บทที่ 54 ฉินปู้อี้ผู้รักษาสัจจะ

ในขณะที่หงหว่านโหรวกำลังรอการมาถึงของอวิ๋นเยว่อย่างอดทน

ศิษย์ของแดนลับสุ่ยเยว่ที่ได้รับมอบหมายให้ไปตามอวิ๋นเยว่ก็กลับมาพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่ง "หาท่านอวิ๋นเยว่ไม่พบค่ะ แต่เจอนี่วางอยู่ในห้องของนาง"

หงหว่านโหรวรับจดหมายมาเปิดอ่าน หลังจากอ่านจบ ร่างของนางก็ทรุดฮวบลงบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง

ดวงตาเหม่อลอย พึมพำกับตัวเอง "ทำไมถึงเป็นแบบนี้"

เนื้อหาในจดหมายของอวิ๋นเยว่สรุปได้ว่า: หงหว่านโหรวก่อเรื่องเองก็ต้องแก้เอง นางไม่ขอยุ่งเกี่ยว และในจดหมายยังระบุด้วยว่านางขอถอนตัวจากแดนลับสุ่ยเยว่อย่างเป็นทางการ

เวลาที่ลงไว้ในจดหมายคือหลังจากที่อวิ๋นเยว่ปฏิเสธข้อเสนอของหงหว่านโหรวในการล้อมปราบฉินปู้อี้ พอกลับไปถึงห้องพัก นางก็ทิ้งจดหมายฉบับนี้ไว้แล้วจากไปทันที

...

ณ ตระกูลหลาน เมือง S

หลานเหวินฮ่าวและหลานเทียนเหอกำลังวาดฝันถึงอนาคตของตระกูล จู่ๆ ก็มีคนรับใช้มารายงานที่หน้าประตู "ท่านอาสาม มีคนมาขอพบครับ"

หลานเหวินฮ่าวขมวดคิ้ว "ใคร?"

คนรับใช้ตอบตามตรง "เป็นผู้หญิงครับ ไม่ทราบว่าเป็นใคร"

"ผู้หญิง?"

หลานเหวินฮ่าวเดินออกจากห้องด้วยความสงสัย มุ่งหน้าไปยังห้องรับแขก

เมื่อมาถึงห้องรับแขก หลานเหวินฮ่าวก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นอวิ๋นเยว่นั่งอยู่ด้วยสีหน้าเย็นชา

อวิ๋นเยว่เห็นหลานเหวินฮ่าวทำท่าตกตะลึง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยใจ เอ่ยเสียงเย็น "หลานเหวินฮ่าว เจ้าไม่ต้อนรับข้าเหรอ?"

"เปล่าๆๆ จะเป็นไปได้ยังไง ดีใจแทบแย่ ทำไมจู่ๆ ถึงมาหาข้าได้ล่ะ" หลานเหวินฮ่าวรีบเข้าไปประจบเอาใจทันที

อวิ๋นเยว่ถอนหายใจ ยังไม่ทันได้พูดอะไร หลานเหวินฮ่าวก็ทำท่าตกใจ "เป็นอะไรไป อย่าทำให้ข้าตกใจสิ รู้จักกันมาตั้งนานไม่เคยเห็นเจ้าเป็นแบบนี้เลย"

อวิ๋นเยว่หลุดขำกับท่าทางเวอร์วังของหลานเหวินฮ่าว "บ้าหรือไง ข้าถอนตัวจากแดนลับสุ่ยเยว่แล้ว ตอนนี้ไม่มีที่ไป คิดไปคิดมาเลยมาหาเจ้า คงไม่รบกวนเจ้าหรอกนะ"

นางเว้นจังหวะ แล้วเสริมว่า "ถ้ารบกวน ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

ได้ยินคำพูดทีเล่นทีจริงของอวิ๋นเยว่ หลานเหวินฮ่าวต่อให้โง่แค่ไหนก็เข้าใจความหมาย สัญชาตญาณทาสรักทำงานทันที รีบพูดรัวเร็ว

"ไม่รบกวน ไม่รบกวนเลยสักนิด ดีใจจะแย่ เจ้าจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้"

เสียงของหลานเหวินฮ่าวค่อยๆ เบาลง จนท้ายประโยคแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ถ้าเป็นไปได้ ข้าอยากให้เจ้าอยู่ที่นี่ตลอดไป ให้ที่นี่เป็นบ้านของเจ้า"

ด้วยระดับพลังขั้นเลี่ยนซูของอวิ๋นเยว่ ต่อให้เสียงเบาแค่ไหน นางก็ได้ยินชัดเจนเหมือนกระซิบข้างหู

ทั้งสองสบตากัน มองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย...

