บทที่ 77 - เพออน: "ไอ้หนุ่มนี่ใช้ได้ ประทับตราให้หน่อย!"

แสงสว่างรวมตัวกันที่กลางหน้าผากของเรอา ก่อตัวเป็นสัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์ขนาดเล็กที่งดงาม ตราประทับแห่งคำอวยพรจากเพออน! มันเหมือนถูกหล่อขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ ขอบมีลวดลายเปลวเพลิงจางๆ สะท้อนกับผมสีแดงเพลิงของเด็กสาว แล้วค่อยๆ เลือนหายไป แต่แสงศักดิ์สิทธิ์ที่เหลือไม่ได้สลายไปไหน มันเลี้ยวโค้งกลางอากาศต่อหน้าต่อตาอิงแกรมที่ทำหน้าตกใจ และจอนที่ทำหน้าเหวอ แล้วพุ่งเข้าไปในร่างของจอนผู้เป็นสักขีพยานอย่างดื้อๆ ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง!

หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาทันที

[จ้าวแห่งแสงนิรันดร์ ผู้ปกครองความร้อนไร้ที่สิ้นสุด ชำเลืองมองมาที่คุณ] [ได้รับพร: ตราประทับแห่งเพออน (Mark of Paean)]

"เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!" ถ้าไม่กลัวรบกวนพิธีรับตำแหน่งของเรอา จอนคงตะโกนลั่นห้องไปแล้ว เขามองไอคอนสีม่วงส่องประกายวิบวับในแถบสถานะ สีหน้าบิดเบี้ยว [สายพระเนตรแห่งเพออน (Paean's Gaze) (ตำนาน/Epic · พร): ค่าชื่อเสียงเริ่มต้นกับฝ่าย 'อาณาจักรสุริยะ' เป็น 'เป็นมิตร' ผลของเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์สายสนับสนุนจากฝ่ายสุริยะที่มีระดับต่ำกว่าคลาสแอดวานซ์ที่มีต่อคุณ จะเพิ่มขึ้น 200% เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นในแต่ละวัน คุณมีโอกาสล้างสถานะผิดปกติทั้งหมดบนร่างกาย 1 ครั้ง]

ดูจากตัวอักษร นี่คือบัฟขั้นเทพ มีแต่ดีกับดี แถมยังอยู่ถาวร แต่ ของขวัญทุกชิ้นมีราคาที่ต้องจ่าย และสำหรับจอน ราคาที่แพงที่สุดคือ... 'เล่นแบบนี้ แล้วต่อไปตูจะไปต้มตุ๋นหลอกลวงลักเล็กขโมยน้อยยังไงวะ? ตูไม่อยากเป็นคนดีนะโว้ย!' การห้ามไม่ให้ผู้เล่นที่มีข้อมูลล้ำยุคในมือไป "ก่อเรื่อง" มันทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาซะอีก!

ชัดเจนว่าการมีบัฟนี้ติดตัว เท่ากับถูก "ขึ้นบัญชี" ไว้กับท่านเทพสุริยะ ด้วยนิสัยของท่าน ถ้าจอนยังอยากเก็บบัฟนี้ไว้ ก็ต้องทำตัวดีๆ อย่าไปทำเรื่องงามหน้า ไม่งั้นโดนยึดคืนแถมโดนลงโทษแน่ แต่จะให้ทิ้งบัฟนี้ เขาก็ทำใจไม่ได้ ช่วยไม่ได้ ป๋าเพออนแกสายเปย์เกินไป! ค่าชื่อเสียงเริ่มต้นกับฝ่ายสุริยะทั้งหมด (ไม่ใช่แค่ศาสนจักร แต่รวมถึงองค์กรอื่นๆ ด้วย) เป็น "เป็นมิตร" แปลว่าไปไหนมาไหนก็ใช้หน้าตาผ่านด่านได้ รับเควสต์ได้จนมือหงิก! แถมผลฮีลผลบัฟเพิ่ม 200% หรือ 3 เท่า สำหรับคลาสต่ำกว่าแอดวานซ์ (ฝึกหัดถึงทางการ)! จอนไม่อยากจะคิดว่าถ้าเขามีนักบวชสุริยะในปาร์ตี้ หรือลากเรอามาเป็นบัฟเฟอร์ส่วนตัว มันจะโกงขนาดไหน! ส่วนสกิลล้างสถานะวันละครั้ง นั่นระดับยุทธศาสตร์ชัดๆ โดยเฉพาะเขาที่มีพรสวรรค์ [หัวใจแห่งความสมดุล] ที่แพ้ทางพวกดีบัฟลดการฟื้นฟู สกิลนี้คือของจำเป็นที่ทิ้งไม่ได้ ถึง [เลือดแห่งปฐพี] จะล้างได้วันละครั้งเหมือนกัน แต่เทียบกับ "ล้างบางหมดจด" ของเทพเจ้าแล้ว คนละชั้นเลย "เฮ้อ... ลูกพี่เพออน เล่นท่ายากใส่ผมซะแล้ว..." นี่สินะ ความลำบากใจของผู้เล่นสายศรัทธาสุริยะ... ตัวเลขที่งดงาม ความงามของตัวเลข!

ชายหนุ่มสีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ในสายตาของอิงแกรม นี่คือสัญญาณของ "ผู้หลงทางที่ต้องการคำชี้แนะ" หลังจากเรื่องเจฟฟรีย์ เขาก็ถูกชะตากับจอนอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอเหตุการณ์ "เทพเจ้าประทานพรให้สักขีพยานในพิธี" แบบนี้ ยิ่งปลื้มปริ่ม อิงแกรมเลยคิดว่าเป็นหน้าที่ต้องมา "เทศนา" จอน เผื่อจะดึงเข้าลัทธิได้! เห็นเรยายังยืนนิ่งซึมซับพลัง ชายชราก็ย่องมานั่งข้างจอน "คุณจอน สับสนกับพรที่ได้รับเหรอครับ?" "เอ๊ะ?" จอนเดาเจตนาออก แต่บอกเหตุผลจริงๆ ไม่ได้ เลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ พยักหน้า "ก็ประมาณนั้นครับ มันกะทันหันไปหน่อย" "ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ องค์เพออนทรงโปรดปรานผู้มีใจรักความยุติธรรม การประทานพรให้ผู้ไม่มีศรัทธาก็มีให้เห็นบ่อยๆ" ชายชราถอดหมวกทรงสูงวางบนเก้าอี้ พูดเสียงนุ่ม "บางทีคุณอาจไม่รู้ตัว หรือไม่คิดว่าตัวเองสูงส่งอะไร" "แต่ในสายตาคนนอกอย่างผม ไม่ว่าจุดเริ่มต้นคุณจะเป็นยังไง แสงแห่งความยุติธรรมก็ฉายชัดในตัวคุณเสมอ..."

"จะ... จริงเหรอครับ? ผมดีขนาดนั้นเลย?" จอนเริ่มลังเล คนในเกมมักมองไม่เห็นตัวเอง แต่คนนอกมักมองขาด แต่เขาคิดว่ามันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น เป็นไปได้มากกว่าว่า เพออนรู้ว่าเขาเป็นผู้ทะลุมิติ กลัวเขาจะก่อเรื่องใหญ่ เลยให้พรไว้เป็น "สินบน" และ "คำเตือน" ว่าอย่าไปทำชั่ว เหมือนในเกมที่พระองค์กับน้องสาวเนสโซใช้ค่าพลังเวอร์ๆ ดึงดูดผู้เล่นให้อยู่ในลู่ในทาง จอนคิดว่านี่น่าจะเป็นความจริง! แต่ตอนนี้พิสูจน์ไม่ได้ ได้แต่เดา จะไปถามท่านบนสวรรค์ก็ไม่ได้ หรือเพออนจะชอบขี้หน้าเขาจริงๆ อย่างที่อิงแกรมว่า? ช่างเถอะ ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว จอนถอนหายใจ เลิกคิดมาก ในเมื่อโดน "ประทับตรา" แล้ว ต่อไปก็ระวังตัวหน่อย เขาไม่ได้เป็นพวกต่อต้านสังคม ไม่ได้คิดจะล้างผลาญมนุษยชาติ แค่จะใช้ความรู้อนาคตหาประโยชน์และหาเงินจากวิศวกรรมกับปรุงยา และเขาไม่ได้เป็นสาวก ไม่ต้องถือศีลเคร่งครัด แค่อย่าทำเกินขอบเขตก็พอ

อิงแกรมเห็นจอนสีหน้าดีขึ้น ก็นึกว่า "เทศนาได้ผล" เลยรุกต่อด้วยการเล่าหลักธรรมสุริยะ จอนที่กำลังฟุ้งซ่านก็ยินดีคุยด้วยแก้เซ็ง หนึ่งแก่หนึ่งหนุ่มเลยนั่งถกเรื่อง "มุมมองต่อศรัทธา" กันเงียบๆ ปล่อยเรอาซึมซับพลังไป แสงสว่างค่อยๆ จางหาย ภาพนิมิตสลายไป รูปปั้นกลับมาสงบนิ่ง เรอายังยืนนิ่ง สักพัก คลื่นพลังอ่อนๆ แต่สดใหม่ก็แผ่ออกมาจากตัวเด็กสาว ทำให้สองหนุ่มต่างวัยหยุดคุย หันไปมอง เรอาลืมตาขึ้น ดวงตาสีมรกตใสกระจ่างเหมือนล้างด้วยน้ำมนต์ ความมุ่งมั่นในแววตาลึกล้ำขึ้น เธอยกมือแตะหน้าผากตรงที่ยังรู้สึกอุ่นๆ สัมผัสพลังอบอุ่นที่ไหลเวียนในกาย พึมพำแผ่วเบา "นี่คือ... พลังแห่งศรัทธา?"