ผู้กองหลี่ ลำบากคุณแย่เลยที่ต้องออกมาปฏิบัติหน้าที่ดึกดื่นแบบนี้”

จากนั้นหันไปพูดกับไป๋อวิ๋นเฟยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “น้องชายเสี่ยวเฟย วันนี้ขอบคุณมากนะ พรุ่งนี้ฉันจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าว นายต้องให้เกียรติมาให้ได้นะ”

“พี่สวีเกรงใจเกินไปแล้ว คนปกติเห็นคนเดือดร้อนก็ต้องช่วยอยู่แล้วครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยยิ้มตอบ

“ไม่รู้ล่ะ พรุ่งนี้ต้องมานะ”

พูดจบ สวีฉางจวินก็ตบไหล่ไป๋อวิ๋นเฟยเบาๆ แล้วขึ้นรถจากไป

ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นรถทหารขับออกไปแล้ว ก็เตรียมตัวจะไปหาโรงแรมพักผ่อน จึงบอกลาหลี่จวิน “พี่จวิน บ๊ายบายครับ”

“อย่าเพิ่งรีบไป” หลี่จวินรีบร้องทัก

“พี่จวิน มีอะไรอีกเหรอครับ?”

“เจ้าบ้า บอกว่าอย่าเพิ่งไปก็อย่าเพิ่งไปสิ” หลี่จวินหน้าแดง พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งอายกึ่งโกรธ

“ก็ได้ครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยจนปัญญา จึงนั่งรอที่บันไดหน้าประตูสถานี

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง หลี่จวินเคลียร์งานเสร็จ เดินออกมาเห็นไป๋อวิ๋นเฟยนั่งสัปหงกอยู่ จึงเข้าไปปลุก “ง่วงแล้วเหรอ? ไป กลับบ้านกับฉัน”

ไป๋อวิ๋นเฟยขยี้ตา มองเธอตาแป๋ว “หือ?”

หลี่จวินจิ้มหน้าผากเขา “ฉันบอกให้ไปส่งฉันที่บ้าน!”

“อ๋อ ไปสิครับคุณตำรวจ!” ไป๋อวิ๋นเฟยรีบไปสตาร์ทรถ

ไป๋อวิ๋นเฟยขับรถพาหลี่จวินมาตามจีพีเอส ไม่นานก็มาถึงแฟลตที่พักข้าราชการ ดูจากสภาพตึกน่าจะสร้างมาหลายสิบปีแล้ว

“ขึ้นมาด้วยสิ” หลี่จวินพูดจบก็ลงรถเดินขึ้นตึกไป

ไป๋อวิ๋นเฟยงงเล็กน้อย แต่ก็ล็อกรถแล้วเดินตามขึ้นไป

หลี่จวินพักอยู่ชั้นสี่ เป็นห้องชุดสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ภายในสะอาดสะอ้านสมกับนิสัยเจ้าระเบียบของเธอ

ประตูห้องนอนเปิดอยู่ แต่ไม่เห็นเงาของสามีเธอ

ไป๋อวิ๋นเฟยนั่งลงที่เก้าอี้ จิบน้ำแล้วถาม “สามีไม่อยู่บ้านเหรอครับ? ถึงให้ผมขึ้นมาเนี่ย?”

ตั้งใจจะแหย่เล่น แต่พูดยังไม่ทันจบ บรรยากาศก็เย็นยะเยือกลงทันที

พอเห็นสีหน้าของหลี่จวิน ไป๋อวิ๋นเฟยก็รู้ตัวว่าปากเสียแล้ว ได้แต่ก้มหน้ากินน้ำ หย่า? หรือมีชู้? เดาไม่ถูก รู้แค่ว่าคงไปสะกิดแผลใจเธอเข้าแล้ว

เขาจึงลูบจมูกแก้เก้อ “ขอโทษทีครับพี่จวิน ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า”

หลี่จวินสูดหายใจลึก ตอบเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร เขาเสียสละในหน้าที่ไปนานแล้ว”