...

ณ เทือกเขาคุนหลุน

ฉินปู้อี้จ้องมองถ้ำตรงหน้า ชักดาบสังหารออกมา แล้วฟันลงไปสุดแรง

"เคร้ง!"

ดาบสังหารฟันลงบนสิ่งที่ดูเหมือนก้อนหิน แต่กลับส่งเสียงเหมือนโลหะกระทบกัน

จุดที่ถูกฟันเกิดระลอกคลื่นสั่นไหว

เมื่อระลอกคลื่นสงบลง ประตูหินบานใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินปู้อี้

"สังหาร · ไล่ล่า!"

ดาบสังหารที่สั่นสะเทือนด้วยความเร็วสูงฟันลงบนประตูหินอย่างหนักหน่วง

"ปัง!"

เศษหินกระเด็นว่อน รอยดาบลึกปรากฏขึ้นบนประตูหิน

"สังหาร · จูเจวี๋ย!"

พระจันทร์เต็มดวงครอบคลุมประตูหินทั้งบาน

เงาดาบสังหารนับหมื่นเล่มก่อตัวขึ้นในดวงจันทร์ แล้วพุ่งเข้าโจมตีประตูหินพร้อมกัน

"เคร้ง!" "เคร้ง!"

"เคร้ง!"...

เสียงโลหะกระทบกันดังถี่ยิบ

เมื่อพระจันทร์สลายไป ประตูหินก็เต็มไปด้วยรอยดาบตื้นลึกระเกะระกะ เหมือนผ่านการถูกไถพรวนมาอย่างหนัก

...

ภายในแดนลับคุนหลุน จางเฟิงเพิ่งจะวางรายงานข่าวกรองลง ศิษย์ในแดนลับก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงาน

"ท่านผู้อาวุโส มีคนโจมตีทางเข้าแดนลับจากด้านนอก อีกไม่นานคงจะพังเข้ามาได้ ท่านรีบไปดูเถอะครับ"

จางเฟิงได้ยินดังนั้น เหมือนโดนค้อนทุบหัว ยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

ผ่านไปพักใหญ่ แววตาของเขาฉายความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด เสียงสั่นเครือเอ่ยว่า

"บัดซบ! ทำไมมาเร็วขนาดนี้ จะทำยังไงดี!"

บนโต๊ะมีรายงานข่าวกรองที่เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า: คุนซวี เจ้าแห่งแดนลับคุนหลุน สิ้นชีพ, ฮั่วดา แห่งแดนลับฮั่วอวิ๋น สิ้นชีพ, หงซิ่ว แห่งแดนลับสุ่ยเยว่ สิ้นชีพ

วินาทีนี้จางเฟิงกลัวจนจับขั้วหัวใจ พอคิดว่าศัตรูบุกมาถึงหน้าบ้านแล้ว เขาก็อยากจะตบปากตัวเองสักฉาดใหญ่

ถ้าไม่ใช่เพราะความแค้นที่สุมอกตอนหนีกลับมา ทำให้เขาปล่อยข่าวเกี่ยวกับฉินปู้อี้ออกไปแบบใส่สีตีไข่

คุนซวีก็คงไม่ไปจับมือกับอีกสองแดนลับเพื่อล้อมปราบฉินปู้อี้ แล้วเรื่องก็คงไม่บานปลายจนถึงขั้นนี้

ล้อมปราบไม่สำเร็จ แถมยังโดนฆ่าล้างบาง ไม่รอดกลับมาสักคน

ถ้าเขาโดนฉินปู้อี้จับได้ จุดจบของเขาคงไม่สวยงามแน่

ทันใดนั้น ศิษย์คนเดิมก็วิ่งเข้ามารายงานอีกครั้งด้วยท่าทางร้อนรนกว่าเดิม

"ท่านผู้อาวุโส ทางเข้าแดนลับถูกตีแตกแล้วครับ ทำยังไงดี"

จางเฟิงอยากจะตะโกนกลับไปว่า "จะไปรู้เรอะ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าต้องทำยังไง"

แต่ต่อหน้าศิษย์ จางเฟิงต้องรักษาภาพพจน์ จึงแสร้งทำเป็นใจเย็น "เจ้าถอยไปก่อน ข้าจะจัดการเจ้าโจรนั่นเอง"

...

ประตูหินตรงหน้าฉินปู้อี้ทนการโจมตีไม่ไหว แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในที่สุด

หลังประตูหินพังทลาย ช่องทางที่สร้างจากกลุ่มหมอกก็ปรากฏขึ้น

มองผ่านกลุ่มหมอกเข้าไป ฉินปู้อี้เห็นทิวทัศน์ภายในแดนลับคุนหลุน

นกกระเรียนบินว่อน สมุนไพรล้ำค่ามากมาย...

