บทที่ 85 - ฝุ่นควันจางหาย

วินาทีที่ลำแสงพุ่งลงมา เวลาเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของอมนุษย์ที่แหลมจนแก้วหูแทบแตก เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความตกตะลึง และความโกรธแค้น ดังระเบิดออกมาจากส่วนลึกของวังวน! "กรี๊ซซซ!!!"

เสียงกรีดร้องนั้นอัดแน่นด้วยความทรมานแสนสาหัสจากการถูกเผาผลาญด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ และความโกรธเกรี้ยวที่เหยื่อหลุดมือ! ตัวตนเบื้องหลังวังวนได้รับบาดเจ็บสาหัส! มันไม่ยินยอม! มันโกรธแค้น! แต่มันหวาดกลัวยิ่งกว่า! แสงสว่างที่สาดส่องลงมานี้ มาจากเจตจำนงของตัวตนสูงสุดที่มันต่อกรไม่ได้ หรือแม้แต่จะจ้องมองตรงๆ ยังทำไม่ได้ — เทพสุริยะ เพออน!

หมอกสีเทาขาวที่ถาโถมเข้าใส่จอนและเรอา เมื่อต้องแสงสุริยะบริสุทธิ์ที่ส่องลงมาจากฟากฟ้า ก็ส่งเสียง ฉ่า เหมือนน้ำเดือดราดลงบนหิมะ ระเหยกลายเป็นไอหายไปเป็นวงกว้างในพริบตา! ความสกปรกโสมมถูกชำระล้างจนเกลี้ยงเกลาภายใต้แสงสว่างอันบริสุทธิ์! ใจกลางวังวนที่บวมเป่งบิดเบี้ยว ยิ่งเหมือนก้อนน้ำแข็งที่ถูกโยนลงเตาหลอม ส่งเสียง เอี๊ยดอ๊าด เหมือนจะแตกสลาย พลังงานชั่วร้ายที่ประกอบขึ้นเป็นตัวมัน เดือดพล่านและม้วนตัวอย่างรุนแรงภายใต้อำนาจเทพเจ้า ก่อนจะถูกย่อยสลาย ชำระล้าง และสูญสลายไปอย่างไร้ความปรานี!

"โฮก——!!!" เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความอาฆาตและความไม่ยินยอมดังก้องในจิตวิญญาณของทุกคน เหมือนการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของสัตว์ร้ายใกล้ตาย แต่เสียงนั้นก็แผ่วลงและห่างออกไปอย่างรวดเร็ว วังวนที่บวมเป่งเหมือนลูกโป่งถูกเข็มเจาะ ยุบตัวลงและหม่นแสงลงอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่า ภายใต้การเผาผลาญต่อเนื่องของเสาแสงสุริยะ! สุดท้าย วังวนสีเทาที่ทำท่าจะกลืนกินทุกสิ่ง ก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมเสียง ป๊อป เบาๆ เหมือนเสียงถอนหายใจ หมอกสีเทาที่พวยพุ่งออกมาเมื่อขาดต้นกำเนิด ก็เหมือนน้ำที่ไร้ต้นน้ำ สลายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหม็นเน่าของกำมะถันที่หลงเหลืออยู่ ก็ถูกความร้อนและแสงศักดิ์สิทธิ์ชำระล้างจนหมดสิ้น

เมื่อหมอกจางหาย เสาแสงสุริยะที่เชื่อมฟ้าดินก็เหมือนทำหน้าที่เสร็จสิ้น แสงสว่างค่อยๆ หดตัวและจางลง สุดท้ายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ลอยหายไปในสายลมและหิมะที่เริ่มกลับมาโปรยปราย ราวกับฉากทำลายล้างเมื่อครู่ เป็นเพียงฝันร้ายที่สมจริงเกินไป มีเพียงพื้นดินที่ไหม้เกรียม และความอบอุ่นที่ยังหลงเหลือในอากาศ เป็นเครื่องยืนยันว่าปาฏิหาริย์นั้นคือเรื่องจริง

