บทที่ 82 - จอมเวทเงา, หอกตะวัน!

"ตูม——!" ห่างจากรถม้าไปทางซ้ายประมาณ 30 ก้าว ภายในซอยแคบที่ถูกกองลังสินค้าและหิมะกลบฝัง ไฟทมิฬแห่งความอาฆาตมาดร้ายที่ลึกล้ำและหนืดหน่วงก็ระเบิดขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน! เปลวไฟนั้นลุกไหม้ไร้เสียง แต่กลับบิดเบือนและกลืนกินเงารอบข้างจนกลายเป็นหลุมดำชั่วคราวที่น่าสะพรึงกลัว!

ร่างผอมแห้งหลังค่อมกระเด็นออกมาจากเงานั้นอย่างทุลักทุเล ราวกับถูกใครถีบออกมาเต็มแรง ร่างนั้นกระแทกพื้นถนนที่เย็นเยือกจนโคลนและหิมะแตกกระจาย มันคือชายชราคนหนึ่ง สวมชุดคลุมสีเทาเก่าๆ สกปรกจนแทบจะกลืนไปกับเงา ใบหน้าเหี่ยวย่นคล้ำหมองเหมือนผิวส้มแห้ง ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำจากความตกใจและโกรธแค้น เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้น กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก จ้องเขม็งไปที่ปากซอยมืดมิดที่กลับมาเงียบสงบแต่ดูลึกลับยิ่งกว่าเดิม แล้วกรีดร้องเสียงแหบพร่า "อีฟเรนี่! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!? บ้าเอ๊ย... ไอ้เยดจ้างเจ้ามาได้ยังไง?!"

เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวดึงดูดสายตาของทุกคน จอนหรี่ตาสีฟ้าลง อีวานส์กำดาบแน่นขึ้น พวกเขารู้ตัวตนของชายชราผู้นี้ทันที: เขาคือตัวการที่ใช้ [อาถรรพ์คร่าวิญญาณ] อยู่เบื้องหลัง!

สิ้นเสียงชายชรา เงามืดในซอยที่เขาเพิ่งกระเด็นออกมาก็กระเพื่อมเหมือนผิวน้ำ ร่างสูงเพรียวโค้งเว้า "ลอย" ออกมาจากความมืดอย่างไร้เสียง ราวกับเธอเป็นส่วนหนึ่งของรัตติกาล เธอสวมผ้าคลุมสีดำสนิทเหมือนย้อมด้วยสีแห่งค่ำคืน ชายผ้าคลุมมีหมอกดำจางๆ แผ่ออกมา ทำให้ตัวตนของเธอกลมกลืนไปกับบรรยากาศโดยรอบอย่างสมบูรณ์แบบ ฮูดยาวปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ เหลือเพียงปลายคางเรียวสวยที่ดูเย็นชา และริมฝีปากบางทาสีม่วงเข้มเหมือนเลือดแห้งกรัง "หืม?" หญิงสาวนามว่า อีฟเรนี่ เอ่ยขึ้น เสียงของเธอทุ้มต่ำมีเสน่ห์ แฝงความแหบพร่าที่เป็นเอกลักษณ์ น้ำเสียงผ่อนคลายเจือความขี้เล่น ซึ่งขัดกับบรรยากาศตึงเครียดสุดๆ "เจ้ารู้จักข้าด้วยเหรอ?" เธอก้าวออกมาอย่างสง่างาม รองเท้าบูทเหยียบหิมะโดยไม่มีเสียง แต่เงาที่พื้นและชายผ้าคลุมของเธอกลับมีชีวิต! สุนัขเงา รูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว กึ่งจริงกึ่งฝัน หลายตัวพุ่งออกมาจากเงาเหล่านั้นอย่างเงียบเชียบ ร่างของพวกมันสร้างจากพลังงานมืดล้วนๆ รูปร่างบิดเบี้ยว มีเพียงจุดสีแดงฉานสองจุดแทนดวงตา แผ่รังสีอำมหิตและความโลภโมโทสัน ทันทีที่ปรากฏตัว พวกมันก็อ้าปากที่ไร้โพรงปาก พุ่งเข้าใส่ชายชราชุดเทาอย่างดุร้าย ฉีกกระชากชายผ้าคลุมและมือเหี่ยวๆ ที่พยายามรวบรวมพลังอาถรรพ์!