เขาก้าวเท้าเข้าไปในช่องทางหมอก ความรู้สึกของการถูกส่งตัวเกิดขึ้นชั่วครู่

วินาทีถัดมา ฉินปู้อี้ก็มายืนอยู่ภายในแดนลับคุนหลุน

พื้นที่ของแดนลับคุนหลุนมีขนาดพอๆ กับเมืองที่มีประชากรประมาณหนึ่งล้านคนบนดาวบลูสตาร์

ฉินปู้อี้เอ่ยด้วยความประหลาดใจ "พลังปราณที่นี่เข้มข้นกว่าข้างนอกเยอะเลย"

หลานหลิงหลงเดินตามเข้ามา อธิบายให้ฉินปู้อี้ฟัง "สาเหตุที่สามแดนลับถูกเรียกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญเพียร ก็เพราะพลังปราณที่เข้มข้นนี่แหละ"

"ดาวบลูสตาร์พลังปราณเหือดแห้ง เจือจางมาก แต่ในแดนลับ พลังปราณเข้มข้นกว่าข้างนอกเป็นร้อยเท่า ยิ่งใจกลางแดนลับอาจสูงถึงพันเท่า"

ฉินปู้อี้หายสงสัย เขาปลดปล่อยจิตสัมผัสอันทรงพลังกวาดไปทั่วทั้งแดนลับ พร้อมกับแผ่รังสีอำมหิตกดดันไปทั่วบริเวณ

ศิษย์ในแดนลับคุนหลุนต่างมองผู้บุกรุกอย่างฉินปู้อี้ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ซุบซิบกันเซ็งแซ่

"หมอนี่เป็นใคร? กล้าบุกรุกแดนลับคุนหลุน รนหาที่ตายชัดๆ"

"ฮึ คอยดูเถอะ เดี๋ยวท่านผู้อาวุโสลงมือ มันได้ตายไม่มีที่ฝังแน่"

"ผู้หญิงที่มากับมันสวยชะมัด ถ้าฆ่าไอ้โง่นั่นได้แล้ว ไม่รู้ว่านางจะตกเป็นของใคร"

"ถ้าได้ผู้หญิงระดับนี้มาครอง ต่อให้ตายตอนนี้ข้าก็นอนตายตาหลับ..."

แต่พอฉินปู้อี้แผ่รังสีอำมหิตออกมา สายตาที่ไม่เป็นมิตรเหล่านั้นก็เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวทันที เสียงซุบซิบเงียบกริบ

ฉินปู้อี้หันไปสั่งหลานหลิงหลง "เจ้าเฝ้าทางออกนี้ไว้ ห้ามใครออกไปเด็ดขาด"

เขาวางเสี่ยวชิงหลงลง หยิบแก่นแท้แดนลับออกมาจากกรงเล็บมังกร แล้วกำชับเสี่ยวชิงหลง "เจ้าช่วยนางเฝ้าตรงนี้ ใครจะหนี ฆ่าทิ้งให้หมด!"

สั่งเสร็จ ฉินปู้อี้ก็บินตรงไปยังใจกลางแดนลับ

เมื่อเข้าใกล้ใจกลางแดนลับ เสียงตวาดก็ดังขึ้น "ใครบังอาจบุกรุกแดนลับคุนหลุน!"

จิตสัมผัสของฉินปู้อี้ระบุได้ว่าอีกฝ่ายอยู่ระดับเลี่ยนซูระยะกลาง

ชายหนุ่มสวมเกราะทองปรากฏตัวขวางทางฉินปู้อี้ ถือกระบี่บินเตรียมโจมตี

"เคล็ดวิชาลับคุนหลุน · กระบี่สังหารเซียน!"

ตัวกระบี่จางลงอย่างรวดเร็ว จนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ราวกับล่องหนหายไป

เมื่อชายสวมเกราะทองลงมือ ศิษย์เบื้องล่างที่เคยกลัวหัวหดก็กลับมาฮึกเหิม ตะโกนเชียร์ลั่น

"ศิษย์พี่คุนอวี้ ฆ่ามันเลย!"

"ศิษย์พี่คุนอวี้เก่งที่สุดในรุ่นเยาว์ มีท่านอยู่ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

"สู้เขา ศิษย์พี่คุนอวี้!"...

คุนอวี้ได้ยินเสียงเชียร์ก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เขาชอบความรู้สึกที่เป็นจุดสนใจแบบนี้ที่สุด

"ไม่นึกว่าเพิ่งออกจากเก็บตัวจะได้เจอเรื่องให้โชว์ฝีมือ ถ้าทำผลงานดีๆ คราวนี้ คงมีศิษย์น้องสาวๆ สวยๆ มาเสนอตัวให้ถึงเตียงอีกเพียบ"

ในขณะที่คุนอวี้กำลังฝันหวาน ฉินปู้อี้ก็ลงมือ

"สังหาร · แดนมรณะ!"

ฉินปู้อี้ไม่ใช้ดาบสังหารด้วยซ้ำ เพียงแค่ชี้นิ้วชี้ไปที่คุนอวี้

แสงสลัวรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว กลายเป็นลำแสงขนาดเท่านิ้วมือพุ่งเข้าหาคุนอวี้อย่างรวดเร็ว

"ฟุ่บ!"

โดยที่คุนอวี้ยังไม่ทันตั้งตัว ลำแสงมรณะก็มาถึงตัวแล้ว

"ฉึก!"

ลำแสงเจาะทะลุหน้าผากของคุนอวี้

แววตาของคุนอวี้ไร้ซึ่งชีวิต รูเลือดขนาดเท่านิ้วมือปรากฏขึ้นกลางหน้าผาก

ฉินปู้อี้คว้าแหวนมิติของคุนอวี้มา ปล่อยให้ร่างไร้วิญญาณร่วงหล่นลงสู่พื้น

"ตุบ!"

ศพคุนอวี้กระแทกพื้น ฝุ่นฟุ้งกระจาย

ศิษย์แดนลับคุนหลุนเห็นคุนอวี้ถูกฆ่าตายในพริบตาเดียวต่อหน้าต่อตา

ความหวาดกลัวกลับมาเกาะกินหัวใจอีกครั้ง และคราวนี้รุนแรงกว่าเดิม

"เป็นไปไม่ได้ ศิษย์พี่คุนอวี้จะตายได้ยังไง!"

"ข้าไม่เชื่อ นี่มันของปลอมแน่ๆ"

"ตะ... ตายง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ ข้าฝันไปใช่ไหมเนี่ย" ...

ฉินปู้อี้ไม่สนใจศิษย์เหล่านั้น มุ่งหน้าต่อไปยังใจกลางแดนลับ

ไม่นาน เขาก็เห็นจางเฟิงยืนวางมาดเข้มอยู่ที่ใจกลางแดนลับ

จางเฟิงเห็นฉินปู้อี้ก็รีบเสนอข้อแลกเปลี่ยน "ข้ายกทุกอย่างในแดนลับคุนหลุนให้เจ้าเลย ขอแค่เจ้าไว้ชีวิตข้า"

"เจ้าคิดว่าเจ้ามีสิทธิ์มาต่อรองกับข้าในตอนนี้งั้นรึ?" ฉินปู้อี้ถามกลับ

จางเฟิงเสียงสั่น "จะ... เจ้าจะเอายังไง"

ฉินปู้อี้ตอบด้วยน้ำเสียงอำมหิต "เจ้าตาย แดนลับคุนหลุนพินาศ!"

ได้ยินคำขาด จางเฟิงเก็บอาการไม่อยู่

เขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าฉินปู้อี้ อ้อนวอนเสียงหลง "ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้ากราบล่ะ"

เมื่อความตายมาเยือน ยิ่งระดับพลังสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งกลัวตายเท่านั้น

ฉินปู้อี้มองจางเฟิงด้วยสายตาดูแคลน "ข้ารับปากคุนซวีไว้ว่าจะส่งพวกเจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนเขา เจ้าคงไม่อยากให้ข้าเป็นคนผิดคำพูดหรอกนะ"

น้ำเสียงของฉินปู้อี้เย็นยะเยือก "เพื่อรักษาคำพูดของข้า เชิญเจ้าไปตายซะเถอะ"

"สังหาร · ไล่ล่า!"

ฉินปู้อี้พุ่งเข้าหาจางเฟิงพร้อมดาบสังหารที่สั่นสะเทือน

จางเฟิงเห็นดังนั้นก็ขวัญหนีดีฝ่อ

อาการบาดเจ็บที่ห้วงจิตยังไม่หาย พลังการต่อสู้เหลือไม่ถึงหนึ่งส่วน

แต่ต่อให้สมบูรณ์พร้อม เขาก็ไม่กล้าสู้กับฉินปู้อี้อีกแล้ว

จางเฟิงโขกหัวกับพื้น ร้องห่มร้องไห้ "คุณชายฉิน ท่านฉิน ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้ายอมเป็นสุนัขรับใช้ท่าน"

"ฉึก!"

