บทที่ 79 - ลงมือ! ลงมือ!

ที่บ้านหลังหนึ่งริมถนนใหญ่ ห่างจากวิหารสุริยะไม่ไกลนัก กลุ่มคนนับสิบในชุดคลุมสีขาวกำลังชุมนุมกันอยู่ พวกเขารออยู่ที่นี่มาพักใหญ่แล้ว สักพัก ชายร่างเตี้ยป้อมที่มีหิมะเกาะเต็มตัวก็ผลักประตูเข้ามา หนึ่งในกลุ่มชุดขาวรีบเดินเข้าไปหา "ท่านเบโต้ ทางท่านเจฟฟรีย์ว่ายังไงบ้าง มีข่าวอะไรส่งมาไหมครับ?" "ยังไม่มี" ชายร่างเตี้ยปัดหิมะออกจากเสื้อ กวาดตามองลูกน้อง เช็คจำนวนคนเงียบๆ แล้วค่อยพูด

"ต่อให้ทางนั้นไม่ส่งข่าวมา พอแม่หนูนั่นออกมา เราก็ต้องลงมืออยู่ดี" "เรื่องบางเรื่อง พวกเจ้าที่อยู่ที่นี่ก็น่าจะรู้กันแล้ว จักรวรรดิอันเน่าเฟะกำลังมีปัญหากับนครรัฐทางใต้ ไม่มีเวลามาสนใจความเปลี่ยนแปลงในท้องถิ่น" "และนี่คือโอกาสของเรา" น้ำเสียงเขาไม่ดัง ท่าทางไม่รุนแรง แต่พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าคนฟังดูจริงจังขึ้นทันตา เบโต้พยักหน้าพอใจกับปฏิกิริยาลูกน้อง "บอกได้เลยว่า วันนี้ที่มณฑลเฮอร์ตา นอกจากเมืองไวท์เบิร์ชแล้ว ยังมีอีกหลายเมืองที่จะเกิดเหตุการณ์แบบเดียวกัน" "สิ่งที่เราต้องทำวันนี้ คือเอาเลือดของพวกขุนนางชั่วช้ามาย้อมธงของเรา ประกาศการมาถึงของพวกเรา!" "วันนี้... เรารอคอยมานานเหลือเกิน!"

เบโต้ทุบกำปั้นลงบนอกซ้ายดัง ปึก "เพื่อภาคีเนตรโลหิต! เพื่อความปรารถนาของพวกเรา! อาณาจักรของพวกเราจะต้องรุ่งเรืองอีกครั้ง!" เหล่าชุดขาวทั้งหมดยืนตรง ทุบกำปั้นลงบนอกพร้อมกัน แววตาคลั่งไคล้ เสียงต่ำดุดัน "เพื่อภาคีเนตรโลหิต! เพื่อความปรารถนาของพวกเรา! อาณาจักรของพวกเราจะต้องรุ่งเรืองอีกครั้ง!"

"ดี! ฮึกเหิมดีมาก!" เบโต้ปลุกใจอีกนิดหน่อย แล้วหันไปสั่งหัวหน้าหน่วย "ข้าจะไปก่อน พวกเจ้ารอจังหวะ" "เดี๋ยวพออีกกลุ่มเริ่มลงมือ พวกเจ้าก็ลงมือตาม เข้าใจไหม?" "ครับ! ท่านเบโต้!"

...

อีกด้านหนึ่ง เรอาทำธุระที่วิหารสุริยะเสร็จสิ้น เตรียมตัวกลับ อิงแกรมมาส่งที่ประตู ไม่พูดพร่ำทำเพลง แค่กำชับสั้นๆ "ระวังตัวด้วยนะเรอา" "ค่ะ ขอบคุณค่ะปู่อิงแกรม หนูจะระวัง" เด็กสาวสวมผ้าคลุมขนจิ้งจอกแล้ว กอดคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เล่มหนาไว้แนบอก โค้งลาอย่างทุลักทุเล แล้วหันหลังขึ้นรถม้า เรื่องที่ผ่านไปแล้วคืออดีต หนทางข้างหน้ายังต้องก้าวเดิน จอนยังคงแต่งตัวเป็นองครักษ์ ยืนอยู่ข้างตัวรถ เพียงแต่คราวนี้ ข้างหลังเขามีเงาร่างเตี้ยๆ เพิ่มมาอีกคน ปะปนอยู่กับกลุ่มองครักษ์อย่างแนบเนียน ขบวนรถเคลื่อนตัว ล้อบดไปบนถนนหินที่มีหิมะบางๆ เสียงดังกึกกักเป็นจังหวะ เมื่อขบวนของสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำพ้นเขตคุ้มครองของวิหาร เข้าสู่ถนนหลักที่เงียบเหงาแม้พายุหิมะจะซาลง คนที่ซุ่มดูอยู่ก็เริ่มเคลื่อนไหว

