บทที่ 84 - พลังแห่งผู้เป็นที่รักของเทพเจ้า

จอนพยายามใช้ [เลือดแห่งปฐพี] เพื่อล้างสถานะผิดปกติโดยอัตโนมัติ ทว่าเมื่อพลังแห่งผืนดินอันหนักแน่นไหลเวียนไปทั่วร่าง ช่วยฟื้นฟูร่างกาย ความรู้สึกที่ถูก "ล็อกเป้า" กลับไม่หายไป! ซวยแล้ว... นี่ไม่ใช่สถานะผิดปกติทั่วไป...

เมื่อ "เจตจำนง" แห่งความโลภยื่นหนวดออกมาจากวังวนมากขึ้นเรื่อยๆ จอนรู้สึกว่าสติสัมปชัญญะของเขาช้าลงจนน่ากลัว เขาอยากหนี แต่ร่างกายไม่ตอบสนองคำสั่งสมอง แม้แต่จะกระดิกนิ้วยังทำไม่ได้... ได้ยินแต่เสียงคนอื่นๆ ข้างหลังดังแว่วมาอย่างเลือนราง "องค์พระผู้เป็นเจ้า... ได้โปรด..."

"ช่วย... คน..."

"ไอ้หนู... อยู่นิ่งๆ..." เสียงของจอยน่า อีวานส์ และจอมเวทเงา อีฟเรนี่ แต่ทุกคนเสียงยืดเยื้อเหมือนเทปยาน ฟังดูตลกและจับใจความยาก...

ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น มีเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่งที่เร็วกว่าคนอื่น "คุณ—— จอน——" เหมือนความแตกต่างระหว่างสโลว์โมชั่น 10 เท่า กับ 2 เท่า... แถม... เหมือนกำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว? "ระ-วัง!!!"

ทันทีที่หูรับรู้ประโยคนี้ จอนก็รู้สึกว่าตัวเองลอยขึ้น "ลอย" แบบตัวลอยจริงๆ! เขาถูกพลังมหาศาลคว้าตัว หิ้วลอยขึ้นไปบนฟ้า สติที่เคยติดขัดเริ่มกลับมาทำงาน! ครู่ต่อมา เขาหมุนคว้างกลางอากาศแล้วร่วงลงบนพื้นหิมะ ความเย็นทำให้ตาสว่างวาบ "เกิดอะไรขึ้น!" เขาเงยหน้าขวับ แล้วก็เห็นเรอา แต่เด็กสาวผมแดงตรงหน้า ไม่ใช่เรอาคนเดิมที่เขารู้จัก เธอนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเขา ผมสีแดงเพลิงปลิวไสวทั้งที่ไม่มีลม แต่ละเส้นส่องประกายเหมือนทองคำหลอมเหลว ราวกับถักทอจากแสงอาทิตย์ ดวงตาสีมรกตเปลี่ยนเป็นดวงอาทิตย์จิ๋วสองดวงที่ลุกโชน สาดแสงเจิดจ้า ศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม ใต้ผิวขาวผ่องมีลวดลายสีทองไหลเวียนเหมือนเลือดแห่งสุริยะ เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ที่อัดแน่นและแผ่ความร้อนระอุห่อหุ้มร่างเธอ ทำให้เธอดูเหมือนรูปปั้นเทพธิดาแห่งดวงอาทิตย์ที่เดินดินได้! เธอคนนี้นี่แหละ ที่หิ้วเกราะเขา กระชากเขาออกมาจากปากประตูนรกเมื่อกี้!

เห็นเรอาในร่างนี้ จอนพูดไม่ออก รูม่านตาสีฟ้าหดเกร็งด้วยความตะลึง นี่มัน [ร่างจำแลงวิญญาณศักดิ์สิทธิ์] ท่าไม้ตายประจำตัวของ [เจ้าหญิงเพลิง] ในอนาคต! แต่นี่มันท่าระดับแอดวานซ์ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เธอเพิ่งเป็นเด็กฝึกหัดเองนะ! เรอาเห็นจอนทำหน้า "เอ๋อ" ก็ยิ่งร้อนรน "คุณจอน! ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ!!" เธอไม่สนมาดนางพญาแล้ว รีบเอามือลูบคลำตัวจอนอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วที่หุ้มด้วยไฟศักดิ์สิทธิ์ร้อนผ่าว ลูบไล้ไปตามคอ หน้าอก แขน อย่างเก้ๆ กังๆ เหมือนตอนที่จอนตรวจร่างกายให้เธอไม่มีผิด "โดนมันแตะตัวไหมคะ? เจ็บตรงไหนไหม? เมื่อกี้เห็นคุณนิ่งไป..." เสียงเธอรัวเร็ว แฝงเสียงสะอื้นที่แทบจะกลั้นไม่อยู่ แต่ความห่วงใยอันบริสุทธิ์กลับส่องสว่างเข้ามาในใจจอนเหมือนแสงแดดอุ่น จอนมองเธอตาค้าง ใบหน้าที่ดูสูงส่งเกินมนุษย์ภายใต้แสงศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวลและความกลัวในฐานะ "มนุษย์" ที่ชื่อ "เรอา·ซาเวียร์" เขาตระหนักความจริงข้อหนึ่ง — พลังมหาศาลนี้ระเบิดออกมาเพื่อปกป้องเขา และความลนลานนี้ก็เพราะเป็นห่วงเขา ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นในอก จอนยื่นมือออกไป จับมือน้อยๆ ที่กำลังลูบหน้าท้องเขาอยู่อย่างมั่นคงและอ่อนโยน ข้อมือที่หุ้มด้วยไฟศักดิ์สิทธิ์เล็กจนน่าตกใจ แต่กลับแฝงความร้อนแรงและความแข็งแกร่ง "ผมไม่เป็นไร" เสียงเขาแหบกว่าที่คิด แต่ชัดเจน "แค่แผลถลอก ไม่เป็นไรจริงๆ ขอบคุณนะ" เรอาชะงัก ไฟศักดิ์สิทธิ์ที่ข้อมือสั่นไหวเล็กน้อย จอนพูดต่อ "รีบจัดการวังวนนั่นก่อน——!"

