บทที่ 91 - นักผจญภัย? ไม่ นั่นมัน "ตัวซวย"!

บาสก์คว้าน้ำเหลวตามระเบียบ เพราะจอนออกจากหมู่บ้านโนมูไปตั้งแต่ 3 วันก่อน ส่วนบาสก์มัวแต่ตะลอนๆ อยู่ในป่ากับพวกนายพราน เลยไม่รู้เรื่อง — หรือพูดให้ถูกคือ ทั้งหมู่บ้านมีแค่ช่างตีเหล็กเฒ่าซัตตันที่รู้ว่าจอนไม่อยู่ แต่ปู่แกก็ไม่จำเป็นต้องรายงานบาสก์นี่ จริงไหม? บาสก์เลยปวดหัวตึ้บ "ไอ้หนู่นั่นตุนเนื้อกวางไว้เพียบ ฟืนก็มี ไม่น่าจะเข้าป่าไปล่าสัตว์หรือเก็บฟืน"

"หรือว่าออกไปยืดเส้นยืดสาย หรือว่าโกรธจนหนีออกจากหมู่บ้านไปแล้วจริงๆ?" ไม่ว่าแบบไหน ก็ไม่ใช่เรื่องดี

พอนึกถึงตอนที่จอนหิ้วหัวหมาป่าเลือดโชกด้วยสีหน้าเย็นชา บาสก์ก็เสียวสันหลังวาบ แม้จอนจะมีเหตุผลร้อยแปดที่จะไม่ร่วมภารกิจล่าหมาป่า แต่บาสก์รู้ดีว่าชาวบ้านโง่เขลาพวกนี้ไม่เข้าใจหรอก ถ้าคำอธิบายเรื่องจอนฟังไม่ขึ้น พวกนี้อู้งานแน่นอน! คิดแล้วก็หงุดหงิด เผลอเตะฮอลท์กับฮาโรลด์ที่เดินตามต้อยๆ ไปคนละที ไอ้พวกขี้ขลาดตาขาว รังแกคนอ่อนแอ! "โอ๊ย!" สองคนนี้เพิ่งโดนจอนซ้อม แล้วยังโดนอูริเอลโบยประจานกลางหมู่บ้าน แผลเก่ายังไม่หาย มาโดนซ้ำอีกก็ร้องจ๊าก แต่ไม่กล้าเถียงสักคำ ของในมือก็ไม่กล้าทำหล่น บาสก์ระบายอารมณ์เสร็จ ก็ถอดใจเรื่องคุยกับจอน เขาจ้องหน้าฮอลท์กับฮาโรลด์นิ่งๆ พูดเน้นทีละคำ "ฟังให้ดี กลับไปถ้ามีใครถามว่าจอนเป็นไงบ้าง ให้บอกว่ามันเจ็บหนัก ลุกจากเตียงไม่ไหว"

"ถ้าข้าได้ยินข่าวลืออื่น จนทำให้คนเสียกำลังใจสู้หมาป่า พวกเอ็งรู้ใช่ไหมว่าจะโดนอะไร..." น้ำเสียงเขาเย็นเฉียบ "ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ หมาป่าหลุดเข้ามาคาบคนไปกินสักคนสองคน ก็เป็นเรื่องปกติ..." สองอันธพาลขาอ่อนพับ พยักหน้าหงึกๆ "ไม่ครับๆ! พวกเราไม่พูดมั่วซั่วแน่นอน!"

"ใช่ครับ! ท่านบาสก์สั่งคำไหนคำนั้น!" ขู่จนพอใจ บาสก์ก็แค่นเสียง "เอาล่ะ เอาของไปวางไว้หน้าบ้านมันให้เรียบร้อย แล้วไปทำงานซะ!"

"ครับ!"

ของที่ฮอลท์กับฮาโรลด์ถือมา ก็พวกของใช้จำเป็นอย่างเกลือ ผ้า น้ำมัน ภาชนะ เงินจำนวนหนึ่ง เสื้อกันหนาวสองชุด และหอกยาวสองเล่ม ของพวกนี้จำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตในแดนเหนือ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ได้ใช้ น่าเสียดาย ส่งไม่ถึงมือเจ้าตัว ขณะที่บาสก์พาสองสมุนกลับไปที่ร้านเหล้า กำลังจะก้าวเข้าประตู หูเขากระดิก จับเสียงผิดปกติได้ท่ามกลางความเงียบ "เสียงเกือกม้า? ผู้ใหญ่บ้านกลับมาแล้ว?" ชายหน้าเหลืองชะงัก ยืนอยู่ใต้ชายคาร้านเหล้า หรี่ตามองไปทางปากทางหมู่บ้าน พยายามเพ่งมองฝ่าหิมะ แรกๆ เห็นเป็นเงาลางๆ แล้วค่อยๆ ชัดขึ้น บาสก์ใจเต้น คนเดียว ม้าสองตัว ไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้าน... งั้นก็เป็นนักผจญภัยที่จะเข้าป่าผ่านทางเรา? งั้นลองจ้างให้ช่วยจัดการหมาป่าดูดีไหม? คิดได้ดังนั้น หัวหน้ายามก็ตะโกนบอกคนในร้าน แล้วพาลูกน้องสองคนเดินไปดักรอที่ปากทาง ได้ไม่ได้ไม่รู้ ลองดูก่อน!

