บทที่ 53 ปฏิกิริยาของแต่ละฝ่าย

หลานหลิงหลงเดินกลับมาเพียงลำพัง ส่วนหล่างเย่นั้นนางปล่อยตัวไปตั้งแต่ตอนที่ฉินปู้อี้เอ่ยปากแล้ว

ฉินปู้อี้เห็นสีหน้าสับสนวุ่นวายของหลานหลิงหลง จึงเอ่ยถาม "เป็นอะไรไป?"

หลานหลิงหลงส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไร สองวันที่ผ่านมามีเรื่องให้ตกใจมากเกินไป

มากเสียจนนางเริ่มจะชาชิน ภูผาใหญ่สามลูกที่เป็นดั่งเสาหลักในใจผู้ฝึกตนบนดาวบลูสตาร์

ได้พังทลายลงต่อหน้าต่อตาของนางทีละลูกๆ

และคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กำลังยืนหยอกล้อกับสัตว์เลี้ยงมังกรของเขาอยู่ข้างๆ

ราวกับว่าการสังหารยอดฝีมือระดับเลี่ยนซูสมบูรณ์ถึงสามคน เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่น่าเก็บมาใส่ใจ

หลานหลิงหลงหันไปมองเสี่ยวชิงหลงที่ตอนนี้ดูไร้พิษสง กำลังกอดแก่นแท้แดนลับเล่นอย่างมีความสุข นางก็ยิ่งพูดไม่ออก

ใครจะไปคิดว่าเจ้ามังกรตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือนี้ เวลาสำแดงเดชจะน่ากลัวรากับสัตว์ประหลาดจากยุคดึกดำบรรพ์

โดยเฉพาะตอนที่สังหารหงซิ่วแห่งแดนลับสุ่ยเยว่ สภาพก่อนตายที่แก่ชราลงอย่างรวดเร็วนั้น

หลานหลิงหลงแค่นึกถึงก็ยังขนลุกซู่ ในใจอดคิดไม่ได้ว่า 'เจ้านี่น่ากลัวพอๆ กับเจ้านายมันเลย'

หากมีใครมาบันทึกภาพฉินปู้อี้กับเสี่ยวชิงหลงหยอกล้อกันในตอนนี้ คงไม่มีใครเชื่อแน่ว่าหนึ่งคนหนึ่งมังกรคู่นี้คือตัวอันตรายสุดขีด

ฉินปู้อี้อุ้มเสี่ยวชิงหลงไว้ มือลูบเกล็ดบนหลังมังกรเล่น พลางหันไปบอกหลานหลิงหลงว่า

"ไปกันเถอะ ไปสถานีต่อไป"

"ไปไหน?" หลานหลิงหลงได้สติกลับมาจึงเอ่ยถาม

ฉินปู้อี้มองไปทางเทือกเขาคุนหลุน แววตาฉายจิตสังหาร "แดนลับคุนหลุน"

การที่เขาถูกล้อมปราบในครั้งนี้ จางเฟิงแห่งแดนลับคุนหลุนต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับตัวเขา

มีเพียงจางเฟิงที่เคยต่อสู้และหนีรอดไปได้เท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

ตอนนี้คุนซวีเจ้าแห่งแดนลับคุนหลุนตายแล้ว อู่เฉียนคุนก็ถูกสังหารไปก่อนหน้า

แดนลับคุนหลุนเหลือเพียงจางเฟิงที่ห้วงจิตได้รับบาดเจ็บ ถือเป็นช่วงที่การป้องกันอ่อนแอที่สุด

ฉินปู้อี้ตัดสินใจบุกแดนลับคุนหลุนทันที เพื่อสังหารจางเฟิง และถือโอกาสทำภารกิจสงครามทำลายแดนลับคุนหลุนให้สำเร็จ

หลังจากแลกเปลี่ยนแก่นแท้แดนลับมาแล้ว ฉินปู้อี้ก็คาดหวังอยากรู้ว่าของมูลค่าสองพันคะแนนร้านค้านี้จะมีฤทธิ์เดชขนาดไหน

ที่สำคัญที่สุด ของรางวัลจากการทำภารกิจสงครามสำเร็จ มี วิชาปาจิ่วเสวียนกง (วิชาแปดเก้าเร้นลับ) ฉบับต้นรวมอยู่ด้วย

เรื่องนี้ทำให้ฉินปู้อี้อดใจรอแทบไม่ไหว อยากจะรีบทำภารกิจให้จบๆ เพื่อรับวิชานี้มาครอบครอง

จากการต่อสู้หลายครั้งที่ผ่านมา ฉินปู้อี้ตระหนักดีถึงจุดอ่อนเรื่องรูปแบบการต่อสู้ที่ซ้ำซากจำเจ เขาจำเป็นต้องเพิ่มความหลากหลายในการต่อสู้โดยด่วน

