บทที่ 78 - กฎมีไว้แหก!

"รู้สึกยังไงบ้าง?" จอนลุกขึ้น กวักมือเรียกเรอา "ความรู้สึกที่กุมพลังไว้ในมือตัวเอง ดีใช่ไหมล่ะ?"

"อื้อ!" เรอากะพริบตา ดึงสติกลับมาจากภวังค์ แล้วชูกำปั้นขึ้นมาโบกไปมาอย่างตื่นเต้น แสงสว่างเล็กๆ เป็นประกายวิบวับตามรอยมือของเธอ "ฉันรู้สึกเหมือนแรงเยอะขึ้นเลยค่ะ!"

แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่หรอก การเปลี่ยนอาชีพเป็นนักบวชฝึกหัด (Acolyte) จะได้ค่าความทนทาน (VIT) และจิตวิญญาณ (WP) เพิ่มอย่างละ 2 แต้ม ชาวพื้นเมืองในโลกอีโนก็เหมือนกัน ต่างกันแค่ตัวเลขมากน้อย ที่เรอารู้สึกว่าแรงเยอะขึ้น เป็นแค่ความรู้สึกหลอกๆ จากความทนทานที่เพิ่มขึ้นทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า เลือดลมสูบฉีดดี แต่จอนไม่คิดจะเบรกเธอตอนนี้ เด็กสาวเพิ่งระบายความอัดอั้นตันใจ และเพิ่งก้าวสู่เส้นทางใหม่ ปล่อยให้เธอดีใจให้เต็มที่ดีกว่า

อิงแกรมยืนมองท่าทางร่าเริงของเรอาด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้ม "ยินดีต้อนรับสู่เส้นทางแห่งเกียรติยศของพระองค์นะเด็กน้อย" ชายชราก้าวเข้ามา ปลดคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ขอบทองที่เอว ซึ่งเรืองแสงอบอุ่น ส่งให้เด็กสาวผมแดง "นี่คือรางวัลที่ปู่ได้ตอนไปเรียนที่นครรัฐศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้ปู่มอบให้เธอ" เรอารับคัมภีร์มาโดยไม่ทันคิด แต่พออิงแกรมปล่อยมือ น้ำหนักที่คาดไม่ถึงก็ทำเอาแขนเธอร่วงวูบ ต้องรีบเกร็งกำลังแขนรับไว้ พอสัมผัสได้ถึงพลังศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นในคัมภีร์ เธอก็รีบส่ายหัว "ปู่อิงแกรมคะ? นี่... นี่มันล้ำค่าเกินไป! หนูรับไม่ได้—"

แต่อิงแกรมยกมือห้าม "แม้เธอจะได้รับพรจากพระองค์ แต่เธอเพิ่งเริ่มต้น ยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะ" "อ่านเล่มนี้ซะ มันช่วยเธอได้มาก" "อีกอย่าง..." ชายชราแอบปรายตาไปทางจอน แล้วขยิบตาให้เรอา "สถานการณ์แบบนี้ เธอคงไม่มีเวลามาเรียนที่โบสถ์ทุกวันใช่ไหมล่ะ?" "เล่มนี้ถือว่าให้ยืมเรียนรู้ พอวันไหนเรียนจบหมดแล้ว ไม่ต้องใช้แล้ว ค่อยเอามาคืนปู่"

เรอาตัวแข็งทื่อ พูดมาขนาดนี้ จะปฏิเสธยังไงไหว พ่อไม่อยู่ ความเมตตาจากผู้อาวุโสอย่างอิงแกรมทำเอาบ่อน้ำตาที่เพิ่งแห้งของเธอแทบแตกอีกรอบ แต่เธอกลั้นใจ หันไปมองจอนที่ยิ้มบางๆ ให้ แล้วหันกลับมาโค้งคำนับอิงแกรมอย่างสุดซึ้ง "ค่ะ! ขอบคุณค่ะปู่อิงแกรม!" "คนกันเองไม่ต้องมากพิธี ตามสบายเถอะ" อิงแกรมพยุงเรอาขึ้น แล้วทุบหลังตัวเองเบาๆ กระแอมไอ "เอาล่ะ คนแก่ขอตัวไปพักก่อน ยืนนานๆ ไม่ไหว..." พูดจบก็หยิบหมวกทรงสูงบนม้านั่ง แล้วเดินหลังค่อมออกไป