ในรถม้า เรอาก้มมองแผ่นกลมๆ ในมือ แม้จะรู้ล่วงหน้าว่าขากลับต้องเจอศึกหนัก เตรียมใจมาแล้ว แต่พอช่วงเวลาที่ "รู้ว่าจะมา แต่ยังไม่มา" มาถึง ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แต่ไม่ถึงกับกลัว เพราะครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เธอมีคุณจอนที่พึ่งพาได้ มีอีวานส์และองครักษ์ฝีมือดี มีกำลังเสริมในเงามืด และยังมี "อาจารย์" คนใหม่ในขบวน เธอทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว คนรอบข้างก็ทำหน้าที่อุดรอยรั่วให้เธอจนหมด โดยเฉพาะ... เด็กสาวลูบแผ่นกลมในมือ นึกถึงตอนที่จอนมอบให้หลังมื้อเที่ยง มุมปากยกยิ้ม นี่คือของขวัญ และคือปราการป้องกัน "คุณจอน... เป็นคนอ่อนโยนจริงๆ ด้วย..."

นอกรถม้า จอนไม่คลายความระแวดระวัง ดวงตาสีฟ้าคมกริบเหมือนเหยี่ยว กวาดมองทุกเงาและหน้าต่างอย่างละเอียด แม้จะทำท่าสบายๆ และเขายังคอยบังร่างเตี้ยๆ ข้างหลังไว้อย่างแนบเนียน อีวานส์ขับรถม้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง มือจับบังเหียนมั่นคง เหล่าองครักษ์แม้ไม่คุยกัน แต่กล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นและสายตาที่สอดส่ายบอกชัดว่าพร้อมปะทะทุกเมื่อ

สักพัก ขบวนรถเข้าสู่ช่วงที่บ้านเรือนสองข้างทางหนาแน่น เงาชายคาดูมืดทึบกว่าปกติ สายตาจอนคมกริบ ตะโกนลั่น "ระวัง! ศัตรูบุก!"

สิ้นเสียง ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! เสียงแหวกอากาศแหลมเฟี้ยวฉีกกระชากความเงียบ! เงาดำพุ่งออกมาเหมือนลิ้นงูพิษจากหน้าต่างห้องใต้หลังคาและตรอกมืดสองข้างทาง! เป้าหมายชัดเจน — รถม้าคันกลางที่เรอานั่งอยู่!

องครักษ์ที่เตรียมตัวมาดีและได้จอนเตือนทัน แสดงปฏิกิริยาตอบโต้ที่รวดเร็วและพร้อมเพรียงอย่างน่าทึ่ง ไม่มีใครลนลาน ทุกคนขยับตัวด้วยสัญชาตญาณที่ฝึกฝนมานับพันครั้ง "ฮึบ——!" เสียงคำรามต่ำดังพร้อมกัน กล้ามแขนปูดโปน ยกโล่เหล็กสี่เหลี่ยมขึ้นเฉียงๆ ย่อตัวลงชิดกัน "เคร้ง! เคร้ง เคร้ง——!!" เสียงโลหะปะทะดังสนั่นหวั่นไหว! ลูกธนูหนักปักเข้าที่ผิวโล่ ประกายไฟแลบ การโจมตีส่วนใหญ่ถูกกำแพงมนุษย์เหล็กกล้ากั้นไว้ได้ มีไม่กี่ดอกที่มุมยิงพิสดารลอดผ่านไปชนตัวถังรถม้าไม้เนื้อแข็ง ดัง ปึก ปึก แต่ก็แค่ฝากรอยลึกไว้ ไม่ทะลุเข้าไป

ทว่า จอนไม่ได้เข้าไปรวมกลุ่มทำกำแพงโล่ เขาไม่เคยฝึกซ้อมกับคนพวกนี้ ขืนเข้าไปจะทำลายจังหวะและสร้างช่องโหว่เปล่าๆ ทันทีที่ตะโกนเตือน สายตาเขาก็ล็อกเป้าทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมา เขาไม่บุกสวนทันที แต่พุ่งไปหน้ารถ คว้าบังเหียนจากมืออีวานส์ พร้อมชี้ไปที่ตึกเป้าหมาย "ตรงนั้น!" "อืม!" อีวานส์ไม่ลังเล วินาทีที่จอนรับช่วงต่อบังเหียน [ดาบหินผา] ก็ดีดตัวจากที่นั่งคนขับเหมือนลูกธนูหลุดจากคัน พลิกตัวกลางอากาศอย่างงดงาม ดาบใหญ่ประดับบุษราคัมชักออกจากฝัก ชี้ไปทางต้นตอการโจมตีฝั่งขวา ลำแสงหนาทึบเหมือนวัตถุจับต้องได้ พุ่งออกจากปลายดาบตรงไปยังเป้าหมาย!