หลานหลิงหลงได้ยินฉินปู้อี้พูดจบ ก็มองบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกตามร่างกายของเขา เอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า

"บาดแผลท่านสาหัสขนาดนี้ ยังจะไปสู้ต่ออีกเหรอ"

"ไม่เป็นไร" ฉินปู้อี้โบกมือปฏิเสธ

หลานหลิงหลงหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมาจากแหวนมิติ นำยาเม็ดมาบดด้วยพลังปราณแล้วทาลงบนผ้าพันแผล

"อยู่นิ่งๆ ข้าจะช่วยทำแผลให้เบื้องต้น"

เมื่อเห็นหลานหลิงหลงถือผ้าพันแผลพอกยาเดินเข้ามา ฉินปู้อี้ไม่ได้ถอยหนี

หลานหลิงหลงมีความงามที่โดดเด่น จัดว่าเป็นยอดพรูในหมู่หญิงงาม

ในฐานะผู้ชายปกติ ฉินปู้อี้ย่อมไม่ปฏิเสธความหวังดีของสาวงาม

นิ้วมือที่เย็นเฉียบเล็กน้อยของหลานหลิงหลงสัมผัสโดนตัวฉินปู้อี้ นางพันแผลให้เขาอย่างคล่องแคล่วและชำนาญ

เมื่อพันแผลเสร็จ แก้มของหลานหลิงหลงก็แดงระเรื่อเล็กน้อย นางถามอย่างขัดเขินว่า "เวลาข้าบาดเจ็บก็ทำแบบนี้ ท่านรู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"

ฉินปู้อี้พยักหน้าชมเชย "ดี ดีมาก!"

ได้ยินคำชมของฉินปู้อี้ หัวใจของหลานหลิงหลงก็หวานล้ำเหมือนได้กินน้ำผึ้ง

ฉินปู้อี้กอดเสี่ยวชิงหลงไว้แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "อย่ามัวยืนเหม่อ ไปสถานีต่อไปได้แล้ว"

ในขณะที่ฉินปู้อี้มุ่งหน้าไปยังทางเข้าแดนลับคุนหลุน ข่าวเรื่องเขาสังหารสามยอดฝีมือระดับเลี่ยนซูสมบูรณ์ก็แพร่สะพัดออกไปราวกับพายุทอร์นาโด

ณ เมือง S ตระกูลหลาน

หลานเหวินฮ่าวและหลานเทียนเหอมองดูข่าวกรองที่ส่งมา ทั้งคู่เห็นความตกตะลึงในแววตาของกันและกัน

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงหัวเราะดังกึกก้องก็ระเบิดออกมาจากปากของทั้งสอง เสียงหัวเราะดังสนั่นไปไกล

คนในตระกูลหลานมองไปที่ห้องของหลานเหวินฮ่าวด้วยความงุนงง

พวกเขาเพิ่งย้ายหนีตายมาจากแดนลับฮั่วอวิ๋น ตอนนี้ควรจะเป็นเวลาเศร้าโศกไม่ใช่หรือ ทำไมผู้รักษาการผู้นำตระกูลอย่างหลานเหวินฮ่าวถึงหัวเราะร่าเริงขนาดนั้น

หลานเทียนเหอมองพี่ชายแล้วกล่าวว่า "พี่สาม เราแทงหวยถูกแล้ว"

ใบหน้าของหลานเหวินฮ่าวเปื้อนยิ้ม "น้องเจ็ด ผ่านพ้นคราวนี้ไป ก็ถึงเวลาผงาดของตระกูลหลานเราแล้ว"

หลานเทียนเหอมองหลานเหวินฮ่าวแล้วเย้าแหย่ "งั้นพี่สาม ท่านวางแผนจะจัดพิธีรับตำแหน่งผู้นำตระกูลเมื่อไหร่ดีล่ะ?"

นับตั้งแต่บรรพบุรุษหลานเหยียนสิ้นชีพ หลานเหวินฮ่าวก็ทำหน้าที่ดูแลตระกูลมาตลอด

แม้คนในตระกูลจะไม่ได้เรียกเขาว่าผู้นำตระกูลอย่างเป็นทางการ แต่ในใจทุกคนต่างรู้ดีและยอมรับ

เมื่อถูกน้องชายพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง หลานเหวินฮ่าวก็แกล้งตีหน้าขรึม "อย่ามาล้อเล่น ข้าไม่อยากเป็นผู้นำตระกูลหรอก เหนื่อยจะตาย"

หลานเทียนเหอหัวเราะแหะๆ "พี่สาม ถ้าท่านไม่เป็น ก็คงไม่มีใครในตระกูลเป็นได้แล้ว นอกจากท่าน ใครจะเอาคนในตระกูลอยู่?"