วินาทีที่แน่ใจว่าศัตรูหายไปแล้ว เรอาเหมือนถูกสูบพลังชีวิตออกไปจนหมด ไฟศักดิ์สิทธิ์รอบตัวเธอกระพริบถี่ๆ เหมือนหลอดไฟใกล้ขาด แล้วดับวูบลง แสงอาทิตย์ในดวงตาก็ดับสนิท ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกเหมือนหุ่นเชิดสายขาด ล้มพับไปข้างหน้า... ซบลงบนอกของจอน จอนที่พอจะมีแรงกลับมาบ้างแล้ว รีบกอดเธอไว้โดยสัญชาตญาณ ไม่ให้เธอร่วงลงพื้น ร่างของเด็กสาวเบาหวิวอย่างเหลือเชื่อ ผมสีแดงเพลิงของเธอหมดประกาย ยุ่งเหยิงแผ่กระจายบนท่อนแขนเขา ความน่าเกรงขามแบบเทพเจ้าหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงเด็กสาววัย 18 ที่หมดแรงสลบไสลและเปราะบางอย่างที่สุด

"เรอา? เรอา!" จอนเรียกเบาๆ น้ำเสียงแฝงความตื่นตระหนกที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอ รดต้นคอเขา อีวานส์และจอยน่าวิ่งโซซัดโซเซเข้ามา อีวานส์มองเรอาในอ้อมกอดจอนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ จอยน่ารีบคุกเข่าลง มือทั้งสองข้างเปล่งแสงรักษาอันนุ่มนวล ค่อยๆ ครอบคลุมร่างเรอาอย่างระมัดระวัง "ใช้พลังเกินตัว จิตวิญญาณเสียหายหนัก... แต่สัญญาณชีพยังปกติ ไม่มีอันตรายถึงชีวิต" จอยน่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยำเกรง "ขอบคุณพระองค์..."

"เป็นเพราะการคุ้มครองจากพรเทพ... และโชคดีที่จิตใจของเธอเข้มแข็งบริสุทธิ์ ไม่อย่างนั้นการระเบิดพลังระดับเมื่อกี้..."

"..." เธอพูดไม่จบ แต่ความหมายชัดเจน อีวานส์มองตราประทับรูปดวงอาทิตย์สีทองที่หน้าผากเรอาซึ่งดูชัดเจนขึ้นกว่าเดิม แล้วมองจอนที่กอดเรอาด้วยสีหน้าอ่านยาก เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม "พวกคุณไปก่อน รีบพาคุณหนูกลับสมาคมเดี๋ยวนี้!"

หิมะดูเหมือนจะตกหนักขึ้น ร่วงหล่นลงบนพื้นดินไหม้เกรียม กลบฝังร่องรอยการต่อสู้ และร่วงหล่นลงบนเกราะไหล่อันเย็นเยียบของจอนและแก้มซีดขาวของเด็กสาวในอ้อมกอด จอนก้มลงมองเรอาที่ยังคงขมวดคิ้วแม้ในยามหลับใหล ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ผสมปนเปกับความหวั่นไหวที่อธิบายไม่ถูก ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอกเขา เขาถอดเสื้อคลุมหนาของตัวเอง ห่อร่างเด็กสาวในอ้อมกอดอย่างระมัดระวังจนมิดชิด เหลือไว้เพียงใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดเซียว จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นอย่างมั่นคง ราวกับประคองสมบัติล้ำค่าที่เปราะบางที่สุด "ไปกันเถอะ" เสียงจอนทุ้มต่ำแต่หนักแน่น เขาก้าวเดินนำหน้า ฝ่าพายุหิมะไปที่รถม้า ในอ้อมกอดเขา เรอาดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออก และซุกหน้าเข้าหาอกเขาโดยไม่รู้ตัว