"อ๊ะ" เด็กสาวเพิ่งนึกได้ว่ามัวแต่ห่วงจอน จนลืมภัยคุกคามหลักไปเลย! พอเธอหันกลับไปมองวังวน ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอีกครั้ง! วังวนสีเทาขนาดเท่ากำปั้น ขยายตัวขึ้นหลายเท่าเหมือนฝีกลัดหนองที่ใกล้แตก! หมอกสีเทาขาวที่หนืดและสกปรกกว่าเดิม อัดแน่นด้วยคำสาปและความสิ้นหวัง พุ่งออกมาจากใจกลางวังวนอย่างบ้าคลั่งเหมือนหนวดปลาหมึกนับไม่ถ้วน! มันไม่ได้ค่อยๆ คืบคลานอีกแล้ว แต่พุ่งเข้าหาจอนและเรอาอย่างรวดเร็วและมุ่งร้าย! ทางที่หมอกผ่าน หิมะละลาย หินผุพัง อากาศเหม็นเน่าจนน่าสะอิดสะเอียน!

เจอภาพสยองแบบนี้ เรอาตกใจแวบหนึ่ง แต่ความมุ่งมั่นก็เข้ามาแทนที่ความกลัว! คุณจอนช่วยฉันไว้ คราวนี้ถึงตาฉันปกป้องเขาบ้าง! ฉันจะถอยไม่ได้! ดวงตาที่ลุกโชนฉายแววเด็ดเดี่ยว! เธอสูดหายใจลึก แล้วปล่อยมือจอน (ทำเอาจอนแอบเสียดาย) ประสานมือที่หน้าอก เธอยังคงคุกเข่า ก้มหน้าเล็กน้อย ผมสีแดงเพลิงตกลงมาปิดแก้มที่มีลายสีทอง เหลือเพียงเสี้ยวหน้าที่ดูเคร่งขรึมและศรัทธาสูงสุด ไฟศักดิ์สิทธิ์รอบตัวหดตัวลงรวมกันที่จุดเดียว จอยน่าที่อยู่ไกลๆ เห็นท่าทางนี้ ก็รีบประสานมือพึมพำ "พระองค์ทรงโปรด..."

เรอาเริ่มสวด "ข้าแต่พระองค์..."

"ดวงตะวันอันสูงสุด จ้าวแห่งแสงนิรันดร์ ผู้ปกครองความร้อนไร้ที่สิ้นสุด" สิ้นคำแรก แรงกดดันมหาศาลที่ชวนให้อึดอัดก็แผ่ออกมาจากตัวเรอา! แรงกดดันนี้ยิ่งใหญ่กว่า โอ่อ่ากว่า และขัดขืนไม่ได้ยิ่งกว่าของจอมขมังเวทหลายเท่า! "เพออน!"

"โปรดประทานพลังชำระล้างความชั่วร้ายแก่ข้า!"

สิ้นคำสุดท้าย เหมือนตอบรับคำอธิษฐานที่จริงใจที่สุด เมฆบนฟ้าเหนือเมืองไวท์เบิร์ชถูกฉีกกระชากออกเป็นรูโหว่วงกลมขนาดยักษ์! "ครืนนน!!!" ลำแสงศักดิ์สิทธิ์ขนาดมหึมาที่บรรยายความงดงามและยิ่งใหญ่ไม่ได้ พุ่งลงมาจากฟากฟ้าเหนือเมฆ จากต้นกำเนิดแห่งดวงอาทิตย์ เหมือนหอกแห่งการพิพากษาของเทพเจ้า! มันพุ่งทะลุรูโหว่ของเมฆ ข้ามผ่านระยะทางและมิติ นำพาอำนาจเทพที่จะล้างบางสิ่งสกปรกทั้งมวล และความร้อนที่จะเผาผลาญผืนดิน ลงมาสู่เบื้องล่าง! เป้าหมายคือใจกลางวังวนที่พ่นหมอกแห่งความตายออกมา!