บทที่ 90 - ฝูงหมาป่าคืบคลาน ความไม่พอใจ

[ร้านเหล้าหมู่บ้านโนมู] ในฐานะสถานที่สาธารณะแห่งเดียวในหมู่บ้านที่พอจะดูดี ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานที่มีฝูงหมาป่าล้อมรอบนี้ ที่นี่จึงกลายเป็นจุดรวมพลของชาวบ้านโดยอัตโนมัติ ตั้งแต่วันแรกที่บาสก์ระดมนายพรานเข้าป่าไปสำรวจหมาป่า พวกผู้หญิงและเด็กก็ย้ายมาอยู่รวมกันที่นี่ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครหลงฝูงโดนคาบไปกิน

แต่ตอนนี้ นายพรานที่เข้าป่ากลับมาแล้ว ทุกคนหน้าตาอมทุกข์ ในฐานะกลุ่มที่มีอำนาจการพูดมากที่สุดในหมู่บ้านตอนนี้ ความหดหู่ของพวกเขาแผ่ขยายไปทั่วร้านเหล้า เสียงสะอื้นและเสียงบ่นพึมพำของพวกผู้หญิงดังระงม แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจปลอบพวกเธอ บาสก์และเหล่าพรานกำลังสุมหัวกันถกเครียดเรื่องอนาคตของหมู่บ้าน

"หัวหน้าบาสก์ เราจะเอายังไงกันดี?" พรานแก่ตาเดียวสูบยาสูบมวนเอง อัดควันเข้าปอดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม "ผู้ใหญ่บ้านไม่อยู่ จะไปขอความช่วยเหลือจากหมู่บ้านข้างเคียงก็ไม่ได้..." พรานร่างเล็กอีกคนรีบแย้ง "ไปขอความช่วยเหลือหมู่บ้านอื่นจะมีประโยชน์อะไร? พวกเอ็งก็เห็นแล้วนี่หว่า ไอ้เดรัจฉานพวกนั้นมันตั้งรังอยู่บนสันเขาโน่นแล้ว!" เขากวาดตามองทุกคน ยืนยันหนักแน่น "ข้าว่านะ ต้องจ้างนักผจญภัยมา! หรือไม่ก็ขอให้ท่านไวเคานต์ส่งทหารใส่เกราะถือหน้าไม้มาสักกองพัน!"

ข้อเสนอของพรานร่างเล็กทำให้คนอื่นถอนหายใจ ใครจะไม่รู้ว่าวิธีนี้ดีที่สุด? แต่ด้วยสภาพการเงินของหมู่บ้านโนมู การจ้างนักผจญภัยมืออาชีพเป็นรายจ่ายก้อนโตที่เรี่ยไรกันทั้งหมู่บ้านก็ยังแทบไม่ไหว ส่วนเรื่องขอทหารส่วนตัวท่านไวเคานต์มาปราบหมาป่าในหมู่บ้านบ้านนอกกันดารกลางพายุหิมะแบบนี้? ฝันไปเถอะ...

สุดท้าย บาสก์ที่นั่งฟังเงียบๆ มาตลอด ก็ทุบโต๊ะสรุป "เลิกเพ้อเจ้อกันได้แล้ว ข้าบาสก์คนนี้พอมีหน้ามีตาในเมืองไวท์เบิร์ชอยู่บ้าง จ้างอัศวินคงไม่ไหว แต่ขอทหารท่านไวเคานต์มาช่วยสักคนสองคนยังพอได้อยู่" "ลุงบาร์ตี้กับไอ้หัวล้านอัลเลนไปเมืองไวท์เบิร์ชแล้ว ไปแปะประกาศจ้างวาน แล้วก็ไปตามหาผู้ใหญ่บ้านด้วย" ชายหน้าเหลืองลุกขึ้นยืน ตบโต๊ะ ปัง กวาดตามองทุกคน "ก่อนที่พวกเขาจะกลับมา เราต้องรักษาหมู่บ้านไว้ให้ได้!" "ตั้งแต่นี้ไป ผู้ชายทุกคนที่ไม่ใช่นายพราน ต้องมาเข้าเวรยาม ป้องกันหมู่บ้านจากการก่อกวนของหมาป่า!" "ข้าคุยกับลุงซัตตันแล้ว แกจะเร่งทำขวากหนามกับรั้วเหล็กแหลมให้ หน้าที่ของพวกเอ็งคือเอาของพวกนี้ไปวางรอบหมู่บ้าน ตามแนวสิ่งปลูกสร้างเดิม บีบเส้นทางเข้าออกของหมาป่า อูริเอลจะนำทีมพวกเอ็งทำเรื่องนี้"

อูริเอล ยามร่างยักษ์ตาว่องไว รีบลุกขึ้นยืน ทุบอกรับคำสั่งอย่างแข็งขัน "รับทราบ ลูกพี่!" จากนั้นหันไปยิ้มเหี้ยมใส่พวกอันธพาลว่างงานที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ "พวกเอ็งฟังไว้ งานนี้ห้ามใครอู้งาน! ถ้าใครกล้าตุกติก ไม่ต้องรอหมาป่าแดกหรอก ข้าจะถลกหนังพวกเอ็งก่อน!" พวกอันธพาลที่โดนอูริเอลจ้องถึงกับหดคอ ให้ไปรังแกคนซื่อๆ พวกนี้ถนัด แต่ให้ไปงัดข้อกับอดีตขาใหญ่ประจำหมู่บ้านอย่างอูริเอล พวกนี้ใจไม่กล้าพอ

บาสก์ไม่สนใจลูกน้องขู่ชาวบ้าน หันกลับมาหาพวกนายพราน "ส่วนพวกเอ็ง จัดทีมหมุนเวียนกันเข้าป่าไปสืบข่าว วางกับดัก ไม่ต้องหวังฆ่าให้ตายเยอะๆ แต่ต้องถ่วงเวลาไม่ให้พวกมันขยายอาณาเขต หรือถ้าล่อพวกมันไปทางอื่นได้บ้างยิ่งดี" "ถึงเราจะอยู่ใกล้ฝูงหมาป่าที่สุด แต่ภัยคุกคามนี้ หมู่บ้านโนมูรับผิดชอบคนเดียวไม่ไหวหรอก" อดีตทหารผ่านศึกพูดหน้าตาเฉยว่าจะลากคนอื่นมาซวยด้วย แต่ทุกคนฟังแล้วกลับยิ่งเลื่อมใส หัวหน้าบาสก์พูดถูก! ต้องแบบนี้สิ! วิกฤตขนาดนี้ จะให้เรารับหน้าคนเดียวได้ไง? พวกนายพรานรับคำพร้อมเพรียง ไม่มีใครคัดค้าน งานนี้เลี่ยงไม่ได้ ต่อให้ใจปอดแหกแค่ไหน ก็แสดงออกไม่ได้ เหมือนที่อูริเอลขู่ไว้ ใครหนีตอนนี้ ไม่ต้องรอหมาป่า เพื่อนบ้านนี่แหละจะรุมประชาทัณฑ์ก่อน!

บาสก์พยักหน้าพอใจ ตบไหล่ยามหนุ่มที่นั่งข้างๆ "อเล็กเซ เอ็งรับผิดชอบเรื่องเสบียงให้นายพราน" หนุ่มน้อยที่หนวดเครายังไม่ขึ้นดี ไม่นึกว่าจะได้รับ "ภารกิจสำคัญ" รีบกระเด้งตัวลุกขึ้น "คะ... ครับ!" ท่าทางเงอะงะของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง บรรยากาศตึงเครียดในร้านเหล้าผ่อนคลายลงบ้าง

ขณะที่ทุกคนเริ่มแยกย้ายไปทำงาน อันธพาลคนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "เอ่อ... หัวหน้าบาสก์ครับ... แล้วไอ้ตัวซว..." คำว่า "ซวย" ยังไม่ทันหลุดจากปาก อูริเอลก็คำราม "หือ——?" พร้อมขมวดคิ้ว! หมอนั่นรีบกลับลำ "ผะ... ผมหมายถึงจอน! จอนน่ะครับ!" "หัวหน้าบอกว่ามันเป็นคนเจอหมาป่าคนแรกไม่ใช่เหรอ? งานนี้มันก็น่าจะมาร่วมด้วยสิ!" "ทุกคนทำงานกันหมด จะให้มันนอนกินแรงอยู่คนเดียวได้ไง!" สิ้นเสียง ทุกคนที่กำลังขยับตัวก็ชะงัก ถึงปกติจะไม่ชอบขี้หน้า "ตัวซวย" แต่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ทุกคนต้องช่วยกัน จะให้จอนรอดตัวคนเดียวมันยุติธรรมเหรอ? แถมไอ้หนุ่มนั่นล่าหมาป่ามาได้ตัวนึง ฝีมือคงไม่ธรรมดา งั้นก็น่าจะให้มันเข้าป่าไปช่วยแบ่งเบาภาระพวกนายพรานสิ?

บาสก์จ้องหน้าหมอนั่นนิ่งๆ ยังไม่ตอบ เขารู้ว่าคำถามนี้ละเอียดอ่อน ตอบไม่ดีจะเสียกำลังใจคนทำงาน โดยเฉพาะพวกนายพราน จะตอบแข็งกร้าวก็เสียมวลชน จะตอบอ่อนข้อก็เสียการปกครอง บาสก์จ้องจนหมอนั่นเหงื่อตก หลบสายตา แล้วค่อยตอบเรียบๆ "จอนบาดเจ็บตอนล่าหมาป่าตัวนั้น แถมมีความดีความชอบที่มาแจ้งข่าว ข้าเลยให้พักไม่กี่วัน ส่วนงานนี้จะให้ทำไหม ต้องดูว่าหายดีหรือยัง" "ข้าคงบังคับคนเจ็บไปสู้หมาป่าไม่ได้หรอกนะ" พูดจบ เขาหันไปมองคนสองคนที่นั่งหดหัวอยู่อีกมุม รอยฟกช้ำบนหน้ายังไม่หายดี "ฮอลท์ ฮาโรลด์! พวกเอ็งสองคนตามข้ามา! หาของติดมือไปเยี่ยมจอน แล้วขอโทษมันซะ!" "คนอื่นอย่ามัวเสียเวลา ไปทำงาน!"

ทุกคนรับคำ บาสก์พูดมีเหตุผล ไม่เข้าข้างใครชัดเจน ใครก็เถียงไม่ออก แต่ในใจลึกๆ ก็ยังมีคนคิดเล็กคิดน้อย รอดูกันต่อไป เรื่องแบบนี้ ห้ามกันไม่ได้หรอก