ฝุ่นควันจางหาย ทุกอย่างจบลง การต่อสู้ครั้งนี้อันตรายอย่างยิ่ง ถ้าจอนไม่หลุดพ้นการกดดันแล้วพุ่งเข้าไปแทงจอมขมังเวทตายคาที่ ถ้าเรอาไม่เรียกปาฏิหาริย์สุริยะมาขับไล่สิ่งชั่วร้าย ผลลัพธ์คงเลวร้ายเกินจินตนาการ! แต่โชคดีที่สองหนุ่มสาวจัดการทุกอย่างได้ ทุกคนโล่งใจ และอดทึ่งไม่ได้ "เด็กสมัยนี้... ร้ายกาจจริงๆ..."

ความวุ่นวายระดับพลิกฟ้าคว่ำดินย่อมดึงดูดทหารยามประจำเมือง หลังจากจอน จอยน่า และอีฟเรนี่พาเรอาออกไป และองครักษ์เริ่มเก็บกวาดพื้นที่ไม่กี่นาที ทหารม้ากลุ่มหนึ่งก็มาถึง ตามด้วยทหารราบอาวุธครบมืออีกกว่า 30 นาย ว่ากันตามตรง ในฐานะกำลังรักษาความปลอดภัยของเมืองเศรษฐกิจสำคัญ การตอบสนองของพวกเขาถือว่ารวดเร็ว ไม่เหมือนตำรวจในหนังที่ชอบมาตอนจบ แต่การโจมตีครั้งนี้ใช้เวลาน้อยมาก กว่าทหารจะมาถึง ก็ได้แต่ยืนมองซากปรักหักพังตาปริบๆ

หัวหน้าทหารยาม ยาดรี มาถึง กวาดตามองคร่าวๆ ก็รู้สถานการณ์ เขาสั่งลูกน้องให้ช่วยคนของสมาคมเก็บกวาด ส่วนตัวเองเดินไปหาคนคุ้นเคยอย่างอีวานส์เพื่อถามไถ่ "เซอร์ดีน เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย? พวกนี้มาจากไหน? พอจะมีเบาะแสไหม?"

"ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ แต่หลังจากนี้คงรู้ผลเร็วๆ นี้แหละ" อีวานส์เก็บดาบเข้าฝัก ตอบเสียงเรียบ แต่ประโยคต่อมาทำเอายาดรีสะดุ้ง "อีกอย่าง มีคนหนีไปได้คนหนึ่ง สูงกว่าสองเมตร หัวล้าน ตาเดียว ผมแนะนำให้คุณสั่งปิดล้อมตรวจค้นทั่วเมืองทันที" หัวหน้าทหารยามรีบสั่งลูกน้องตามนั้น แล้วรับปากอย่างจริงจัง "วางใจได้ครับ ถ้ามันยังอยู่ในเมือง เราจะลากคอมันออกมาให้ได้!"

สั่งงานเสร็จ เขายังไม่ไปไหน แอบชำเลืองมองรถม้าที่ว่างเปล่า แล้วกระซิบถามเสียงเบา "เอ่อ... แล้วคุณหนูซาเวียร์... ปลอดภัยดีไหมครับ?" อีวานส์ไม่ตอบทันที มือแตะด้ามดาบ ขมวดคิ้วย้อนถาม "ปลอดภัยแล้วยังไง? ไม่ปลอดภัยแล้วจะทำไม?" เขาแสดงออกชัดเจนว่า "สงสัย" ถ้าตอบไม่ดี ดาบยักษ์เล่มนั้นได้ออกจากฝักอีกรอบแน่! ยาดรีถูมือแก้เก้อ ยิ้มแหยๆ แต่ก็แข็งใจกระซิบต่อ "คุณดีน ผมรู้นิสัยคุณดี เพราะงั้นมีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าคุณมีสิทธิ์รู้" สีหน้าชายวัยกลางคนดูวิตกกังวล "เจ้านายของผม ไวเคานต์ปารีส... ออกจากเมืองไวท์เบิร์ชไปสามวันแล้ว ป่านนี้ยังไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาเลยครับ!"