บทที่ 83 - สวรรค์เลี้ยวซ้าย นักรบเลี้ยวขวา!

การอัญเชิญตัวตนลึกลับด้วยอาถรรพ์มนตร์ ย่อมต้องแลกด้วยราคาที่สูงลิบ ร่างผอมแห้งของชายชราเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วจนตาเปล่ามองทัน ทว่าหมอกสีเทาขาวกลับแผ่ขยายออกไปอย่างบ้าคลั่ง เข้าถึงตัวทุกคนในชั่วพริบตา ใครๆ ก็รู้ว่าถ้าโดนหมอกนี่เข้าไป ไม่ตายดีแน่!

คงเป็นอย่างที่ชายชราว่า เขาอาจไม่รอด แต่ทุกคนที่นี่ก็จะถูกตัวตนชั่วร้ายกระชากวิญญาณไปเหมือนกัน! ไม่มีใครยอมตายแบบนี้ แต่ก็ไม่มีใครหลุดพ้นจากแรงกดดันของตัวตนระดับสูงได้! หรือจะจบสิ้นแค่นี้? ความคิดสิ้นหวังผุดขึ้นในสมองของใครหลายคน แต่ในวินาทีวิกฤต มีคนหนึ่งขยับตัวได้ จอน!

ดวงตาสีฟ้าของเขาส่องประกายสีทอง พลังศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์เจาะทะลุพายุหิมะลงมาจากฟากฟ้า ชะล้างร่างเขาจนหลุดพ้นจากการกดดัน! [สายพระเนตรแห่งเพออน]! ล้างสถานะผิดปกติทั้งหมด! ไม่มีคำพูดใดๆ ชักดาบ! พุ่งชน! [ร่ายรำมังกรเพลิง] ที่สะสมพลังไว้เต็มเปี่ยม ถูกเร่งพลังจนถึงขีดสุด! "ตูม——!" เปลวไฟร้อนแรงพวยพุ่งออกจากแขนที่กำดาบและรอยต่อชุดเกราะ ราวกับลาวาไหลเวียนบนผิวหนัง! กระแสไฟสีแดงทองลุกโชนเหมือนเกล็ดมังกรเพลิง คลื่นความร้อนบิดเบือนอากาศ หิมะระเหยกลายเป็นไอในพริบตา! เขากลายเป็นดาวตกสีแดงทอง ฉีกกระชากม่านหิมะด้วยความเร็วสูงสุด ห่อหุ้มด้วยเพลิงมังกรอันทรงพลัง พุ่งเข้าชนจอมขมังเวทชุดเทาอย่างบ้าดีเดือด!

"เป็นไปไม่ได้!!" ดวงตาขุ่นมัวของชายชราแทบถลน เขาสังเวยเลือดเนื้อทั้งร่างเพื่ออัญเชิญ "เศษเสี้ยวสายตา" ของตัวตนอันยิ่งใหญ่ ซึ่งควรจะแช่แข็งวิญญาณมนุษย์ได้โดยไม่สนระดับชั้น! แต่มนุษย์เดินดินต่ำต้อยคนหนึ่ง กลับหลุดพ้นมาได้ยังไง?! นี่มันผิดกฎธรรมชาติ! ความตกตะลึงกลายเป็นความบ้าคลั่ง "กินมัน! ฉีกวิญญาณมันให้กระจุย!!!" ชายชรากรีดร้องเหมือนคนบ้า โบกแขนที่เหมือนกิ่งไม้แห้ง เร่งหมอกสีเทาขาวให้ถาโถมเข้าใส่! หมอกที่เหมือนมีชีวิตพุ่งเร็วขึ้น ม้วนตัวเหมือนคลื่นยักษ์ เตรียมจะกลืนกินร่างเพลิงที่พุ่งเข้ามา! หมอกขาวกับเปลวเพลิงสีแดงทอง ความตายกับการเกิดใหม่ ปะทะกันท่ามกลางลมหนาว!