พอเข้ามาใกล้ บาสก์ก็เห็นชัดเต็มตา ผู้มาเยือนรูปร่างสูงใหญ่ สวมผ้าคลุมขนสัตว์หนานุ่ม หมวกเหล็กปิดครึ่งหน้ามองไม่เห็นหน้าตา แต่เห็นคางเกลี้ยงเกลา มือที่ถือบังเหียนข้างหนึ่งใส่ถุงมือเหล็ก อีกข้างใส่เกราะแขนแต่เปลือยมือเปล่า? ข้างอานม้าแขวนดาบยาวสองเล่ม โล่หนึ่งใบ อีกข้างเป็นธนูสั้นกับซองลูกธนู ม้าตัวหลังเป็นม้าบรรทุกของ ขนสัมภาระที่แพ็คมาอย่างเป็นระเบียบ ดูจากการแต่งกายที่สะอาดสะอ้านและอุปกรณ์ครบครัน ไม่ใช่ชาวบ้านตาสีตาสาแน่ น่าจะเป็นนักผจญภัยลูกขุนนาง! บาสก์เปลี่ยนท่าทีจากสบายๆ เป็นจริงจังขึ้น เขายืนขวางที่ปากทางหมู่บ้าน ตะโกนถาม "ที่นี่คือหมู่บ้านโนมู ไม่ทราบว่าท่านมาจากไหน และจะไปที่ไหน?"

"นักผจญภัย" คนนั้นรั้งบังเหียนม้า กวาดตามองบาสก์ แล้วหัวเราะเบาๆ "หัวหน้าบาสก์ ทำไมต้องเรียกท่านเรียกเธอให้มากพิธี?"

"ไม่เจอกันไม่กี่วัน จำกันไม่ได้แล้วเหรอ?"

เสียงเรียบๆ สบายๆ แต่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาลบาสก์! อดีตทหารผ่านศึกเซไปนิดหนึ่ง แล้วถามตะกุกตะกัก "เจ้า... เจ้าคือจอน!?"

"อืม ก็ผมน่ะสิ" จอนที่โดนเข้าใจผิดว่าเป็น "นักผจญภัยลูกขุนนาง" กระโดดลงจากหลังม้า มือข้างหนึ่งจูงม้า อีกมือเลิกฮู้ดขึ้น ถอดหมวกเหล็กออก เผยใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ประดับรอยยิ้มจางๆ "ผมกลับมาแล้ว"

"ตัวซวย" หรือ จอน กลับมาแล้ว ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่ได้ยินข่าวครั้งแรกยังงงๆ อะไรกลับมา? มันไปไหนมา แล้วกลับมาจากไหน? แต่ไม่นาน ความสงสัยก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอื่น พวกเขาเห็นบาสก์ หัวหน้ายามผู้ทรงอิทธิพลรองจากผู้ใหญ่บ้าน เดินยิ้มร่าพานักรบหนุ่มสวมชุดเกราะเหล็กเดินเข้าร้านเหล้า ส่วนยามหนุ่มสองคนที่เดินตามหลังมา หน้าตาเหม่อลอย พึมพำไม่หยุดปาก "นั่นคือจอน... คนคนนั้นคือจอน..."

คนคนนั้นคือจอน? จอน? ไอ้ตัวซวยนั่นน่ะนะ? ท่านอัศวินหนุ่มคนนี้คือจอน? ทุกคนตกอยู่ในอาการช็อกแบบเดียวกับบาสก์ตอนแรก คอพวกเขาหมุนตามจอนจนแข็งค้าง ตาจ้องหน้าเด็กหนุ่มเขม็ง เพราะเวลาผ่านไปนาน แทบไม่มีใครจำหน้าเดิมของจอนได้ ภาพจำของพวกเขาคือ "จอน" เท่ากับ "ตัวซวย" และ "ตัวซวย" เท่ากับคนป่าหนวดเครารุงรังผมเผ้ายุ่งเหยิง! ต่อให้เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาจะฆ่าหมาป่า อัดอันธพาล แล้วจับแห่ประจาน ภาพลักษณ์ของ "ตัวซวย" ในหัวชาวบ้านก็แค่เปลี่ยนจาก "คนป่าสกปรก" เป็น "คนเถื่อนน่ากลัว" เท่านั้น แต่ตอนนี้กลับมาบอกว่า คนที่สวมเกราะแวววาว ห้อยดาบ สวมผ้าคลุมขนสัตว์ชั้นดีที่ชาวบ้านบางคนหาทั้งชีวิตยังไม่ได้... หนุ่มหล่อมาดดีคนนี้... คือจอน? ล้อเล่นแรงไปไหม! นี่มันท่านอัศวินหนุ่มชัดๆ! แต่พอดูดีๆ... โครงหน้านั้น ก็คุ้นตาอยู่บ้าง ทำให้ไม่มีใครกล้าส่งเสียงคัดค้าน ถ้าเกิด... ถ้าเกิดคนคนนี้คือ "ตัวซวย" คนนั้น คือจอนจริงๆ แล้วพวกที่เคยรังแก เคยเหยียบย่ำเขา จะมีจุดจบยังไง? ความกลัวและความกังวลเริ่มลามไปทั่วฝูงชน แต่จอนทำเหมือนไม่เห็น หรือจะพูดให้ถูกคือ เขาไม่แคร์ความคิดชาวบ้านพวกนี้เลย เขาแค่นั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์ร้านเหล้า เคาะโต๊ะเบาๆ "หัวหน้าบาสก์ เล่าสถานการณ์ในป่าตอนนี้ให้ผมฟังหน่อยสิ"