บทที่ 101 - แขกไม่ได้รับเชิญ!

ในคืนหิมะตกที่หนาวเหน็บ กองไฟสว่างไสวเป็นจุดสังเกตที่ชัดเจนอย่างยิ่ง สัตว์หากินกลางคืนรอบๆ เมื่อเห็นแสงไฟ ย่อมต้องเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่พอพวกมันเห็นหัวหมาป่าขนาดใหญ่เท่าถังน้ำ แม้ตายแล้วก็ยังมีกลิ่นอายราชันย์หลงเหลืออยู่ ส่วนใหญ่ก็เลือกจะเดินเลี่ยงไป

นี่คือสถานการณ์ที่จอนจงใจสร้างขึ้น — เปิดเผยตัวเพื่อล่อเหยื่อ กลางคืนคือเวลาทองของเหล่านักล่า สัตว์ป่าที่หาไม่เจอตอนกลางวัน อาจโผล่มาตอนนี้ และสัตว์ป่าที่โดนหัวหมาป่าตายขู่จนหนีไป ก็ไม่มีค่าพอจะทำสัญญาด้วย แค่หมาตายตัวเดียวยังกลัว จะเอาไปทำอะไรได้? เขาต้องการสัตว์ขี่ที่แกร่งและเท่พอจะพาเขาลงดันเจี้ยนได้ต่างหาก!

น่าเสียดาย คืนผ่านไปครึ่งค่อน จอนย่างเนื้อหมาป่ากินไปหลายไม้จนพุงกาง ก็ยังไม่มีตัวไหนใจกล้าเข้ามาลองของ "ระวังตัวกันจัง? ไหนว่ากลิ่นเนื้อย่างเป็นสิ่งเย้ายวนที่สัตว์ป่าปฏิเสธไม่ได้ไง?" จอนเคี้ยวเนื้อสันในหมาป่าตุ้ยๆ พลางขยายประสาทสัมผัสถึงขีดสุด ตั้งแต่เริ่มกิน มีสัตว์ป่าเดินผ่านไปมา 30-40 ตัวแล้ว ส่วนใหญ่วิ่งหนีทันทีที่เห็นหัวหมาป่า มีส่วนน้อยที่เดินวนกลับมาดู เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะแย่งเนื้อหมาป่าเพื่อเพิ่มพลังดีไหม แต่เจ้าพวกนี้ระวังตัวมาก ต่อให้จอนใช้กลิ่นเนื้อย่างล่อ ก็ยังไม่ยอมเปิดฉากโจมตี รอจังหวะที่เหมาะสมอยู่ จอนก็ไม่รีบ ย่างเนื้อกินไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น การล่าต้องใช้ความอดทน ใครเปิดก่อนเสียเปรียบ เขาจำกลิ่นอายของนักล่ารอบๆ ได้หมดแล้ว ถ้าถึงเช้ายังไม่มีใครกล้าเข้ามา ก็คงต้องไปลากตัวที่หน้าตาพอไปวัดไปวาได้มาขี่แก้ขัด

เวลาผ่านไป หิมะเริ่มหนาขึ้น จอนอิ่มแปล้ นอนแผ่พุงในซอกหินด้วยท่าทางผ่อนคลาย ไร้การป้องกัน นี่อาจเป็นโอกาส หรือกับดัก... สำหรับสัตว์ป่า มันไม่ต่างกันเท่าไหร่ ไม่นาน ตัวที่อดทนไม่ไหวก็เริ่มขยับ เทียบกับจิ้งจอกหิมะที่เขาเคยเจอ นักล่าพวกนี้ชั้นเชิงสูงกว่า เคลื่อนไหวเงียบกริบ แต่จอนไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้โชคร้ายคนเดิมแล้ว ค่า SPIRIT 18 แต้ม ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาเหนือมนุษย์ไปไกล เมื่อตั้งสมาธิ การเคลื่อนไหวในระยะ ไม่มีทางรอดพ้นการตรวจจับ! แซกๆ... เสียงเสียดสีแผ่วเบา แทบไม่ดังไปกว่าเสียงหิมะตก กลมกลืนไปกับความเงียบยามค่ำคืน จอนยังนอนนิ่ง แต่มือวางพาดด้ามดาบอย่างเป็นธรรมชาติ กล้ามเนื้อหลังเกร็งแน่น พร้อมชักดาบสวนกลับ! ในความรู้สึก สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเข้ามาประชิดซอกหินแล้ว อุ้งเท้าเหยียบหินส่งแรงสั่นสะเทือนเบาๆ "มาแล้ว..." มันข้ามหัวราชาหมาป่าที่วางขู่ไว้ อีกก้าวเดียวก็จะถึงตัวจอน!