ดาบสังหารปาดผ่านลำคอจางเฟิง ฉินปู้อี้มองดูศพไร้หัวแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"ข้าไม่ต้องการสุนัขที่พร้อมจะแว้งกัดเจ้าของได้ทุกเมื่อ ไปอยู่เป็นเพื่อนคุนซวีในนรกเถอะ"

ฉินปู้อี้เก็บแหวนมิติของจางเฟิง แล้วหยิบแก่นแท้แดนลับออกมา วางลงที่ใจกลางแดนลับคุนหลุน

ไม่ต้องกระตุ้นพลังใดๆ แก่นแท้แดนลับก็ลอยขึ้นกลางอากาศเอง

เปล่งแสงเจ็ดสีสว่างจ้า แดนลับคุนหลุนเริ่มสั่นสะเทือน

แรงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับที่พลังปราณทั้งหมดในแดนลับไหลบ่าเข้าไปในแก่นแท้แดนลับ

ศิษย์ในแดนลับที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เห็นพลังปราณเบาบางลงเรื่อยๆ และแผ่นดินไหวไม่หยุด ก็เริ่มสิ้นหวัง

"แดนลับจะถล่มแล้วเหรอ"

"อย่าถล่มนะ ถ้าถล่มพวกเราตายกันหมดแน่!"

"ข้ารู้แล้ว ต้องเป็นฝีมือไอ้คนเมื่อกี้แน่ๆ มันกะจะฝังพวกเราไปพร้อมกับแดนลับ"

"ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมแดนลับคุนหลุนต้องมาเจอคนบ้าแบบนี้ด้วย"

แม้แต่หลานหลิงหลงที่เฝ้าทางออกอยู่ก็ยังมองไปทางฉินปู้อี้ด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร

เสี่ยวชิงหลงหาววอดๆ บินเล่นไปมาบนท้องฟ้าอย่างสบายใจเฉิบ

ครึ่งชั่วยามผ่านไป แรงสั่นสะเทือนในแดนลับก็สงบลง

พร้อมกับพลังปราณที่หายไปจนหมดเกลี้ยง แดนลับคุนหลุนตอนนี้ไม่มีพลังปราณหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

ฉินปู้อี้เฝ้ารออยู่หน้าแก่นแท้แดนลับที่แสงจางลงอย่างใจเย็น

หนึ่งวันผ่านไป...

สองวันผ่านไป...

ครึ่งเดือนผ่านไป...

ในที่สุดแก่นแท้แดนลับก็มีความเคลื่อนไหว มันเปล่งแสงเจ็ดสีเจิดจ้าออกมาอีกครั้ง

พลังปราณเข้มข้นมหาศาลพุ่งออกมาจากแก่นแท้ กระจายไปทั่วแดนลับคุนหลุน

พลังปราณที่หายไปกว่าครึ่งเดือนกลับมาอีกครั้ง ศิษย์หลายคนถึงกับร้องไห้ด้วยความดีใจ

สำหรับผู้ฝึกตน การอยู่ในที่ที่ไม่มีพลังปราณก็เหมือนปลาขาดน้ำ

แต่สำหรับฉินปู้อี้ มีหรือไม่มีพลังปราณก็ไม่ต่างกัน

แม้จะอยู่ระดับเลี่ยนซูระยะกลาง แต่ในร่างกายเขาก็ไม่มีพลังปราณเลยสักนิด

แก่นแท้แดนลับปล่อยพลังปราณออกมาต่อเนื่องถึงสองวัน...

เมื่อมันหยุดปล่อยพลัง ฉินปู้อี้ก็สัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงที่แนบแน่นระหว่างเขากับแดนลับคุนหลุน

ราวกับว่าเขาสามารถเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมในแดนลับได้ดั่งใจนึก

ฉินปู้อี้ลองทดสอบดู คิดในใจ "ลมจงมา!"

พริบตาเดียว ลมพายุพัดกรรโชกแรงทั่วแดนลับ

"ฝนจงมา!"

"เปรี้ยง!"

ฟ้าผ่าฟ้าร้องดังสนั่น สายฝนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า

"ไฟจงมา!"

"สายฟ้าจงมา!"...

ในขณะที่ฉินปู้อี้กำลังสนุกกับการทดลองพลัง ระบบก็แจ้งเตือนขึ้น

[ติ๊ง! ภารกิจสงคราม: ทำลายแดนลับคุนหลุนภายในหนึ่งปี สำเร็จแล้ว!]

[ติ๊ง! รางวัลภารกิจถูกส่งมอบเรียบร้อย]