บทที่ 54 - การ "บุกโจมตี" ยามวิกาลของโรซาลิน (ตอนแรก)

ราตรีนี้ลึกลงไปอีก โคมไฟในห้องรับรองสั่นไหวเล็กน้อย จอนโยนชิ้นส่วนวิศวกรรมทำมือที่เลียนแบบชิ้นส่วนสำคัญของ [เตาปฏิกรณ์พลังงานผลึก] กลับไปบนโต๊ะทำงาน เกิดเสียงกระทบกันใสกังวาน "ไม่ไหว แค่มีแกนพลังงานผลึก แต่ไม่มีชิ้นส่วนประกอบและสกิลวิศวกรรมที่รองรับ โครงสร้างทั้งหมดก็ไม่ทำงาน" หลังจากลองประกอบดู เขาก็ได้ข้อสรุปที่น่าผิดหวัง ยอมรับความจริงเถอะ ความเข้าใจด้านวิศวกรรม โดยเฉพาะ [เทคโนโลยีพลังงานผลึก] ของเขาตอนนี้ยังตื้นเขินเกินไป จะให้ก้าวกระโดดทีเดียวนั้นฝันกลางวันชัดๆ ต่างจากนักปรุงยาที่ "ได้สูตรยาหนึ่งสูตร ก็คือทำยานั้นได้เลย" ช่างฝีมือเป็นระบบที่เคร่งครัดและเชื่อมโยงกัน เทคโนโลยีขั้นสูงส่วนใหญ่ต้องการเทคโนโลยีพื้นฐานหลายอย่างเป็นบันได เช่นจะใช้สกิล [เรียกใช้พลังงานผลึก LV.3] เพื่อสร้างเตาปฏิกรณ์ ก็ต้องมีสกิล [ทฤษฎีพลังงานผลึก LV.6] และ [การเรียกใช้พลังงาน LV.6] เป็นต้น และไอ้สกิลพื้นฐานพวกนั้น ก็ต้องการสกิลพื้นฐานอื่นอีก...

จอนลองคำนวณคร่าวๆ ถ้าจะใช้ค่าประสบการณ์ทั่วไป อัดฉีดเพื่อเรียนรู้สกิลและความรู้ทั้งหมดที่จำเป็นสำหรับการสร้างเตาปฏิกรณ์พลังงานผลึก... "น่าจะต้องใช้สัก 6 ล้านกว่าๆ มั้ง?" ตัวเลขนี้ทำให้เขาใจเย็นลงทันที ก็ [เทคโนโลยีพลังงานผลึก] มันปรากฏตอนปีที่ 5 ของเกม เป็นช่วงพีคของเทคโนโลยี เกณฑ์ขั้นต่ำเทียบเท่าคลาสขั้นสูง สกิลและความรู้ที่ต้องใช้ย่อมมหาศาล "ช่างมันเถอะ อย่ารีบร้อน..."

เขาข้ามเรื่องนี้ไปอย่างสบายใจ หันไปมองรถเข็นที่เต็มไปด้วยเครื่องมือและวัสดุข้างโซฟาแทน ของตาย คนเป็น พลิกแพลงได้ เตาปฏิกรณ์ทำไม่ได้ แต่ทำอุปกรณ์พลังงานผลึกง่ายๆ ก็พอไหวน่า "อืม... ถ้าไม่สนเรื่องความสิ้นเปลืองของผลึก ใช้วัสดุพวกนี้น่าจะทำ 'ปลอกแขนเสริมแรง (Power Arm)' ได้ พอดีเลย เอามาแก้จุดอ่อนเรื่องพลังโจมตีไม่พอเพราะอัปแต่ความทนทาน" "ส่วนของอย่างอื่น ค่อยๆ วิจัยไปแล้วกัน"

จอนเลือกชิ้นส่วนที่ใช้ได้ออกมา เตรียมจะกลับไปนั่งที่โซฟาเพื่อทำงานต่อ แต่ยังไม่ทันได้นั่ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมเสียงเย็นใสของสุภาพสตรี "คุณจอนคะ พักผ่อนหรือยังคะ?"

โรซาลิน จอนชะงัก วางชิ้นส่วนในมือลง ยัดแกนพลังงานผลึกที่เพิ่งแกะสลักเสร็จลงกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินไปเปิดประตู แต่ภาพที่เห็นหลังบานประตู แม้แต่จอนที่จิตใจมั่นคง ก็ยังต้องตะลึงไปชั่วขณะ

โรซาลิน·เบนเน็ต ถอดชุดล่าสัตว์ทะมัดทะแมงเมื่อตอนกลางวันออก เปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าไหมสีเทา เนื้อผ้าที่นุ่มลื่นและแนบเนื้อเหมือนแสงจันทร์ที่ไหลริน เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน และผิวขาวผ่องจนเกือบโปร่งแสง ภายใต้แสงไฟสลัวแต่อบอุ่นของทางเดิน หญิงสาวผมเงินตาสีเงินตรงหน้าเปล่งประกายดั่งหยกเนื้อดี เส้นผมและดวงตาสะท้อนแสงสีเงินเย็นเยียบ คำว่า "งามดั่งหยก" ไม่เกินจริงเลยสำหรับเธอ

แต่อาการตะลึงของจอนเป็นแค่ชั่ววูบ โรซาลินสวยก็จริง แต่เขาไม่ใช่ไก่อ่อนที่เห็นผู้หญิงแล้วขาอ่อน เขาพินิจความงามดั่งงานศิลปะครู่หนึ่ง แล้วถามเสียงเรียบ "คุณเบนเน็ต ดึกขนาดนี้มีธุระอะไรเหรอครับ?"