จอนแอบกรอกตาในใจ แอ๊บ! แอ๊บเข้าไป! นักบวชคลาสทางการ (Official Class) ความทนทานเริ่มต้นที่ 30 แต้ม คนระดับอิงแกรมที่จะก้าวสู่คลาสแอดวานซ์ในอนาคต ความทนทานน่าจะแตะ 150 แต้ม! มากกว่าจอนที่เป็นนักรบฝึกหัดสายถึกหลายเท่า! แต่คิดถึงตรงนี้ จอนก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ปกติวิหารสุริยะระดับนี้ นอกจากหัวหน้านักบวช มักจะมีกองกำลังคุ้มกันประมาณ 20-30 คน นำโดยนักบวชหรืออัศวินคลาสทางการ 1-2 คน เดี๋ยวนะ... ด้วยสไตล์ของภาคีเนตรโลหิต ต่อให้ไม่ได้ข่าวจากสายลับ ก็คงไม่เลิกราง่ายๆ ขากลับอาจจะโดนดักโจมตี... 'ขอให้อิงแกรมส่งคนไปคุ้มกันได้ไหมนะ?' คิดได้ก็ลองดู ด้วยค่าชื่อเสียงจาก [สายพระเนตรแห่งเพออน] น่าจะพอคุยกันได้ "ท่านหัวหน้านักบวชครับ รอเดี๋ยวครับ" "หืม?" ชายชราหันกลับมา "คุณจอน มีอะไรหรือเปล่าครับ?" "คืออย่างนี้ครับ..." จอนเล่าแผนการของเรอาให้อิงแกรมฟัง โดยมีสายตาลุ้นระทึกของเรอาคอยจับจ้อง และปิดท้ายด้วยคำขอสำคัญ "แม้จะเตรียมการไว้ดีแล้ว แต่เรื่องความปลอดภัย เตรียมไว้เยอะเท่าไหร่ก็ไม่เกินไปครับ" "ท่านพอจะส่งคนไปคุ้มกันเรอาได้ไหมครับ?"

"เรื่องนี้..." อิงแกรมขมวดคิ้ว ใช้ความคิด สักพัก เขามองจอนที่ทำหน้าจริงใจ แล้วมองเรอาที่เริ่มเครียด ก่อนจะตอบช้าๆ "ผมคงรับปากง่ายๆ ไม่ได้ครับ" "ในฐานะส่วนตัว ผมอยากช่วยเรอา แต่พวกคุณอาจจะไม่รู้สถานการณ์ปัจจุบัน" ชายชราสวมหมวกกลับเข้าไป ถอนหายใจ "เรื่องนี้คงปิดได้ไม่นาน ผมบอกพวกคุณเลยแล้วกัน"

จอนรู้อยู่แล้ว แต่เรอาไม่รู้ ให้เธอฟังจากปากอิงแกรมดีกว่า "สถานการณ์ปัจจุบัน? เชิญเล่าเลยครับ" "คืออย่างนี้ครับ นโยบายของจักรวรรดิฮาเวียร์ที่ไม่อนุญาตให้เผยแผ่ศาสนาอย่างเสรี ทำให้บางนิกายในนครรัฐศักดิ์สิทธิ์มาเทียเริ่มไม่พอใจ และเริ่มสร้างความขัดแย้งตามชายแดน" "ผลกระทบนี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างศาสนจักรกับจักรวรรดิในช่วงนี้เปราะบางมาก"

เรอาเริ่มเข้าใจ "ดังนั้น... ศาสนจักรต้องระวังผลกระทบทางการเมือง จะเข้าไปยุ่งกิจการภายในของจักรวรรดิไม่ได้สินะคะ?" "ถูกต้องครับ" อิงแกรมพยักหน้า มองเด็กสาวผมแดงที่กอดคัมภีร์แน่นด้วยความเสียใจ "เรอา ศรัทธาส่วนศรัทธา ทางโลกส่วนทางโลก" "ในวิหาร เธอคือสาวกแห่งตะวัน แต่ออกไปข้างนอก เธอคือลูกสาวไวเคานต์เยด·ซาเวียร์ ขุนนางแห่งจักรวรรดิ" "เหมือนที่เจฟฟรีย์·นิวแมนทำเรื่องชั่วในวิหาร สภาขุนนางก็ห้ามเราลงโทษเขาไม่ได้ ในทางกลับกัน ถ้าเธอเจออันตรายข้างนอก เราก็ไม่มีเหตุผลที่จะเข้าไปช่วยอย่างเปิดเผย" "การทำแบบนั้นถือเป็น 'การล้ำเส้น' มีแต่จะทำให้สถานการณ์ที่ตึงเครียดอยู่แล้วแย่ลง..."

เรอาคอตกอย่างผิดหวัง ในฐานะลูกสาวขุนนาง แม้จะไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการเมือง แต่เธอก็รู้กฎที่มองไม่เห็นพวกนี้ดี แต่จอนกลับไม่ยี่หระ สถานการณ์เป็นแบบนั้นจริง อิงแกรมต้องรักษามารยาทระหว่างศาสนจักรกับจักรวรรดิ แต่ไม่ได้แปลว่าไม่มีช่องว่างให้เล่น เขาตบไหล่เรอาให้เธอรู้สึกตัว แล้วยิ้ม "ผมจำได้ว่า ธรรมเนียมของวิหารสุริยะ คือรุ่นพี่สอนรุ่นน้องใช่ไหมครับ?" "ถ้าอย่างนั้น นักบวชฝึกหัดหน้าใหม่ของเรา อยากจะเชิญอาจารย์สักคนไปสอนสั่งนอกสถานที่สักระยะ ก็คงไม่ผิดกฎใช่ไหมครับ?"

ได้ยินแบบนั้น เรอาตาสว่าง อิงแกรมยิ้มกว้าง ชายชราพยักหน้าช้าๆ แววตาฉายความชื่นชม "แน่นอนครับ แบบนั้นย่อมทำได้"