พริบตาต่อมา สัตว์ร้ายกระโจนเข้าใส่ เงาสีขาวพุ่งลงมา! มันฉลาดมาก ไม่ได้พุ่งใส่เนื้อหมาป่าหรือจอน แต่เลือกเล่นงานกองไฟ! อุ้งเท้าหนาตะปบทีเดียว สะเก็ดไฟกระจาย กองไฟดับวูบทันที! แต่จอนที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วมีหรือจะพลาด? เขาไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว วินาทีที่ศัตรูขยับ เขาก็ชักดาบ! [ท่วงท่าคล่องแคล่ว] + [จู่โจมฉับไว] + [ความชำนาญพลังเวท]! ท่ามกลางสะเก็ดไฟ แสงดาบสีน้ำเงินสว่างวาบ ตามด้วยเสียงกระดูกหัก กร๊อบ! [-136 (เข้าเป้า!) -40 (ความเสียหายเวทเพิ่มเติม!)] "โฮก——!"

น่าจะโดนสันดาบฟาดกระดูกหักไปหลายซี่ เจ้าสัตว์ร้ายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่จอนไม่หยุดมือ ต่อคอมโบด้วย [ฟันสามจังหวะ] ทันที! [-73 (เข้าเป้า!) -40 (ความเสียหายเวทเพิ่มเติม!)] x3! สกิลต่อเนื่องแบบนี้ ดาเมจต่อฮิตไม่สูง แต่เหมาะมากกับการแปะดาเมจเสริม โดนเข้าไป 3 ทีติด แค่ดาเมจเสริมก็จุกแล้ว สัตว์ร้ายโดนเล่นงานหนักจนเลือดขึ้นหน้า ไม่สนความเจ็บปวด ถีบตัวพุ่งชนจอนเต็มแรง! "มาได้สวย!" จอนคำราม ยกโล่แขนซ้ายขึ้นตั้งรับ ยืนปักหลักมั่นคงดุจภูผา! [โล่กระแทก]! แรงพุ่งชนรุนแรงก็จริง แต่ความถึกของสายแทงค์ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น! เสี้ยววินาทีต่อมา สัตว์ร้ายปะทะมนุษย์! ตึง! เสียงกระแทกทึบๆ ดังชัดในคืนเงียบสงัด วินาทีปะทะ จอนเห็นหน้าคู่ต่อสู้ชัดเจน: เสือดาวหิมะขนเงินยาวกว่า 3 เมตร! ขนสีเงินเทาแต้มลายเมฆเข้ม สะท้อนแสงหิมะแวววาวเหมือนโลหะ ตอนนี้กำลังแยกเขี้ยวขาววับด้วยความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราด ดวงตาสีเขียวลุกโชนด้วยไฟโทสะ ถึงจะไม่ใช่ [วอร์ก] หายากที่เล็งไว้ แต่เสือดาวหิมะก็ถือเป็นตัวเลือกชั้นยอด ส่วนจะทำสัญญาไหม... อัดให้น่วมก่อนค่อยว่ากัน! จอนบิดโล่กระแทกสวน แรงปะทะทั้งหมดถูกดูดซับ บีบอัด แล้วสะท้อนกลับ! บึ้ม——! [-76 (มึนงง! กระแทก!) -40 (ความเสียหายเวทเพิ่มเติม!)] "แง่ง——!"

เสือดาวหิมะขนเงินครางต่ำ แรงทั้งหมดเหมือนถูกสูบออกไปในพริบตา ร่างอ่อนยวบลง ชักกระตุกด้วยความเจ็บปวด จอนไม่ปล่อยโอกาส ไม่ใช้ดาบ แต่ตรงเข้าไปคว้าหูเจ้าแมวยักษ์ แล้วใช้กำปั้นที่เสริม [ความชำนาญพลังเวท] ทุบหัวมันรัวๆ "ยอมไม่ยอม! ยอมไม่ยอม! ถามว่ายอมไหม!" โดนทุบต่อเนื่อง เจ้าสัตว์ร้ายมึนหัวตลายไปหมด แรงขัดขืนไม่มี ปากพ่นไอขาวปนเลือด ครางหงิงๆ อย่างน่าสมเพช จอนเห็นว่าทุบอีกทีคงตาย เลยผ่อนแรงลง แต่พริบตาต่อมา ขนทั่วร่างเขาลุกชัน สัญชาตญาณสั่งให้ปล่อยมือแล้วกระโดดถอยหลังทันที! ฟู่ว——! ความเย็นยะเยือกที่กะทันหันและบาดลึกปรากฏขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! ราวกับอากาศรอบตัวถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา!