บทที่ 55 - หมาป่าผู้จับลูกแกะ

โรซาลินไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ความหวั่นไหวปิดยังไงก็ปิดไม่มิด แต่เธอยังพยายามรักษาความสงบ เยือกเย็น ตอบกลับอย่างตั้งใจ "ใช่ค่ะ เรียกได้"

แต่จอนทำเหมือนไม่เห็นอาการหวั่นไหวของเธอ เขายังคงรุกต่อ "ดี... โรซาลิน..." เขาใช้มืออีกข้างโอบเอวเธอ ดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบชิด แล้ววางคางเกยไหล่เธอ "บอกผมหน่อยสิ คุณรู้ไหมว่าการที่สุภาพสตรีมาเคาะประตูห้องสุภาพบุรุษกลางดึกแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง?"

ภายใต้แสงไฟสลัว ร่างสูงใหญ่ของจอนบดบังโรซาลินจนมิด เหมือนสัตว์ร้ายที่ตะปบเหยื่อไว้ในกรงเล็บ รอเวลาขย้ำอย่างใจเย็น โรซาลินรู้สึกเหมือนถูกกลิ่นอายของผู้ชายข้างหลังโอบล้อมไปทุกทิศทาง กลิ่นอายที่ร้อนแรงและรุกราน เหมือนเปลวไฟที่มองไม่เห็น ทำให้ผิวของเธอตึงเครียดและใจเต้นรัว แม้จะคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้แล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ เสียงของเธอก็สั่นเครืออย่างช่วยไม่ได้ "ฉัน... รู้ค่ะ..." "เพื่อเป็นการ... ตอบแทนที่คุณ... ช่วยคุณหนูเรอา... ฉันมา... มอบ... มอบ..."

"มอบอะไร?" เสียงของจอนแฝงความขี้เล่น มือของเขาเริ่มซุกซน ลูบไล้หน้าท้องแบนราบไร้ไขมันส่วนเกินของโรซาลิน สัมผัสความเนียนนุ่มผ่านชุดนอนผ้าไหมบางเบา "มอบเงิน? มอบความรู้? หรืออย่างอื่น? หืม?" นิ้วชี้ของเขาจงใจวนเล่นรอบสะดือบุ๋มเล็กๆ น่ารัก สัมผัสแผ่วเบาแต่แม่นยำ ทำลายแนวป้องกันอันเปราะบางของเธอ "อ๊ะ..." สาวงามดั่งน้ำแข็งที่ไม่เคยใกล้ชิดชายใดมาก่อน จะทานทนการยั่วยวนแบบนี้ไหวได้ยังไง ริมฝีปากบางเผยอออก หลุดเสียงครางแผ่วเบา ดวงตาสีเงินรื้นด้วยหยาดน้ำใส

แต่จอนไม่มีทีท่าจะหยุดแค่นั้น ในฐานะผู้ชายวัยเจริญพันธุ์ เขาก็มีความต้องการตามธรรมชาติ! ถ้าเป็นเรอาที่คุ้นเคยกัน เขาอาจจะรู้สึกผิดบาปบ้าง แต่กับโรซาลินที่ไม่สนิทเท่าไหร่ แถมยังเสนอตัวมาให้ถึงที่ เขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจ มือหนึ่งลูบไล้ไม่หยุด อีกมือเลื่อนขึ้นไปจับลำคอระหง บังคับให้เธอแหงนหน้าขึ้นมองเพดานที่มีลวดลายซับซ้อน น้ำเสียงของเขาเหมือนจะชักจูงแต่ก็แฝงความเย็นชาของการค้นหาความจริง "ไหนบอกมาซิ ยอมเสียสละตัวเองขนาดนี้ เพื่อเป้าหมายอะไร?"

โรซาลินตอนนี้เสียความเยือกเย็นไปหมดสิ้น ภายใต้สัมผัสและการกดดันของจอน ขาเธอเริ่มอ่อนแรง ต้องพิงร่างแกร่งของเขาไว้กันล้ม เธอหอบหายใจหนักหน่วง หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรงตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "คุณช่วยเรอา... และ... ช่วยฉัน..." "บุญคุณใหญ่หลวง... ฉัน... ไม่มีอย่างอื่นจะตอบแทน..." "ฉันเลยมา... มอบตัวฉันเอง..."

"เหรอ?" จอนได้ยินคำตอบ ก็คลายแรงกดที่คอเธอลงเล็กน้อยด้วยความสนใจ "คุณเป็นถึงผู้จัดการสาขาไวท์เบิร์ชไม่ใช่เหรอ? ทรัพยากรในมือน่าจะมีเยอะแยะ ทำไมถึงบอกว่าไม่มีอะไรจะให้?" "หรือว่าคุณทำงานให้ท่านไวเคานต์เยดฟรีๆ?"

คราวนี้โรซาลินเงียบไปครู่หนึ่ง เธอจับแขนจอน พยุงตัวขึ้น พยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะตอบ "ฉัน... คือคนที่สูญเสียทุกอย่าง..." "ถ้าท่านเยดไม่รับเลี้ยงไว้ ฉันคงตายไปในเหตุการณ์วุ่นวายครั้งนั้นแล้ว..." "เพื่อตอบแทนบุญคุณ ฉันทำงานให้ท่านเยด แต่ฉันไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรในสมาคมเลย... ฉันเป็นแค่ลูกจ้างที่ได้รับความคุ้มครอง" ท้ายประโยค หญิงสาวผมเงินดูเหมือนจะลืมสัมผัสซุกซนของจอนไปชั่วขณะ น้ำเสียงกลับมาเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวจนน่าใจหาย "เพราะงั้น สิ่งเดียวที่ฉันให้ได้... คือตัวฉันเอง..."

นิ้วเรียวของโรซาลินไล้ขึ้นไปตามแขนจอน จนไปกุมมือเขาที่วางอยู่บนคอเธอ จับไว้แน่นเหมือนเถาวัลย์พันต้นไม้ เธอแหงนหน้ามองเขา ดวงตาสีเงินฉ่ำเยิ้มด้วยอารมณ์แฝงความเว้าวอน จ้องมองใบหน้าด้านข้างของจอนที่ดูเหมือนจะไม่หวั่นไหวกับสิ่งใด "คุณจอน ฉันรู้ว่าคุณเก่งและฉลาด ฉันเลยอยากขอร้องให้คุณเป็นเพื่อนกับเรอา ช่วยปกป้องเธอให้ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไป..." นี่คือเป้าหมายที่แท้จริงของเธอคืนนี้ — ใช้ตัวเองเป็นเดิมพัน แลกกับผู้ช่วยที่แข็งแกร่งให้เรอา ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน นี่คือสิ่งเดียวที่เธอทำเพื่อเด็กสาวที่เปรียบเสมือนน้องสาวคนนี้ได้

แต่อย่างที่เธอคิด ผู้ชายข้างหลังไม่ใช่คนที่เปลี่ยนใจง่ายๆ เพราะความงาม พอฟังจบ มือที่ลูบไล้ร่างเธอของจอนหยุดกึก น้ำเสียงขี้เล่นหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาที่ทำให้เธอหนาวเหน็บถึงขั้วหัวใจ "สรุปคือ นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยน?"

หญิงสาวผมเงินใจหายวาบ แต่ก็ตอบอย่างซื่อตรง "ถ้าคุณจะมองแบบนั้น... ก็ใช่ค่ะ"

"..."

ความเงียบเข้าปกคลุมยาวนาน นานจนโรซาลินเริ่มสิ้นหวัง เริ่มสงสัยว่าตัวเองตัดสินใจผิดหรือเปล่า หรือความงามของเธอไม่พอจะมัดใจเขา? หรือผู้ชายคนนี้มีเป้าหมายอื่นที่ไกลกว่านั้น? 'หรือว่า... เขาคิดกับเรอา...' พอนึกถึงเด็กสาวผมแดงที่รักเหมือนน้อง แววตาโรซาลินฉายความลังเล แต่ความมีเหตุผลก็กดความคิดฟุ้งซ่านลงไป 'ไม่... ไม่หรอก ถ้าคุณจอนจะทำอะไรเรอา เขามีโอกาสตั้งเยอะแยะ...' 'เขาคงแค่กำลังประเมินความเสี่ยง...'

ในแง่หนึ่ง เธอเดาถูก แต่ไม่ทั้งหมด จอนกำลังประเมินและไตร่ตรองจริง แต่ไม่ใช่เรื่อง "จะเข้าร่วมปัญหาสมาคมการค้าไหม" แต่เป็นเรื่องอื่น เขาก้มหน้าลงเหมือนกำลังใช้ความคิด แต่จริงๆ แล้วกำลังดูข้อความแจ้งเตือนที่เพิ่งเด้งขึ้นมา

[ติ๊ง คำพูดของคนตรงหน้าดูเหมือนจะเปิดเผยเบาะแสบางอย่าง]

สำหรับผู้เล่น ข้อความนี้มักจะหมายถึง — 'เควสต์ส่วนตัว! '

จอนกวาดตามองใบหน้าของโรซาลินอย่างไร้อารมณ์ แต่ในใจกลับลิงโลด 'ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่เควสต์วิ่งมาชนหน้าแบบนี้...' ปกติอภิสิทธิ์แบบนี้มีแต่พวกผู้เล่นระดับท็อปที่มีทรัพยากรล้นเหลือถึงจะได้เจอ เขาที่เป็นอดีตผู้เล่นธรรมดาๆ จะหาเควสต์รางวัลดีๆ สักอันยังยากเลือดตาแทบกระเด็น อย่าหวังเลยว่าจะเจอเควสต์ระดับซูเปอร์แรร์ที่ได้ [ผู้ติดตาม] เป็นรางวัลแบบนี้!