บทที่ 76 - สักขีพยาน พิธีรับตำแหน่งของเรอา!

อิงแกรมตอนนี้ไม่เหลือคราบชายชราใจดีบ้านๆ อีกแล้ว เขาสวมชุดพิธีการศักดิ์สิทธิ์สีขาวขลิบทอง แถบผ้าปักคัมภีร์สีฟ้าพาดไหล่สองข้าง เพิ่มความน่าเกรงขามให้กับรอยยิ้มอบอุ่นของเขา แต่ท่าทางของเขากลับขัดกับชุดสุดๆ ชายชรามอบรอยยิ้ม "เมตตา" (หรือจะเรียกว่าเอ็นดูก็ได้) ให้จอนที่ทำหน้าไม่ถูก กับเรอาที่ซุกอกจอนร้องไห้สะอึกสะอื้น แล้วถอนหายใจด้วยความคิดถึง "เป็นหนุ่มเป็นสาวนี่ดีจังนะ... เห็นภาพนี้แล้วนึกถึงตอนจีบกับยายแก่ที่บ้านใหม่ๆ..."

"ว้าย!" เรอาร้องเสียงหลง แก้มแดงแปร๊ด ลุกจากอกจอนอย่างรวดเร็ว เช็ดคราบน้ำตาบนหน้า แล้วก้มหน้างุดด้วยความอาย "ปู่อิงแกรม... ขอโทษค่ะ ที่ทำตัวเป็นเด็กๆ ให้เห็น..." "ไม่ต้องขอโทษหรอกเรอา สาวกแห่งตะวันอย่างเรา ไม่เคยหัวเราะเยาะความรู้สึกที่บริสุทธิ์" "มันเหมือนแสงแรกของวัน บริสุทธิ์และอบอุ่น ไม่มีอะไรในโลกงดงามไปกว่านี้แล้ว" "อีกอย่าง ในสายตาปู่ เธอก็ยังเป็นยัยตัวแสบที่ชอบดึงหนวดปู่เหมือนเดิมนั่นแหละ" พูดจบ ชายชราก็ขยิบตาให้จอน รอยย่นที่หางตาพับขึ้นตามรอยยิ้ม สื่อความหมายชัดเจน: ฉันรู้เรื่องน่าอายของยัยหนูนี่ตอนเด็กๆ เยอะกว่านี้อีกนะพ่อหนุ่ม!

จอนหลุดขำ ส่ายหน้า ไม่นึกว่าเรอาตอนเด็กๆ จะซนขนาดนี้ เสียงหัวเราะของจอนยิ่งทำให้เด็กสาวผมแดงอายม้วน หน้าแดงจนควันแทบออกหู "ปู่อิงแกรม! พูดอะไรต่อหน้าคุณจอนคะเนี่ย!" เธอรีบกระโดดมาขวางระหว่างจอนกับอิงแกรม โบกไม้โบกมือวุ่นวาย พยายามปิดปากชายชราไม่ให้เผาความลับวัยเด็กของเธอ ท่าทางน่ารักน่าชังทำให้อิงแกรมหัวเราะร่า เสียงหัวเราะก้องกังวานไปทั่วห้องสวดมนต์ "ฮ่าๆๆๆ... ยัยหนูโตแล้วสินะ รู้จักอายผู้ชายซะด้วย..." จอนยิ้มตาม แววตาอ่อนโยนปนขบขัน มีแต่เรอาที่แทบอยากจะมุดดินหนี บรรยากาศหนักอึ้งเมื่อครู่สลายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ

หลังจากหัวเราะกันพอหอมปากหอมคอ ก็ถึงเวลาเข้าเรื่องจริงจัง เรอาเช็ดหน้าเช็ดตา จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย แล้วมายืนกลางห้องสวดมนต์ เธอหันหน้าเข้าหารูปปั้นเทพสุริยะเพออน ประสานมือที่หน้าอก ก้มศีรษะสงบนิ่ง อิงแกรมยืนอยู่ใต้รูปปั้น ในตำแหน่งที่สูงกว่าเรอาเล็กน้อย ตอนนี้เขาลบรอยยิ้มออก เหลือเพียงความเคร่งขรึมสง่างาม สมกับที่จะเป็นบิชอปชุดทองผู้ปกครองศาสนจักรในอนาคต ส่วนจอน ในฐานะสักขีพยานเพียงหนึ่งเดียว นั่งอยู่บนม้านั่งยาวทางขวามือของเรอา ในฐานะผู้เล่นเก่า เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเรอากำลังจะทำอะไร? เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งผู้ศรัทธา เปลี่ยนอาชีพเป็น "นักบวช" (Cleric/Priest) ต่อหน้าเทพเจ้า โดยมีผู้อาวุโสนำทาง และคนใกล้ชิดเป็นพยาน! จอนรู้แม้กระทั่งขั้นตอนพิธี "สามคำถามแห่งศรัทธา"! แต่สำหรับเขา พิธีนี้มีความหมายพิเศษมากกว่าแค่การนั่งดูเฉยๆ 'ผู้เล่นที่ทำเควสต์ช่วยเรอาในอดีต คงไม่เคยมีโอกาสได้เห็นฉากเปลี่ยนอาชีพของเธอสินะ' 'ไม่งั้นในบอร์ดคงมีคลิปมีรูปว่อนไปหมดแล้ว...' 'แปลว่า ฉันเป็นคนเดียวที่ได้เห็นวินาทีที่ [เจ้าหญิงเพลิง] ในอนาคต ก้าวเข้าสู่เส้นทางของผู้มีพลังพิเศษ...' คิดแล้วก็รู้สึกมหัศจรรย์ เขาลูบที่วางแขนเบาๆ ซึมซับความรู้สึกพิเศษที่มีเพียงเขาคนเดียวที่ได้สัมผัส เสียดายที่ไม่มีใครให้แชร์ความรู้สึกนี้ด้วย

พิธีเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงของอิงแกรมดังก้อง ทรงพลังแต่อบอุ่นเหมือนแสงแดด "เรอา·ซาเวียร์ บุตรแห่งเพออนเอ๋ย เหตุใดเจ้าจึงก้าวสู่เส้นทางสายนี้?" เรอาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีมรกตที่ขอบตายังแดงระเรื่อ ฉายแววมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ประกายตานั้นเจิดจ้ายิ่งกว่าสีผมของเธอ เธอจ้องมองรูปปั้นเทพเจ้า ตอบด้วยเสียงดังฟังชัด ไร้ความลังเล "ฉันต้องการกำหนดชะตาชีวิตของตัวเอง!"

สิ้นเสียง แสงนวลศักดิ์สิทธิ์ก็เปล่งประกายขึ้นรอบรูปปั้นเทพสุริยะ เหมือนแสงแดดที่มองไม่เห็นอาบไล้ไปทั่ว ทำให้ห้องสว่างไสวขึ้นทันตา แสงนั้นไม่แสบตา แต่ทรงพลังจนไม่อาจมองข้าม ราวกับสายพระเนตรของเทพเจ้าทอดมองลงมายังที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก จอนนั่งมองเงียบๆ เขาสัมผัสได้ถึงความปรารถนาอันแรงกล้าของเรอา ที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการและไขว่คว้าพลังอำนาจ ความปรารถนานี้เกิดจากความกลัวที่จะถูกลักพาตัว เกิดจากความรู้สึกไร้ค่าเมื่อเผชิญวิกฤตของสมาคม เธอไม่พอใจกับการเป็นฝ่ายถูกปกป้องอีกต่อไป เธอต้องการเป็นผู้มีพลังที่จะปกป้องตัวเอง และปกป้องคนอื่น!

อิงแกรมพยักหน้า แววตาฉายความยอมรับ ถามต่อด้วยน้ำเสียงคาดหวัง "เช่นนั้น สิ่งที่เจ้าศรัทธาคือสิ่งใด?" เรอาสูดหายใจลึก แล้วตอบช้าๆ เสียงของเธอดังขึ้น ราวกับคำประกาศก้อง "ฉันเชื่อมั่นว่า ความยุติธรรมจะชนะความชั่วร้ายเสมอ!"

คราวนี้ ปาฏิหาริย์ยิ่งชัดเจน มิติในห้องสวดมนต์เหมือนบิดเบี้ยว ภาพเลือนรางแต่อลังการปรากฏขึ้นกลางอากาศ — ภาพนิมิตของอาณาจักรเทพสุริยะ [ลานแห่งแสงเจิดจรัส (Radiant Court)]! เมฆสีทองไหลเอื่อย วิหารมหึมาปรากฏรำไร เสาแสงยักษ์ทอดลงมาจากฟากฟ้า เสียงเพลงศักดิ์สิทธิ์ดังก้องในจิตวิญญาณ แม้เป็นเพียงภาพลวงตาชั่วพริบตา แต่ก็สะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงหัวใจ! จอนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในวิญญาณอย่างบอกไม่ถูก 'เกิดอะไรขึ้น... ทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้?'

สีหน้าของอิงแกรมยิ่งเคร่งขรึม เขาถามคำถามสุดท้าย ที่สำคัญที่สุด "เรอา·ซาเวียร์ เจ้าจักรักษาจิตเดิมแท้ ไม่ละเมิดคำสัตย์ปฏิญาณในวันนี้ และไม่ทำให้แสงสว่างแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าต้องมัวหมองได้หรือไม่?" เรยายืดหลังตรง รวบรวมพลังใจและความมุ่งมั่นทั้งหมดที่มี เธอกำหมัดแน่นทาบอก ตะโกนก้องสุดเสียง "จิตวิญญาณนี้ จะไม่มีวันเสียใจภายหลัง!"

"ตูม!"

เสียงฟ้าร้องไร้เสียงระเบิดก้องในวิญญาณ จอนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว! สิ้นคำสัตย์สาบาน หินทรงกลมสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์ในมือรูปปั้นก็ระเบิดแสงสีทองเจิดจรัส! ลำแสงศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นเหมือนจับต้องได้ พุ่งตรงจากมือรูปปั้น ข้ามผ่านมิติ เจาะทะลุเข้ากลางหน้าผากของเรอาทันที!