บทที่ 86 - บทสนทนาลับของเหล่าสตรี และคำเชิญ

ค่ำคืนนี้ที่เมืองไวท์เบิร์ช ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีความสงบสุข มีคนร้ายบุกโจมตีขุนนางกลางเมืองอย่างอุกอาจ! เทพสุริยะประทานปาฏิหาริย์ ช่วยชีวิตเรอา·ซาเวียร์ ลูกสาวของไวเคานต์เยด! คนร้ายระดับอัศวินหนีรอดไปได้หนึ่งคน!

ตามมาด้วยการปูพรมค้นหาทั่วเมืองของทหารยาม! ข่าวใหญ่ที่ถาโถมเข้ามาติดๆ กัน ทำให้ทุกคนมึนงงและหวาดผวา บางคนพยายามสืบข่าววงใน บางคนฉวยโอกาสกว้านซื้อทรัพย์สิน บางคนเตรียมตัวฉกฉวยผลประโยชน์... แน่นอน มีบางคนพอรู้ข่าวก็หน้าซีด รีบเก็บของเตรียมหนีทันที เช่น ชายวัยกลางคนที่พักอยู่ตรงข้ามสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำ สรุปคือ ผู้คนแตกตื่นกันไปหมด แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับจอนและพรรคพวก การโจมตีระลอกนี้ ทิ้งศพนักฆ่าระดับอัศวินหนึ่งคน และจอมขมังเวทผู้ใช้ศาสตร์มืดอีกหนึ่งคน การเสียกำลังรบระดับนี้ไปพร้อมกันสองคน ถือเป็นความเสียหายใหญ่หลวง แม้แต่สำหรับภาคีเนตรโลหิต ใช่แล้ว นักฆ่าที่โดนจอนหวดปลิวเหมือนลูกเบสบอลสุดท้ายก็ไม่รอด เพราะบาดเจ็บหนักจนขยับไม่ได้ เลยโดนหมอกอาถรรพ์ดูดวิญญาณตายคาที่ เพิ่งโดนขุดเจอตอนองครักษ์เคลียร์พื้นที่ ช่างน่าขัน ไม่ได้ตายด้วยมือศัตรู แต่ตายเพราะสกิลเพื่อนร่วมทีม ดังนั้น กว่าพวกผู้ไม่หวังดีจะระดมคนมาโจมตีได้อีกครั้ง สมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำก็พอมีเวลาหายใจหายคอเตรียมตัว

กว่าจอนและคณะจะกลับถึงสมาคมและจัดการเรื่องที่พักให้เรอาเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิท "วางใจเถอะครับ เรอาไม่เป็นอะไรมาก..." ชายชราหน้าตอบคลายแสงรักษาในมือ หันมาพยักหน้าให้ทุกคนที่มุงอยู่ข้างเตียง "เมื่อพระองค์ประทานปาฏิหาริย์ จะไม่มีการแลกด้วยชีวิต"

"เธอแค่เหนื่อยมาก ต้องการพักผ่อนเท่านั้น" อิงแกรมมาถึงแล้ว พอเห็นแสงปาฏิหาริย์ เขาก็รู้ทันทีว่าเรื่องใหญ่ รีบออกจากวิหารตามมาสมทบก่อนที่ขบวนรถจะถึงสมาคม เมื่อนักบวชสุริยะสองคนยืนยันตรงกัน จอนและโรซาลินก็โล่งอก หญิงสาวตาสีเงินถึงกับเข่าอ่อนจนเซ จอนต้องช่วยพยุงไว้ "ขอบคุณค่ะ ท่านหัวหน้านักบวช" จอนโค้งคำนับชายชราอย่างจริงใจ โรซาลินก็โค้งขอบคุณตาม "ขอบคุณที่ลำบากมานะครับ" ท่าทางรู้ใจกันของทั้งคู่ อยู่ในสายตาของอิงแกรมและอีฟเรนี่ ทั้งสองดูออกแต่ปฏิกิริยาต่างกัน อีฟเรนี่กอดอกเงียบ ส่วนอิงแกรมยิ้มใจดีเหมือนเดิม "ไม่ต้องเกรงใจครับ ผมเห็นเรอามาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เธอเป็นอะไรไปผมก็ต้องมาดู"

"ในเมื่อเธอปลอดภัยแล้ว ผมคงต้องขอตัว เรื่องที่เรอาเป็นผู้ถูกเลือก เรื่องปาฏิหาริย์ และเรื่องจอมขมังเวท ต้องรีบรายงานไปที่สำนักวาติกันด่วน"

"จอยน่าไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ผมต้องกลับไปช่วยจัดการเอกสาร" พูดจบก็กวักมือเรียกจอน "รบกวนคุณจอนช่วยเดินไปส่งคนแก่หน่อยนะครับ"