"แต่ข้าไม่รู้จักเจ้าแฮะ..." เสียงของเธอยังคงล้อเลียนชวนขนลุก เหมือนแค่ถามชื่อคนแปลกหน้า ทว่ามือภายใต้ผ้าคลุมกลับขยับเร็วดุจสายฟ้า วาดลวดลายลึกลับกลางอากาศ "เพราะงั้น ช่วยบอกหน่อยสิ" น้ำเสียงเธอเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบกดดัน "แกรู้ชื่อฉันมาจากไหน? หืม?" สิ้นเสียง เวทมนตร์ของเธอก็ทำงาน! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! พลังงานมืดก่อตัวเป็นโซ่เงาสีดำสนิทขนาดเท่าข้อมือ เต็มไปด้วยหนามแหลม พุ่งเข้าใส่ชายชราพร้อมเสียงหวีดหวิว แสงอัปมงคลบนโซ่ดูเหมือนจะจองจำวิญญาณได้! ตามมาติดๆ ด้วยเคียวเงาคมกริบที่หมุนคว้าง กรีดร้องโหยหวน พุ่งเข้าโจมตีจากรอบทิศทาง!

"บัดซบ!" ชายชราชุดเทาโกรธจัด แต่โดนจอมเวทเงาระดับนี้โจมตีทีเผลอ เขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเต็มประตู เขาได้แต่หลบหลีกสุนัขเงาที่ตามกัดไม่ปล่อยอย่างทุลักทุเล พร้อมโบกมือเหี่ยวแห้งร่ายคาถาพึมพำ แต่คนอื่นไม่ยอมให้เขาร่ายเวทง่ายๆ หรอก อย่างเช่น จอน และ จอยน่า จังหวะนี้ จอนไม่สนภาพลักษณ์นักรบแล้ว มือหนึ่งคว้าหนังสือเวทที่เอว อีกมือร่าย [ลูกศรธาตุไฟ] ยิงใส่กลางหลังผู้ใช้อาถรรพ์ทันที! ส่วนจอยน่า ในฐานะนักบวช ยิ่งเห็นร่างจริงของพวกมารนอกรีต ยิ่งเกลียดเข้ากระดูกดำ แม้จะเป็นสายซัพพอร์ต แต่ไม่ได้แปลว่าไม่มีท่าไม้ตาย! ตรงกันข้าม นักบวชสุริยะเวลาเอาจริง คือกะเอาให้ตาย! นักบวชสาวหลับตาพนมมือ สวดพระนามเพออน ร่างลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อย! พลังศักดิ์สิทธิ์รวมตัวในมือ กลายเป็นแสงสีขาวเจิดจ้า จากแสงริบหรี่ ขยายตัวเป็นดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ในชั่วพริบตา สาดแสงและความร้อนมหาศาล! ตอนนี้จอยน่าลอยสูงเกือบ 3 เมตร เธอกำดวงอาทิตย์ดวงน้อยไว้ในมือ ลืมตาโพลง! "เจ้าพวกนอกรีต! รับทัณฑ์สวรรค์ซะ!"

"ดวงอาทิตย์" ถูกบีบอัดเป็นหอกยาว หมายทำลายล้างความชั่วร้ายให้สิ้นซาก! นี่คือสุดยอดเทวะมนตร์ของศาสนจักรสุริยะ — [หอกตะวัน]!

ชายชราน่าเวทนา โดนทั้งหมาเงาและเวทเงาของอีฟเรนี่ไล่ต้อน โดนลูกศรไฟของจอนขัดจังหวะร่ายเวท แล้วตอนนี้ยังโดนหอกตะวันล็อกเป้า เขาเลิกคิดเรื่องหลบหรือกันแล้ว หยุดฝีเท้าทันที! ไม่สู้ตายตอนนี้ ก็ตายสถานเดียว! เขาตบหน้าอกตัวเอง เลือดสีเทาเหม็นเน่าพุ่งออกจากปากพร้อมกับเสียงสวดประหลาดรัวเร็ว "ไอซินา, ฮิเลยา! ซาดินาวารา!"

พริบตาต่อมา หมอกปริศนาผุดขึ้นจากความว่างเปล่า รับการโจมตีจากเวทเงาและลูกศรไฟไว้ได้! พร้อมกันนั้น กลิ่นอายของ "ตัวตน" ที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่ออกมาจากตัวชายชรา! อันตราย! อันตรายขั้นสุด! ทุกคนรวมถึงอีฟเรนี่ถูกพลังกดดันจนขยับไม่ได้ เหมือนเหยื่อที่จ้องตานักล่า มีเพียงลูกตาที่กลอกไปมาด้วยความหวาดกลัว! นี่คือความสั่นสะท้านจากสัญชาตญาณ สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าย่อมหวาดกลัวต่อตัวตนลึกลับ! ชายชราชุดเทากระอักเลือดพลางหัวเราะคลั่ง "ฮ่าๆๆ! ตายไปด้วยกันซะ! ตายให้หมด! ฮ่าๆๆๆ!!!"