"ซู่ม——!!" เสียงเหมือนเหล็กเผาไฟจุ่มน้ำเย็นดังสนั่น! หมอกอาถรรพ์ที่ดูไร้เทียมทาน พอเจอกับเพลิงมังกรเดือดพล่านของจอน ก็ระเหยหายไปเหมือนเจอคู่ปรับ! พลังเทพของเพออนที่ควรจะหายไปหลังล้างสถานะ กลับยังคงอยู่บนตัวจอน! และเพลิงมังกรทั่วร่างเขากำลังดูดซับพลังบริสุทธิ์นั้นอย่างตะกละตะกลาม! แสงสีทองศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ ส่องประกายออกมาจากใจกลางเปลวไฟสีแดง พลังชำระล้างผสานกับเปลวเพลิงบ้าคลั่งอย่างลงตัว จนกลายเป็น... ไฟศักดิ์สิทธิ์ขจัดความชั่วร้าย! จอนไม่ต้องฟันดาบ แค่ใช้ไฟศักดิ์สิทธิ์หุ้มตัว แล้วพุ่งทะลวงใจกลางหมอกหมอกสีเทา! หมอกที่อัดแน่นด้วยพลังชีวิตของจอมขมังเวทและคำสาปจากตัวตนลึกลับ ถูกไฟศักดิ์สิทธิ์เผาจนเปื่อยยุ่ยเหมือนสำลีเน่า ทะลวงผ่านได้ในครั้งเดียว! ใบหน้าบิดเบี้ยวจากความกลัวของจอมขมังเวทเปิดโล่ง! ดวงตาของเขาสะท้อนภาพปีศาจเพลิงที่พุ่งทะลุหมอกออกมาเหมือนเทพเจ้าแห่งการลงทัณฑ์! เขาเห็นจิตสังหารในดวงตาสีฟ้า เห็นดาบที่ชูขึ้นสูงซึ่งพันรอบด้วยเปลวไฟสีทองแดง และปลายดาบที่ส่องแสงบาดตา! ระยะห่างเหลือไม่ถึง 20 ก้าว! ความตายจับขั้วหัวใจ! ในภวังค์ ชายชรารู้สึกเหมือนสิ่งที่พุ่งเข้ามาไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นมังกรพิโรธ! ภายใต้แรงกดดันนี้ เขาขยับนิ้วไม่ได้แม้แต่นิดเดียว! ทำได้แค่มองดาบแห่งเพลิงมรณะฟาดลงมาที่หัว!

"ตายซะ!!!" เสียงคำรามของจอนดั่งฟ้าผ่า! แรงพุ่ง พลังกาย พลังลมปราณ และเจตจำนงที่ลุกโชน รวมอยู่ในดาบเดียว! [กรงเล็บมังกรตวัด]! วิ้ง—— ใบดาบสั่นสะท้านเหมือนจะรับพลังไม่ไหว! เพลิงมังกรสีทองแดงถูกบีบอัดจนกลายเป็นกรงเล็บมังกรคมกริบ! เวลาเหมือนยืดออก และหดสั้นลงในเวลาเดียวกัน! ตอนเริ่มฟัน เขาอยู่ห่าง 10 ก้าว แต่พอกรงเล็บก่อตัวเสร็จ เขามาถึงหน้าชายชราแล้ว ฟันดาบ ตัดหัว! ไม่มีระเบิดตูมตาม ไม่มีไฟลุกท่วมฟ้า มีแค่เสียงเบาๆ เหมือนเด็ดผลไม้งอม ฉับ! กรงเล็บมังกรตัดหัวชายชราขาดกระเด็น แล้วเผาจนเหลือแต่เถ้าถ่าน!

[-1766! (คริติคอล! โจมตีจุดตาย! ความเสียหายศักดิ์สิทธิ์!)] ควันขาวร้อนฉ่าพร้อมกลิ่นไหม้เหม็นเน่าพวยพุ่งจากซากคอที่เหลือ [สังหารมอนสเตอร์ข้ามระดับ ได้รับค่าประสบการณ์ต่อสู้ 6000 แต้ม (2000 พื้นฐาน x 3.0 ตัวคูณโบนัส)]

จอมขมังเวทผู้ก่อกรรมทำเข็ญสิ้นชีพ เหมือนทุกอย่างจะจบลง จอนหอบหายใจ แม้จะมี [พรแห่งสุริยะ] จากอิงแกรมช่วยฟื้นฟู แต่การระเบิดพลังเมื่อกี้สูบพลังเขาจนแห้ง แถบเลือดเหลือครึ่งเดียว ตัวกะพริบเตือนสีเหลือง ค่า SP และ WP หมดเกลี้ยงจนแขนขาสั่น แต่ยังไม่ทันได้พัก จอยน่าที่เพิ่งหลุดพ้นพันธนาการก็ตะโกนลั่น "คุณจอน! หลบเร็ว!" จอนกะพริบตาปริบๆ งงว่าภัยมาจากไหน "ฆ่าตายไปแล้วนี่หว่า? XP ก็เด้งแล้ว!"

แต่เขาได้รู้ซึ้งทันทีว่า การเหลือแรงไว้ตอนจบสำคัญแค่ไหน ร่างไร้หัวของจอมขมังเวทไม่ล้มลง แต่กลับยุบตัวลงตรงกลางอกอย่างน่าสยดสยอง! เหมือนลูกโป่งสุญญากาศที่ถูกเจาะ ผิวหนัง กล้ามเนื้อ กระดูก ยุบตัวม้วนเข้าข้างในผิดหลักฟิสิกส์! ชุดคลุมสีเทาร่วงลงกองกับพื้น ส่วนร่างกายภายใต้ชุดคลุม หายวับไปในชั่วพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียง... วังวนสีเทาขนาดเท่ากำปั้นที่หมุนวนดูดกลืนทุกอย่าง และแผ่รังสีชั่วร้ายออกมา! เจตจำนงแห่งความโลภยื่นหนวดออกมาจากวังวน หวังจะเขมือบวิญญาณคนต่างถิ่นที่อยู่ใกล้ที่สุด! จอนตาเหลือก! "เชี่ย! แก่ปูนนี้ยังมีสกิลสั่งเสียอีกเรอะ?"