บทที่ 75 - ปลดปล่อยความรู้สึก

อิงแกรมเดินมาถึงหน้าห้องสวดมนต์ อีวานส์ผู้เคร่งครัดก็ทำความเคารพแบบขุนนางเต็มพิธีการ แล้วจึงเอ่ยปาก "ท่านหัวหน้านักบวช คุณหนูซาเวียร์มีเรื่องอยากหารือกับท่านครับ เป็นคำถามเกี่ยวกับหลักศรัทธา" "งั้นเหรอ... ดูเหมือนเด็กคนนี้จะค้นพบเส้นทางของตัวเองท่ามกลางอุปสรรคสินะ..." ชายชราไพล่มือข้างหลัง พยักหน้าเบาๆ "ขอเวลาผมไปเปลี่ยนชุดสักครู่ แล้วจะตามไปครับ รบกวนคุณหนูซาเวียร์รอสักนิด" อีวานส์รับคำ อิงแกรมพยักหน้าให้จอน แล้วเดินจากไป เหลือจอนกับอีวานส์จ้องตากัน นึกว่าพ่อหนุ่มมาดเข้มจะเงียบใส่ซะแล้ว แต่อีวานส์กลับเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา แถมเปิดมาก็ชมเลย "เรื่องเมื่อกี้ ผมเห็นหมดแล้ว" "คุณเก่งมากจริงๆ" คนจริงจังอย่างอีวานส์ ถ้าชมแปลว่าชมจริงๆ ไม่ใช่ชมตามมารยาท คำชมจากคนซื่อๆ แบบนี้แหละ มีค่าที่สุด จอนเลยยิ้มรับ เปลี่ยนมือถือหมวกเหล็ก ทำท่าสบายๆ "แน่นอน ผมเก่งอยู่แล้ว!" อีวานส์พยักหน้า แล้วพูดต่อ "อ้อ เมื่อกี้คุณหนูซาเวียร์ฝากบอกว่า ตอนเธอคุยกับหัวหน้านักบวช อยากให้คุณอยู่ด้วย" "ผมเหรอ?" จอนกะพริบตา แล้วเดาความคิดเรอาออกทันที ดูเหมือนวันนี้เธอไม่ได้มาแค่อ่อยเหยื่อ แต่มีแผนการสำคัญของตัวเองด้วย... ไม่แน่ จุดเริ่มต้นของตำนานอาจจะเริ่มที่นี่ก็ได้... เขาเลยไม่รีรอ บอกอีวานส์ "งั้นไปกันเถอะ"

ตอนจอนเดินเข้าไปในห้องสวดมนต์ เรอาเพิ่งลุกจากแท่นบูชา คงเพิ่งสวดมนต์เสร็จ พอเห็นจอน ดวงตาสีมรกตก็เป็นประกายดีใจ ต่างจากตอนทำหน้าเย็นชาใส่เจฟฟรีย์ลิบลับ "คุณจอน มาแล้วเหรอคะ" เธอเดินเข้ามา มือเล็กๆ ดึงชายเสื้อคลุมเขาอย่างเป็นธรรมชาติ จอนเลิกคิ้วนิดหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไร ส่วนเรอาเหมือนจะไม่รู้ตัวว่าทำตัวสนิทสนมเกินไป ยังจ้อเจื้อยแจ้วเหมือนนกน้อย "เรื่องข้างนอกเมื่อกี้ ฉันแอบดูอยู่ค่ะ! คุณจอนเก่งมาก! ตอนไล่ต้อนนิวแมนจนมุมน่ะ เท่สุดๆ ไปเลย!" ได้ยินคำชมแบบติ่งไอดอล จอนก็อดขำไม่ได้ "เท่ตรงไหน? ตอนนั้นผมเล่นบทตัวร้ายหาเรื่องชาวบ้านชัดๆ หน้าตาคงกวนบาทาน่าดู" "กวนตรงไหน? เท่จะตาย!" เรอาแก้มป่องเหมือนปลาปักเป้า เถียงงอนๆ "อีกอย่าง ฉันไม่คิดเลยว่านิวแมนจะเป็นคนร้าย!" "ถ้าไม่ได้คุณจอน ฉันคงนึกว่าเขาเป็นแค่พวกน่ารำคาญที่ชอบตามตื๊อ... แกล้งมาบังเอิญเจอเฉยๆ"

จอนวางหมวกเหล็กบนม้านั่งยาว ตอบเรียบๆ "ตอนแรกผมก็แค่กะจะลองเชิง ไม่นึกว่าหมอนั่นจะร้อนตัวจนระเบิดตัวเอง" "แต่เจอหมอนั่นวันนี้ ก็ถือเป็นความคืบหน้าครั้งใหญ่" "ความคืบหน้าครั้งใหญ่?" เรอาถามงงๆ "คืออะไรคะ?" "ข้อมูลเกี่ยวกับองค์กรที่โจมตีสมาคมการค้า วางแผนลักพาตัวคุณ และพยายามสังหารโรซาลินไง"

