บทที่ 84 นายมันโง่จริงๆ

คนปลายสายพูดจบก็วางหูไปทันที!

“ไอ้สารเลวเอ๊ย!” ไป๋อวิ๋นเฟยสบถลั่นเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณตัดสาย

ไม่นานนัก หลี่จวินก็ส่งข้อความระบุพิกัดตำแหน่งของเรือมาให้

หลี่เยี่ยนเสียได้ยินเสียงของไป๋อวิ๋นเฟยจึงแต่งตัวแล้วเดินออกมาถาม “เสี่ยวเฟย ใครโทรมาเหรอจ๊ะ?”

“ไม่มีอะไรครับอาจารย์ อาจารย์รอผมอยู่ที่นี่นะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยเดินไปไม่กี่ก้าวก็หันหลังกลับมา ยื่นห่อผ้าเล็กๆ ให้หลี่เยี่ยนเสียแล้วพูดรัวเร็ว “อาจารย์หลี่ครับ ในนี้มียันต์อยู่สองสามแผ่น มี 'ยันต์คุ้มภัย' ให้พกติดตัวไว้ ส่วนอีกแผ่นคือ 'ยันต์กระสุนน้ำแข็ง' ถ้ามีคนร้ายจะเข้ามาทำร้าย ให้ปายันต์ใส่คนนั้นแล้วตะโกนว่า ‘ทำลาย’ คนคนนั้นก็จะทำอะไรอาจารย์ไม่ได้ครับ”

หลี่เยี่ยนเสียรู้ดีว่าสถานการณ์คงเร่งด่วน จึงพยักหน้ารับคำโดยไม่อิดออด

ไป๋อวิ๋นเฟยรีบบึ่งรถมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำแถบชานเมืองทันที

เขาเหยียบคันเร่งจนมิดไมล์ ในที่สุดก็มาถึงริมแม่น้ำภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ที่ริมตลิ่งมีเรือขนาดใหญ่ที่ถูกทิ้งร้างจอดเทียบท่าอยู่ บริเวณทางเข้ามีชายฉกรรจ์สองคนยืนเฝ้าพร้อมอาวุธปืน เมื่อเห็นไป๋อวิ๋นเฟยเดินเข้ามา พวกมันก็ยกปืนเล็งใส่แล้วตะคอก “ยกมือขึ้น!”

ทั้งสองคนเข้ามาค้นตัวไป๋อวิ๋นเฟย เมื่อไม่พบอาวุธจึงปล่อยให้เขาเข้าไปด้านใน

ไป๋อวิ๋นเฟยเดินเข้าไปในตัวเรือ ภายในห้องโถงเรือมีพื้นที่กว้างขวาง มีคนอยู่ข้างในประมาณยี่สิบคน ชายคนหนึ่งนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ เมื่อเห็นไป๋อวิ๋นเฟยเดินเข้ามา เขาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเย็นชาและอำมหิต

ชายคนที่นั่งอยู่ก็คือ ไช่เจียเฉียง เจ้าของเซิ่งเหอสนุกเกอร์คลับ เขามองไป๋อวิ๋นเฟยแล้วหรี่ตาลงพูดเสียงเย็น “แกคือไป๋อวิ๋นเฟยสินะ?”

“ถูกต้อง ฉันเอง ฉันขอเตือนให้พวกแกปล่อยตัวหลี่จวินเดี๋ยวนี้” ไป๋อวิ๋นเฟยกล่าวเสียงเรียบ

“ฮ่าๆๆๆ นี่แกกำลังเล่นตลกอยู่หรือไง?” ไช่เจียเฉียงหัวเราะลั่น แต่แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

“อยากให้ฉันปล่อยตัวมัน งั้นเรามาคิดบัญชีแค้นระหว่างเราก่อน” ไช่เจียเฉียงพูดเนิบๆ “เดือนก่อนที่คลับสนุกเกอร์ แกทำมือขวาคนสนิทของฉันพิการ ช่วงนี้แกก็ยังส่งลูกน้องฝีมือดีของฉันเข้าคุกไปอีกสองคน แถมลูกชายฉันก็โดนจับไปด้วย ทั้งหมดนี่ฝีมือแกใช่ไหม?”

“ใช่ ฝีมือฉันไป๋อวิ๋นเฟยคนนี้แหละ” ไป๋อวิ๋นเฟยตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว

ไช่เจียเฉียงเห็นไป๋อวิ๋นเฟยไม่ปฏิเสธ ก็ปรบมือแปะๆ ยิ้มเยาะ “ดีมาก ฉันคิดมาตลอดว่าทำไมช่วงนี้ดวงซวยนัก ที่แท้ก็มาเจอไอ้บ้านนอกอย่างแกนี่เอง” เสียงหัวเราะของไช่เจียเฉียงดังก้อง แต่รอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา

“ได้ยินมาว่าแกเก่งนักนี่ แต่วันนี้แกมาตัวเปล่าไม่มีอาวุธสักชิ้น ท่าทางจะมั่นใจในตัวเองน่าดู หวังว่าตอนสู้กับลูกน้องฉัน แกจะยังมั่นใจแบบนี้ได้อยู่นะ” ไช่เจียเฉียงชี้ไปที่เหล่าสมุนที่ถือปืนครบมือ

“ฮ่าๆๆ ก็อย่างที่แกพูดนั่นแหละ ฉันมั่นใจเสมอ” ไป๋อวิ๋นเฟยพูดเสียงเย็น “ถึงตอนนั้นกลัวแต่ว่าพวกแกจะตายกันหมดจนไม่ทันได้ร้องเรียกหาแม่ พวกแกกล้าลักพาตัวหลี่จวิน ทำเอาฉันโมโหจริงๆ แล้วนะ!”

ขณะที่ไป๋อวิ๋นเฟยพูด ไช่เจียเฉียงรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างกะทันหันจนขนลุกชัน แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตนมีลูกน้องกว่ายี่สิบคนพร้อมปืนอีกนับสิบกระบอก ต่อให้ไป๋อวิ๋นเฟยเก่งกาจแค่ไหน ก็เป็นแค่คนธรรมดามีเลือดมีเนื้อ จะทนลูกปืนได้ยังไง?

“ไอ้หนู แกนี่มันซ่าดีจริงๆ!” ไช่เจียเฉียงโยนก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วใช้เท้าขยี้จนดับ ราวกับกำลังขยี้หัวของไป๋อวิ๋นเฟย

“พี่เฉียง ให้พวกเราสั่งสอนมันเลยไหมครับ” ลูกน้องคนหนึ่งถาม

“ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ เล่นสนุกกันไป” ไช่เจียเฉียงยิ้มชั่วร้าย “ไปเอาตัวแม่ผู้กองคนสวยออกมาซิ”

ไม่นานนัก ลูกน้องหลายคนก็พาตัวหลี่จวินออกมาจากห้องใต้ท้องเรือ สภาพของหลี่จวินตอนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปากถูกปิดด้วยเทปกาว มือทั้งสองถูกมัดไพล่หลัง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ความดุดันห้าวหาญในยามปกติหายไป เหลือไว้เพียงความงามที่ดูอ่อนแอและน่าทะนุถนอม

ทันทีที่หลี่จวินถูกพาตัวออกมาและเห็นไป๋อวิ๋นเฟยยืนอยู่ รูม่านตาของเธอหดเกร็ง เธอพยายามดิ้นรนขัดขืน ส่ายหน้าอย่างแรง และส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ

ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นสภาพของหลี่จวินแล้วโกรธจัด ตะโกนลั่น “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”

“แกคิดว่าเป็นไปได้เหรอ?” ไช่เจียเฉียงเดินนวยนาดเข้าไปหาหลี่จวิน แล้วกระชากเทปกาวที่ปากเธอออกอย่างแรง

“เสี่ยวเฟย! นายมันโง่จริงๆ นายไม่น่ามาเลย รีบกลับไปซะ!” หลี่จวินตะโกนทันทีที่ปากเป็นอิสระ

“กลับงั้นเหรอ? ช่างไร้เดียงสาจริงๆ แม่คุณ” ไช่เจียเฉียงพูดเสียงเย็น “จับตาดูไอ้หนุ่มนั่นไว้ ถ้ามันขยับแม้แต่นิดเดียว ยิงทิ้งทันที”

ตอนนั้นเองหลี่จวินถึงสังเกตเห็นชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคนถือปืนจริงยืนล้อมอยู่ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันตา

“หลี่จวินเอ๋ยหลี่จวิน ทำไมเธอถึงได้หัวรั้นขนาดนี้? เดิมทีเราต่างคนต่างอยู่ น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง แต่เธอดันขยันทำงานเกินเหตุ บีบฉันจนไม่มีทางเลือก วันนี้อย่าหาว่าฉันหยาบคายกับเธอก็แล้วกัน”

ไช่เจียเฉียงใช้นิ้วเขี่ยผมที่ปรกหน้าหลี่จวิน แล้วใช้มือทั้งสองข้างขยำหน้าอกอวบอิ่มของเธออย่างแรง จนหลี่จวินเจ็บจนต้องสูดปาก ทันใดนั้น ไช่เจียเฉียงก็ชักมีดออกมา กรีดเสื้อของหลี่จวินจนขาดเป็นทางยาว แล้วกระชากออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและเนินเนื้อวูบหนึ่ง

ผู้ชายทั้งลำเรือต่างจ้องมองก้อนเนื้อขาวผ่องนั้นด้วยสายตาหื่นกระหาย กลืนน้ำลายกันเอือกใหญ่ หลี่จวินมีใบหน้าราวกับนางฟ้าแต่รูปร่างดั่งนางมารร้ายจริงๆ

ไช่เจียเฉียงทำสีหน้าหื่นกาม แทบจะเอาหน้าซุกเข้าไปในร่องอก “หลี่จวินเอ๋ยหลี่จวิน เธอนี่นะ เป็นแค่ตำรวจแท้ๆ ทำไมต้องโตเกินตัวขนาดนี้ด้วย นี่มันยั่วให้คนทำผิดชัดๆ”

“พวกแกทุกคน... ต้องตาย!”

แววตาของไป๋อวิ๋นเฟยลุกโชนไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง

เขาหยิบ 'ยันต์คุ้มภัย' ออกมาตบลงบนร่างตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ ตรงดิ่งเข้าหาไช่เจียเฉียงด้วยความเร็วสูงจนมองเห็นเป็นเพียงภาพติดตา

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถงเรือ

ทันทีที่ไป๋อวิ๋นเฟยขยับตัว ลูกน้องของไช่เจียเฉียงก็ระดมยิงใส่เขาอย่างไม่ยั้ง ราวกับกระสุนปืนนั้นไม่มีราคาค่างวด

“เสี่ยวเฟย ระวัง!” หลี่จวินเห็นปากกระบอกปืนนับสิบเล็งไปที่ไป๋อวิ๋นเฟย แม้จะรู้ว่าเขามีความลับซ่อนอยู่ แต่ก็อดห่วงความปลอดภัยไม่ได้

ความเร็วของไป๋อวิ๋นเฟยนั้นเหนือคำบรรยาย ร่างกายของเขาเคลื่อนไหววูบวาบดุจภูตพราย

ไช่เจียเฉียงเองก็เริ่มใจคอไม่ดี แต่เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่คนธรรมดา จะทนลูกปืนจริงได้ยังไง อีกเดี๋ยวคงพรุนเป็นรังผึ้ง เขาจึงระเบิดหัวเราะออกมา

แต่ไม่นาน เสียงหัวเราะของเขาก็ต้องชะงัก

เพราะรอบกายของไป๋อวิ๋นเฟยดูเหมือนจะมีเกราะป้องกันบางอย่างห่อหุ้มอยู่ กระสุนจำนวนมหาศาลที่ระดมยิงใส่ กลับเจาะไม่เข้าและกระเด้งออกไปหมด ลูกกระสุนที่สะท้อนกลับไปพุ่งเข้าใส่ร่างของพวกลูกน้อง จนล้มตายไปกว่าสิบคนในพริบตา

ส่วนพวกที่ยังยืนอยู่ก็มีชะตากรรมไม่ต่างกัน ไป๋อวิ๋นเฟยซัด 'ยันต์กระสุนน้ำแข็ง' ใส่พวกมัน เพียงไม่กี่วินาที คนที่โดนยันต์ก็กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง ไป๋อวิ๋นเฟยกระโดดเตะเปรี้ยงเดียว รูปปั้นน้ำแข็งพร้อมคนข้างในก็แตกกระจายเป็นผุยผง ระเหยหายไปอย่างไร้ร่องรอย

พวกลูกน้องที่มี 'เครื่องรางป้องกันตัว' ต่างดีใจที่พกของดีมาด้วย แต่น่าเสียดายที่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งวินาที ไป๋อวิ๋นเฟยรวบมือใช้ฝ่ามือต่างกระบี่ ฟันฉับเดียว ร่างของพวกมันก็ขาดเป็นสองท่อน สิ้นใจตายคาที่