โรซาลินเงียบไปอึดใจ ดวงตาสีเงินจางจ้องตาจอนเขม็ง เหมือนตัดสินใจเรื่องยากลำบาก แล้วพูดอย่างจริงจัง "ฉันมาหาคุณเพื่อหารือเรื่องสำคัญค่ะ — เกี่ยวกับข้อตกลงของเราเมื่อตอนกลางวันที่ยังค้างคาอยู่"

ข้อตกลง จอนเข้าใจทันที รอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งปรากฏบนใบหน้า เขาเบี่ยงตัวหลบทางให้ "งั้นเชิญเข้ามาคุยข้างในครับ คุณผู้หญิง" หญิงสาวผมเงินพยักหน้า เดินผ่านจอนเข้าไปในห้องรับรองอย่างไม่ลังเล ทิ้งกลิ่นหอมเย็นๆ ไว้เบื้องหลัง เหมือนกลิ่นมิ้นต์ แต่อ่อนโยนกว่า ไม่ฉุน? กลิ่นหอมจางๆ และห่างเหิน เหมือนตัวเธอเปี๊ยบ สรุปคือ หอมดี คนต่างถิ่นวิจารณ์กลิ่นในใจ แล้วใช้เท้าดันประตูปิด กริ๊ก

ดึกสงัด ปิดประตูลงกลอน ไม่มีอะไรมารบกวน จอนมองโรซาลินที่ยืนตัวตรงอยู่กลางห้อง ไม่พูดทักทายแก้เก้อ ไม่หันมามองเขา ก็รู้สึกขำในใจ 'วางท่าเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ นึกว่าเธอจะไม่แคร์อะไรแล้วซะอีก' ตอนเจอกันเมื่อกลางวัน เขาตั้งคำถามเรื่องความภักดี เจ๊แกก็เล่นใหญ่เสนอทำพันธสัญญาวิญญาณพิสูจน์ตัวเองทันที ตอนนั้นจอนไม่รับ เพราะเงื่อนไขมันแรงเกินไปและจะทำลายแผนการของเขา แต่เขาก็ยื่นเงื่อนไขอื่น คือเลื่อนการเจรจาออกไป และระหว่างภารกิจช่วยเหลือ โรซาลินต้องอยู่ในสายตาเขาตลอดเวลา โรซาลินตกลง และทำตามอย่างเคร่งครัด ตอนนี้ช่วยเรอาได้แล้ว เธอกลับมาหาเขาตอนดึกดื่น หรือว่ายังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะ "พลีชีพ" เพื่อทำข้อตกลงให้สำเร็จ? หรือเพราะเห็นเขาช่วยเรอาด้วย [พิธีกรรมแห่งปัญญา] เลยคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษผู้ทรงคุณธรรม เลยกะจะเล่นบท "เนื้อเข้าปากเสือ" ให้เสือปฏิเสธ จะได้รอดตัวไปแบบสวยๆ?

ถ้าคิดแบบนั้น เธอประเมินมาตรฐานศีลธรรมของคนยุคปัจจุบันสูงไปแล้ว ตอนนั้นไม่รับ ไม่ได้แปลว่าตอนนี้จะไม่รับ! 'ฮึ ไหนดูซิว่าในน้ำเต้าเธอขายยาอะไร'

จอนยิ้มเย็นในใจ แกล้งเดินช้าๆ เข้าไปหาโรซาลินจากด้านหลัง ฝีเท้าของเขาถูกพรมหนาดูดซับเสียง เหลือเพียงเสียง สวบสาบ แผ่วเบา เหมือนเสือดาวเดินย่องบนหญ้า ในห้องที่เงียบกริบ เสียงเบาๆ นี่ยิ่งสร้างแรงกดดันมหาศาล จนเมื่อเขามายืนซ้อนหลังโรซาลิน ลมหายใจของเธอก็หนักหน่วงขึ้นชัดเจน

จอนยื่นมือออกไป วางบนไหล่เปลือยเปล่าของเธออย่างถือวิสาสะ ร่างของโรซาลินสั่นสะท้านเหมือนถูกไฟช็อต แต่ไม่มีทีท่าขัดขืน ชายหนุ่มยิ่งได้ใจ นิ้วมือลูบไล้ไปตามผิวเนียนลื่นดุจแพรไหม ไล่ขึ้นไปผ่านไหปลาร้า ลำคอระหง จนถึงติ่งหูเล็กๆ น่ารัก แล้วบีบเล่นเบาๆ อุ่น นุ่ม และเริ่มแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว จอนก้มหน้าลงข้างหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวกระทบซอกคอ "เบนเน็ต... ไม่สิ โรซาลิน... ผมเรียกคุณแบบนี้ได้ไหม?"

ลมหายใจของผู้ชายที่รินรดข้างหู ทำให้สาวงามผมเงินทำตัวไม่ถูก มือที่ประสานอยู่หน้าท้องกำแน่นแล้วคลายซ้ำๆ จนข้อนิ้วซีดขาว