"..." เด็กสาวผมแดงตะลึง ตาโต "จริงเหรอคะ!?" เมื่อกี้เธออยู่ในห้องสวดมนต์ ทั้งไกลทั้งมีกำแพงกั้น เลยไม่ได้ยินรายละเอียดที่จอนคุยกับเจฟฟรีย์ ตอนรอยซ์ออกมาแล้วคนมุงเยอะๆ เธอก็เห็นแค่ลางๆ แต่จอนบอกว่านิวแมนคือเบาะแสสำคัญ!? เธอเริ่มร้อนใจ "แต่เขาโดนคุณนักบวชตัวโตคนนั้นคุมตัวไปแล้วนี่คะ? เราจะไปเอาข้อมูลจากเขาได้ยังไง?" "เขาไปแล้ว และเราคงไม่ได้เจอเขาอีก แต่ไม่ต้องห่วง" จอนตบแขนเรอาเบาๆ ปลอบโยน "ผมตกลงกับคุณอัศวินไว้แล้ว พอสอบสวนเสร็จ เขาจะฝากหัวหน้านักบวชส่งข้อมูลให้สมาคมเรา"

สิ้นเสียงจอน เรอาชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วพุ่งเข้ากอดจอนเต็มแรง ซุกหน้าลงกับอกแกร่ง จอนตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่ว่าไม่เคยโดนผู้หญิงกอดจนทำตัวไม่ถูก แต่เพราะตอนนี้เขาใส่เกราะเต็มยศ กลัวเหล็กแข็งๆ จะบาดหน้าสวยๆ ของเธอ เขากำลังจะยกตัวเรอาออก แต่เสียงสั่นเครืออู้อี้ดังมาจากอกเขา หยุดการกระทำของเขาไว้ "คุณจอน... ขะ... ขอบคุณนะคะ..." เสียงเธอขาดห้วง ปนเสียงสะอื้น "ตอนนั้น... ตอนเอามีดจ่อคอตัวเอง... ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอพ่อ ไม่ได้เจอพี่โรซาลินอีกแล้ว!" "ตอนนี้... ในที่สุด... ในที่สุดก็เจอเบาะแส..." เธอร้องไห้โฮ ปลดปล่อยความกดดันที่แบกรับไว้ออกมาจนหมด เจอแบบนี้ จอนจะทำอะไรได้? เด็กสาวอายุแค่ 18 ต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ ติดกัน แต่ยังต้องฝืนยิ้มร่าเริงต่อหน้าเขา ตอนนี้พอได้ข่าวศัตรู อารมณ์ระเบิดออกมาก็เป็นเรื่องธรรมดา เขาถอนหายใจ กอดเรอาแล้วพานั่งลงบนม้านั่งยาว ลูบไหล่บางที่สั่นเทา ปลอบโยน "โอ๋ๆ... ผ่านไปแล้วนะ... มีจุดเริ่มต้นแล้ว อีกเดี๋ยวก็จับหางพวกมันได้หมด..." "เราแค่ต้องวางแผนอย่างใจเย็น... พอได้ข้อมูล เราอาจจะวางกับดักสวนกลับพวกมันได้ด้วยซ้ำ..."

"อื้อ..." เรอาสูดน้ำมูก รับคำเบาๆ พออารมณ์พุ่งพล่านสงบลง เธอก็เริ่มได้สติ เงยหน้ามองจอน ตอนนี้หน้าเธอเลอะเทอะไปหมด ทั้งน้ำตา น้ำมูก แถมยังมีรอยแดงจากเกราะจอนประทับอยู่บนแก้มซ้าย ดูไม่เหลือคราบสาวงาม [เจ้าหญิงเพลิง] เลย ตลกสิ้นดี! แต่คำพูดของเธอกลับหนักแน่นด้วยความรู้สึก "คุณจอน... ขอบคุณจริงๆ ค่ะ... คุณยอมทำพิธีกรรมเทพแห่งปัญญาเพื่อฉัน แล้วยังหาข้อมูลศัตรูให้..." "ฉัน... ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณเลย... ไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณคุณยังไงดี..." "เฮ้อ..." จอนถอนหายใจ ไม่รู้จะตอบยังไง เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่ ขืนปล่อยไว้ แม่หนูนี่คงเทใจให้เขาหมดหน้าตัก จะทำไงดีเนี่ย? โชคดีที่มีเสียงสวรรค์มาช่วยชีวิต "ทั้งสองท่าน ดูเหมือนผมจะมาผิดจังหวะหรือเปล่าครับ?" อิงแกรม·ริชชี่ หัวหน้านักบวชแห่งวิหารสุริยะ มาถึงแล้ว