หลานเหวินฮ่าวเห็นน้องชายยิ้มแป้น ก็เลิกวางมาด ทั้งสองพี่น้องมองหน้ากันแล้วหัวเราะร่า

ณ แดนลับฮั่วอวิ๋น

ฮั่วเฉียนอวิ๋นจ้องมองรายงานข่าวกรองบนโต๊ะ คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะเป็นปม

ในใจเขามีแต่คำว่า 'กลุ้ม'

จะไม่ให้กลุ้มได้ยังไง ส่งระดับเลี่ยนซูสมบูรณ์ไปสามคนเพื่อรุมฆ่าฉินปู้อี้คนเดียว แต่ผลกลับกลายเป็นว่าตายเรียบ

"ไม่นึกเลยว่าแม้แต่ตาเฒ่าคุนซวีก็ยังไม่รอด แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้"

ฮั่วเฉียนอวิ๋นเดินวนไปวนมาในห้อง พยายามคิดหาทางออก

เขาไม่เชื่อหรอกว่าฉินปู้อี้จะยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ หลังจากที่เขาส่งคนไปล้อมปราบ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฮั่วเฉียนอวิ๋นคงไม่กลุ้มขนาดนี้ ตลอดชีวิตเขาเคยล่วงเกินคนมาเยอะแยะ แต่ก็ไม่มีใครมีปัญญามาแก้แค้นเขาได้

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน อีกฝ่ายคือยอดคนอำมหิตที่ฆ่าระดับเลี่ยนซูสมบูรณ์ได้ถึงสามคน

แถมยังฆ่าคุนซวีที่ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่ขั้นเหอถี่ไปแล้ว ซึ่งฝีมือเหนือกว่าเขาอยู่ขั้นหนึ่งด้วยซ้ำ

ต่อให้เป็นตัวเขาเอง ถ้าโดนรุมแบบนั้น ก็คงหนีไม่พ้นความตายเก้าส่วนรอดหนึ่งส่วน อย่าว่าแต่จะฆ่าสวนกลับเลย

ในขณะที่ฮั่วเฉียนอวิ๋นกำลังกลุ้มใจ ที่แดนลับสุ่ยเยว่ก็มีคนกลุ้มใจไม่ต่างกัน

หงหว่านโหรว เจ้าแห่งแดนลับสุ่ยเยว่ ฟังรายงานจากลูกน้องจบ น้ำตาสองสายก็ไหลพรากอาบแก้ม

"น้องหญิงหงซิ่ว ข้าเป็นคนทำร้ายเจ้าแท้ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะความโลภของข้า เจ้าคงไม่ตาย"

เช็ดน้ำตาเสร็จ หงหว่านโหรวก็เริ่มคิดถึงการแก้แค้นที่อาจจะตามมา

แดนลับสุ่ยเยว่เป็นแดนลับที่อ่อนแอที่สุดในสามแดนลับมาตลอดหลายปี

ตอนนี้ระดับเลี่ยนซูสมบูรณ์ที่มีอยู่เพียงสองคนตายไปหนึ่ง หงหว่านโหรวยิ่งกังวลหนัก

แต่พอคิดได้ว่าอีกสองแดนลับก็คงสภาพไม่ต่างกัน ในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

แดนลับคุนหลุนที่เคยแข็งแกร่งที่สุด ตอนนี้ตายสองเจ็บหนึ่ง สภาพแย่กว่าแดนลับสุ่ยเยว่เสียอีก

แดนลับฮั่วอวิ๋นที่เป็นที่สองตลอดกาล ช่วงนี้ตระกูลหลานก็แยกตัวออกไป ฮั่วดาก็ตายในการต่อสู้

แดนลับฮั่วอวิ๋นเหลือแค่ตาเฒ่าฮั่วเฉียนอวิ๋นหัวเดียวกระเทียมลีบ

แม้จะรู้สึกสมดุลขึ้นบ้าง แต่ความกังวลในใจหงหว่านโหรวก็ไม่ได้ลดน้อยลง กลับเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ

ถ้าศัตรูเป็นฮั่วเฉียนอวิ๋นหรือจางเฟิงที่บาดเจ็บจากแดนลับคุนหลุน ก็ยังพอว่า

สู้ไม่ได้อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตรอดได้ แต่ศัตรูตอนนี้คือฉินปู้อี้ที่เพิ่งฆ่าสามยอดฝีมือมาหมาดๆ

พอนึกภาพฉินปู้อี้บุกมาถึงหน้าประตู หงหว่านโหรวก็ใจแป้ว ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

"โทษตัวเองแท้ๆ อยู่ดีไม่ว่าดี ดันไปหาเรื่องใส่ตัว ตอนนี้เรื่องใหญ่แล้ว"

ทันใดนั้น หงหว่านโหรวก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ แววตาเป็นประกาย รีบสั่งการ

"รีบไปตามอวิ๋นเยว่มาพบข้าเร็วเข้า"