จอนไม่ปฏิเสธ เขาเองก็มีเรื่องอยากคุยกับอิงแกรมเป็นการส่วนตัว โรซาลินทำท่าจะตามไป แต่จอนห้ามไว้ "เรอาต้องมีคนดูแล คุณอยู่เฝ้าเถอะ ผมไปส่งเอง" อีฟเรนี่ช่วยเสริม "ใช่ ฉันดูแลคนไม่เป็น ให้เธออยู่ดีกว่า" เมื่อทุกคนเห็นพ้อง และโรซาลินก็อยากอยู่กับเรอา เธอเลยไม่ดื้อดึง มองส่งจอนกับอิงแกรมเดินออกไป

พอผู้ชายสองคนออกไป ในห้องเรอาก็เหลือแค่สามสาว หนึ่งเล็กสองใหญ่ อีฟเรนี่นั่งลงข้างเตียง ลูบหน้าผากเรอาด้วยความเอ็นดู แล้วหันมองโรซาลินด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "พ่อหนุ่มยอดฝีมือคนนั้น คือนักผจญภัยที่เยดบอกว่าช่วยชีวิตเรอาไว้สินะ?" โรซาลินละสายตาจากเรอา หันมาตอบหญิงสาวที่มีข่าวลือว่ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับไวเคานต์เยด "ใช่ค่ะ คุณอีฟเรนี่ คุณจอน... ไม่ใช่แค่ช่วยเรอา แต่ช่วยฉันไว้ด้วย" อีฟเรนี่เลิกคิ้วเรียว ยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน "ก็เลยได้กันแล้ว?"

"!" คำถามตรงเป้าทำเอาโรซาลินชะงัก เผลอหันไปมองเรอาที่หลับอยู่ วินาทีต่อมา พอเห็นรอยยิ้มของอีฟเรนี่ เธอก็รู้ตัวว่าโดนหลอกถาม และปฏิกิริยาของเธอก็เป็นคำตอบไปแล้ว เป็นไปตามคาด หญิงสาวทรงเสน่ห์ยิ้มกว้างขึ้น "สาวน้อย อย่าดูถูกสายตาคนอาบน้ำร้อนมาก่อนนะ... ท่าทางพึ่งพาอาศัยกันแบบเมื่อกี้ มันแกล้งทำไม่ได้หรอก"

"พนันได้เลยว่า ตาเฒ่าอิงแกรมก็ดูออก"

"..." โรซาลินเงียบ ก้มหน้าลง ต่อหน้าอีฟเรนี่ที่เหนือกว่าทั้งพลังและประสบการณ์ การนิ่งเงียบคือวิธีซ่อนความรู้สึกที่ดีที่สุด อีฟเรนี่ไม่ถือสา เปลี่ยนน้ำเสียงจากล้อเลียนเป็นอ่อนโยนเหมือนพี่สาวสอนน้อง "โรซาลิน ตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรก ฉันก็รู้ว่าเธอเป็นเด็กเข้มแข็ง แต่เพราะแบบนั้น ในบางเรื่องเธอจะเปราะบางเป็นพิเศษ..."

"พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับเรอา เธออาจทำอะไรขาดสติได้"

"และดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ" เธอเดาถูกหมดทุกอย่าง โรซาลินใจหายวาบ แต่อีฟเรนี่ยังพูดต่อ เธอมองเรอาที่นอนหลับหน้าซีดแต่ดูสงบเหมือนคนที่มีที่พึ่งพิง — สีหน้าแบบนี้มีมาตั้งแต่จอนอุ้มกลับมา "ฉันไม่ได้จะตำหนิเธอนะ..."

"ผู้หญิงเรา เกิดมาก็ต้องได้อะไรและเสียอะไรไปกับความรักบ้างแหละ"

"ฉันแค่หวังว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอจะไม่ทำร้ายเรอา และไม่ทำร้ายตัวเธอเอง แม้จุดเริ่มต้นของเธอจะทำเพื่อเรอาก็ตาม" พูดถึงตรงนี้ จอมเวทสาวผู้ลึกลับก็มีแววตาหวนรำลึกอดีต "อย่าให้มีอะไรต้องเสียใจภายหลัง... นี่คือคำเตือน"

โรซาลินเห็นอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในแววตาอีฟเรนี่ ก็รู้สึกสะท้อนใจ แต่ความเคยชินที่จะใช้น้ำแข็งฉาบหน้า ทำให้เธอไม่ได้พูดอะไรมาก แค่รับคำเบาๆ "ค่ะ"

...

อีกด้านหนึ่ง ที่ระเบียงทางเดินของสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำ บทสนทนาของอิงแกรมกับจอนกำลังจะจบลง ก่อนก้าวพ้นประตู อิงแกรมยิ้มตาหยี หันมาถามจอนด้วยประโยคที่คาดไม่ถึงแต่ก็สมเหตุสมผล "คุณจอน สนใจจะมาร่วมงานกับศาสนจักรสุริยะไหมครับ?"