“หา... เสียใจด้วยนะครับ เป็นความผิดผมเอง ขอโทษที่ทำให้พี่ต้องคิดถึงเรื่องเศร้าๆ อีก” ไป๋อวิ๋นเฟยกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

หลี่จวินนั่งลงที่โซฟา ดื่มน้ำแล้วส่ายหน้า “ไม่โทษเธอหรอก ฉันกับเขารู้จักกันตั้งแต่สมัยมหาลัย เขาเป็นรุ่นพี่ฉันปีหนึ่ง เรียนจบก็มาทำงานที่นี่ โชคดีที่ต่อมาฉันก็ได้บรรจุที่นี่เหมือนกัน ได้ออกปฏิบัติงานด้วยกันบ่อยๆ ความใกล้ชิดก็พัฒนาเป็นความรัก คบกันไม่กี่ปีก็แต่งงาน แต่แต่งงานกันได้ไม่ถึงปี ฉันก็ท้อง ช่วงที่ฉันลางานกลับไปพักฟื้นที่บ้านเกิด เขาก็เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ แม้คนร้ายจะถูกจับได้ แต่จากคำให้การและเหตุการณ์ตอนนั้น มันยังมีจุดน่าสงสัยเต็มไปหมด”

หลี่จวินดื่มน้ำอีกอึก แล้วเล่าต่อ “ต่อมาฉันกลับมาทำงานที่นี่ ทางการอาจจะอยากชดเชยให้ เลยเลื่อนตำแหน่งให้ฉันเป็นหัวหน้าทีมแทนตำแหน่งของเขา งานรัดตัวมาก บวกกับฉันพยายามสืบเรื่องของเขา ร่างกายอ่อนเพลียจนแท้งลูก”

“พี่จวิน อย่าคิดมากเลยครับ คนตายไปแล้วฟื้นคืนไม่ได้” ไป๋อวิ๋นเฟยปลอบ

ไป๋อวิ๋นเฟยทอดถอนใจ ไม่นึกว่าผู้กองสาวสวยจะมีปมในใจที่เจ็บปวดขนาดนี้

“คนตายไปแล้วฟื้นคืนไม่ได้งั้นเหรอ?” จู่ๆ หลี่จวินก็แสยะยิ้มเย็น

“หือ?” ไป๋อวิ๋นเฟยรู้สึกตะหงิดใจว่าเรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลัง

“ช่างเถอะ เลิกพูดเรื่องนี้ดีกว่า” หลี่จวินลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ

ไป๋อวิ๋นเฟยนั่งเหม่ออยู่ที่โซฟาคนเดียว ยังไม่รู้เลยว่าหลี่จวินเรียกเขาขึ้นมาทำไม

รออยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดหลี่จวินก็ออกมาจากห้องน้ำ เธออาบน้ำเสร็จเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนตัวโคร่ง

เห็นสภาพผ่อนคลายสบายๆ ของหลี่จวิน ไป๋อวิ๋นเฟยก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน ได้แต่ก้มหน้าถาม “พี่จวิน ตกลงเรียกผมขึ้นมามีธุระอะไรครับ?”

“อ๋อ มีสิ” หลี่จวินหน้าแดงระเรื่อ แม้จะเคยรักษาและถูกเนื้อต้องตัวกันมาบ้างแล้ว แต่ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองก็อดเขินไม่ได้

ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นสาวสวยยืนหน้าแดงต่อหน้า ก็เริ่มใจเต้นไม่เป็นจังหวะ จะว่าไปเขาก็หวั่นไหวไม่น้อย

ไป๋อวิ๋นเฟยรอให้เธอพูดต่อ

“คะ... คือว่าเรื่องโรคของฉันน่ะ ที่เธอรักษาไปคราวก่อน ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยรู้สึกเจ็บแล้ว เลยอยากให้เธอช่วยตรวจดูหน่อยว่าหายขาดหรือยัง” หลี่จวินพูดเสียงเบา

“อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง ง่ายมากครับ งั้นมาตรวจกันเลย” ไป๋อวิ๋นเฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก