บทที่ 85 ชนบทนี่แหละสบายที่สุด

ภาพตรงหน้าเปรียบเสมือนขุมนรกบนดิน

ทันทีที่เห็นลูกน้องกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง ไช่เจียเฉียงก็คิดจะหนี แต่ทว่าความเร็วของไป๋อวิ๋นเฟยนั้นเหนือชั้นเกินไป เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวขาหนี ไป๋อวิ๋นเฟยก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ตอนนี้ไป๋อวิ๋นเฟยดูราวกับเทพสังหาร เขาจ้องมองไช่เจียเฉียงด้วยสายตาเย็นยะเยือกเหมือนมองคนตาย มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ลำคอของไช่เจียเฉียง แล้วค่อยๆ ยกตัวเขาขึ้นลอยเหนือพื้น ไม่ว่าไช่เจียเฉียงจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้นจากกรงเล็บมรณะนี้ได้

ไช่เจียเฉียงมองดูศพลูกน้องที่เกลื่อนกลาด แล้วหันมามองไป๋อวิ๋นเฟยที่เนื้อตัวสะอาดสะอ้านไร้รอยขีดข่วน แววตาของเด็กหนุ่มน่าสะพรึงกลัวราวกับปีศาจจากขุมนรก ครั้งนี้เขาได้สัมผัสกับความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้มควบคุมไม่ได้

ทันใดนั้น กางเกงของไช่เจียเฉียงก็เปียกชุ่ม ไม่นึกเลยว่าเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลแห่งอำเภอซิงหั่วจะมีวันที่กลัวจนปัสสาวะราด

ไป๋อวิ๋นเฟยเหวี่ยงร่างไช่เจียเฉียงออกไปไกลห้าเมตรด้วยความรังเกียจ ตอนนี้เจ้าพ่อใหญ่กลัวจนตัวอ่อนปวกเปียก หมดปัญญาที่จะคิดหนี

ไป๋อวิ๋นเฟยคาดว่าตำรวจคงใกล้จะมาถึงแล้ว จึงอุ้มหลี่จวินเดินไปที่รถบรรทุก แล้วขับออกไปทันที

ด้านนอก กองกำลังตำรวจรุดมาถึงและรีบวิ่งกรูกันเข้าไปในเรือ

เมื่อตำรวจจำนวนมากมาถึง ไช่เจียเฉียงที่อยู่บนเรือเพียงลำพังก็คงยากที่จะติดปีกบินหนีไปได้

ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นว่าสภาพจิตใจของหลี่จวินยังไม่ค่อยดีนัก จึงขับรถมุ่งหน้าไปที่บ้านของเธอ “พี่จวิน ผมไปส่งพี่ที่บ้านก่อนนะครับ”

หลี่จวินจำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงเห็นด้วย “อืม กลับบ้านก่อนเถอะ”

ตลอดทาง อาการของหลี่จวินเริ่มดีขึ้นบ้าง แต่ในใจยังคงตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้จะรู้อยู่แล้วว่าไป๋อวิ๋นเฟยไม่ใช่ชาวนาธรรมดาและมีวิชาดี แต่ไม่คิดว่าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ถ้าไม่ได้เขา เธอคงจบสิ้นไปแล้ว

แต่พอนึกถึงข้อมูลที่ได้จากปากไช่เจียเฉียง อารมณ์ของเธอก็หม่นหมองลงอีกครั้ง ยากจะทำใจเชื่อว่าคนรักที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานานจะเป็นคนแบบนั้น เธอไม่เคยสงสัยเขาเลย และถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

ไม่นานรถก็มาถึงใต้หอพักของหลี่จวิน ไป๋อวิ๋นเฟยเดินไปส่งเธอถึงห้องและเตรียมตัวจะกลับ

“พี่จวิน ไม่ต้องกลัวนะครับ มีผมอยู่ทั้งคน พี่พักผ่อนให้สบายเถอะ เดี๋ยวผมจะไปเยี่ยมอาจารย์ที่โรงพยาบาลก่อน” ไป๋อวิ๋นเฟยทำท่าจะเดินออกไป แต่แล้วก็เดินย้อนกลับมา

“พี่จวินครับ นี่เป็นยันต์ที่ผมวาดเอง มียันต์คุ้มภัยกับยันต์กระสุนน้ำแข็ง แบบที่พี่เห็นเมื่อกี้นั่นแหละครับ ถ้าเจออันตรายให้ขว้างออกไปแล้วตะโกนว่า ‘แตก’ อานุภาพมันจะสำแดงออกมาเองครับ”

ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นว่าหลี่จวินในตอนนี้ไม่ได้ดูห้าวหาญเหมือนเคย แต่กลับดูบอบบางอ่อนแอเหมือนหญิงสาวทั่วไปที่ต้องการคนปกป้อง

หลี่จวินรับยันต์มาพลิกดูไปมาเหมือนเด็กขี้สงสัย “เมื่อกี้เธอใช้เจ้านี่จัดการพวกมันเหรอ?”

“ใช่ครับ เป็นไง เจ๋งไหมล่ะ?” ไป๋อวิ๋นเฟยยิ้ม

หลี่จวินไม่ได้ตอบ แต่จ้องตาเขาแล้วถามว่า “เธอเป็นแค่ชาวนาจริงๆ เหรอ?”

“จริงสิครับ ของแท้แน่นอน”

“ช่างเถอะ เธอไปเถอะ” หลี่จวินถอนหายใจ

ไป๋อวิ๋นเฟยลูบจมูกแก้เก้อ เขาพูดความจริงแท้ๆ ทำไมเธอถึงดูไม่พอใจนะ

เขาส่ายหัวเลิกคิดมาก แล้วบอกลาหลี่จวิน ก่อนจะขับรถบรรทุกมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

เมื่อมาถึงห้องวีไอพี กลับไม่พบหลี่เยี่ยนเสีย มองลงไปที่สวนหย่อมด้านล่างก็ไม่เห็นเงาใคร ไป๋อวิ๋นเฟยกำลังจะไปถามที่เคาน์เตอร์พยาบาล ก็เห็นหลี่เยี่ยนเสียเดินมาพร้อมกับหมอหลายคนและผู้อำนวยการโรงพยาบาล

“อาจารย์หลี่ ในที่สุดก็มา นึกว่าหายไปไหนซะอีก ผมเป็นห่วงแทบแย่” ไป๋อวิ๋นเฟยโล่งอก

“อ๋อ พอดีท่านผอ.กับคุณหมอเห็นครูเดินได้ เลยพาไปตรวจเช็กให้ละเอียดอีกทีน่ะจ้ะ ว่าหายสนิทดีหรือยัง” หลี่เยี่ยนเสียพูดด้วยความดีใจ

ผู้อำนวยการและเหล่าแพทย์หันมามองไป๋อวิ๋นเฟยเป็นตาเดียว สายตาของพวกเขาเหมือนกำลังมองของแปลกประหลาด

ผู้อำนวยการก้าวเข้ามาข้างหน้าแล้วกล่าวชมเชย “ท่านเทพครับ เหลือเชื่อจริงๆ! อาการระดับอาจารย์หลี่ที่กลับมายืนได้แบบนี้ ถือเป็นปาฏิหาริย์ชัดๆ! สุดยอด สุดยอดจริงๆ”

ทุกคนมองไป๋อวิ๋นเฟยราวกับมองผู้วิเศษ ทั้งมะเร็งและอัมพาตเขาก็รักษาจนหายได้ แถมใช้เวลาแค่ไม่กี่วันคนไข้ก็เดินปร๋อแล้ว

“ไม่หรอกครับ ท่านผอ.ชมเกินไป ผมแค่มีตัวยาที่ถูกกับโรคเท่านั้นเอง” ไป๋อวิ๋นเฟยถ่อมตัว

“เสี่ยวเฟย ครูหายดีแล้ว ครูออกจากโรงพยาบาลได้หรือยังจ๊ะ?” หลี่เยี่ยนเสียอยากกลับบ้านไปหาพ่อแม่ใจจะขาด

“กลับได้แล้วครับอาจารย์” ไป๋อวิ๋นเฟยพยักหน้า

ด้วยการอำนวยความสะดวกเป็นพิเศษจากผู้อำนวยการ ขั้นตอนการออกจากโรงพยาบาลจึงรวดเร็วมาก

“อาจารย์หลี่ครับ พ่อแม่ของอาจารย์รออยู่ที่บ้านผม งั้นเรากลับไปที่บ้านผมกันเลยนะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยหยิบกุญแจรถ

“ได้จ้ะ รีบไปกันเถอะ” หลี่เยี่ยนเสียอดใจรอไม่ไหวแล้ว

รถบรรทุกแล่นออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านไป๋จู๋ ทิวทัศน์สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีและทุ่งนา จิตใจของทั้งคู่ค่อยๆ ผ่อนคลายลง การได้สูดอากาศบริสุทธิ์ของชนบทหลังจากผ่านเรื่องราวตึงเครียดมา ทำให้รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง

“ชนบทนี่แหละสบายที่สุด!” ไป๋อวิ๋นเฟยรำพึง

“นั่นสิ รู้สึกผ่อนคลายจังเลย” หลี่เยี่ยนเสียเห็นด้วย

เมื่อรถมาจอดที่ฟาร์ม หลี่เยี่ยนเสียซึ่งเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก ตอนนั่งรถมาเธอยังรู้สึกว่าแถวนี้กันดารและยากจน ถนนหนทางก็ขรุขระ แต่พอมาถึงฟาร์มและเห็นความเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ผักผลไม้ที่อวบอิ่มชุ่มฉ่ำ อารมณ์ของเธอก็สดใสขึ้นทันตา

“เสี่ยวเฟย ฟาร์มของเธอน่าอยู่มากเลย!”

“ฮะๆ อาจารย์ครับ ลงไปเดินเล่นกันเถอะ”

ไป๋อวิ๋นเฟยพูดด้วยความภาคภูมิใจ

ไป๋ต้าจ้วง หลี่ชิ่วหลาน และคนอื่นๆ เห็นไป๋อวิ๋นเฟยกลับมา ก็รีบวางมือจากงานในไร่ วิ่งมารับ

“พี่!”

“เสี่ยวเฟย กลับมาแล้วเหรอ”

“พี่เสี่ยวเฟย!”

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวและเซี่ยอวี่เฟยวิ่งเข้ามาเกาะแขนไป๋อวิ๋นเฟยคนละข้าง เขย่าไปมาอย่างดีใจ

“ครับ กลับมาแล้ว กลับมาบ้านนี่มันดีจริงๆ” ไป๋อวิ๋นเฟยรู้สึกอบอุ่นหัวใจ นี่แหละคือความสุขของคำว่าบ้าน

“เสียเสีย!” พ่อแม่ของหลี่เยี่ยนเสียรีบวิ่งเข้ามา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน

“พ่อคะ แม่คะ” หลี่เยี่ยนเสียโผเข้ากอดบุพการี ร้องไห้ด้วยความคิดถึง

“เสียเสีย ลูกหายดีแล้วใช่ไหม?” สิ่งที่พ่อแม่ห่วงที่สุดคือสุขภาพของลูกสาว

“หายดีแล้วค่ะพ่อ ถ้าไม่ได้เสี่ยวเฟย ป่านนี้หนูคงต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต” หลี่เยี่ยนเสียหันไปมองไป๋อวิ๋นเฟยด้วยความซาบซึ้ง

“ดีแล้วๆ หายก็ดีแล้ว” พ่อแม่ของเธอกอดลูกสาวร้องไห้กันสามคนพ่อแม่ลูก

เมื่อคลายความโศกเศร้า พ่อแม่ของหลี่เยี่ยนเสียก็เดินตรงเข้ามาหาไป๋อวิ๋นเฟย ทำท่าจะคุกเข่าลง

“พ่อหนุ่ม บุญคุณครั้งนี้พวกเราไม่รู้จะตอบแทนยังไง ได้แต่ขอพรให้เธอสุขภาพแข็งแรง อนาคตรุ่งโรจน์ ถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วย บอกมาได้เลยนะ”

“คุณลุงคุณป้า อย่าทำแบบนี้เลยครับ อาจารย์หลี่เป็นครูที่ดีของผม ผมทำไปเพราะเป็นสิ่งที่สมควรทำครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยรีบประคองผู้เฒ่าทั้งสองไว้ไม่ให้คุกเข่า