บทที่ 92 - ปราบหมาป่า... ผมคนเดียวก็พอ

พอได้ยินคำถามเรียบๆ ของจอน บาสก์ก็สะดุ้งสุดตัว! เขารู้ทันทีว่าจอนไม่ได้ถามเพราะแค่อยากรู้หรือเป็นห่วง จอนกำลังจะยื่นมือเข้ามาจัดการ "วิกฤตหมาป่าหมู่บ้านโนมู"! ถึงจะไม่รู้ว่าไอ้หนุ่มนี่ไปเจออะไรมา แล้วไปเอาชุดเกราะหรูหราระดับอัศวินมาจากไหน แต่เทียบกับ "คนป่า" ที่ถือหัวหมาป่าเลือดโชกเมื่อ 3 วันก่อน จอนในตอนนี้เหมือนดาบคมกริบที่ลับมาอย่างดีและเก็บอยู่ในฝัก! สุขุม ลุ่มลึก แต่แผ่รังสีอำมหิตจนน่าขนลุก บรรยากาศแบบนี้ของปลอมทำไม่ได้! ด้วยเกียรติของทหารผ่านศึกสิบกว่าปี บาสก์กล้าฟันธงเลยว่า ช่วงไม่กี่วันนี้ จอนต้องผ่านการต่อสู้เสี่ยงตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน! "บ้าบิ่นจริงๆ..."

ดังนั้น ตอนตอบคำถามจอน น้ำเสียงของหัวหน้ายามเลยจริงจังและเคารพเหมือนกำลังรายงานผู้บังคับบัญชา เขาเล่าข้อมูลทั้งหมดที่หน่วยพรานและตัวเขาไปสืบมาได้ "จำนวนหมาป่าที่ลงมาอยู่รอบนอกมีมากกว่าที่คาดไว้เยอะ ไม่ใช่แค่สิบยี่สิบตัว แต่น่าจะเกือบร้อย!"

"พวกมันยึดพื้นที่ 'เนินแร้ง' ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างหมู่บ้านไป 30 ลี้ และทำท่าจะตั้งรกรากถาวร"

"และจากข้อมูลที่พรานเพิ่งกลับมาแลกเปลี่ยนกันเมื่อกี้ พวกเดรัจฉานพวกนี้น่าจะเกิดจากการรวมฝูงของหมาป่า 3 ฝูง" พูดถึงตรงนี้ เสียงบาสก์เริ่มสั่น แล้วก็เงียบไป แต่จอนเข้าใจดี ปกติจ่าฝูงหมาป่าเจอกัน ต้องกัดกันตายไปข้าง การที่ 3 ฝูงอยู่ร่วมกันได้ แปลว่าต้องมีตัวตนระดับสูงกว่าคอยคุมพวกมันอยู่ และนั่นคือสาเหตุที่บาสก์กลัว "ราชาหมาป่าสินะ? น่าสนใจแฮะ"

ราชาหมาป่า สำหรับชาวแดนเหนือ คือจิตวิญญาณที่น่าเคารพและแหล่งกำเนิดความกลัวในคืนหิมะตก ตำนานว่าไว้ ราชาหมาป่ามีพลังเหนือธรรมชาติ บ้างก็ว่าเป็นทูตของ [ซาแมนธา] เทพีน้ำแข็งผู้ปกครองเทือกเขานูริ มีหน้าที่ลากคอคนลบหลู่ไปลงโทษ บ้างก็ว่าเป็นนักบวชต้องสาป ต้องกินวิญญาณคนให้ครบ 100 ถึงจะหลุดพ้น แน่นอน จอนรู้ว่าเรื่องพวกนี้คือเรื่องเล่าหลอกเด็ก ตัวจริงของราชาหมาป่า คือสัตว์ป่าที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ หรือที่ผู้เล่นเรียกว่า "ฟิลด์บอส" อย่างกากสุดก็ระดับ [เด็กฝึกหัดขั้นสูง]! ถ้าตัวโหดหน่อย คลาสทางการยังไม่กล้าการันตีว่าจะเดี่ยวไหว แต่สำหรับเขา สัตว์ป่าแค่นี้ ไม่ต้องใส่ใจมาก

ก่อนออกจากเมืองไวท์เบิร์ชวันนี้ เขาแวะไปขอ 2 บัฟจากอิงแกรมที่วิหารสุริยะมาแล้ว [พรแห่งสุริยะ] กับ [ตราประทับไฟศักดิ์สิทธิ์]

[พรแห่งสุริยะ LV.10: ฟื้นฟู HP +15/นาที, ฟื้นฟู SP +15/วินาที, ฟื้นฟู WP +15/วินาที, ลดความเสียหายที่ได้รับ 30%, เวลาคงเหลือ 28 ชม. 51 นาที 22 วินาที] [ตราประทับไฟศักดิ์สิทธิ์ LV.10: การโจมตีจะประทับตรา "ไฟศักดิ์สิทธิ์" บนศัตรู เมื่อครบ 3 ชั้น จะสร้างความเสียหายธาตุศักดิ์สิทธิ์ 300 แต้ม, เวลาคงเหลือ 28 ชม. 51 นาที 22 วินาที]

บัฟฟื้นฟูกับบัฟโจมตี ระยะเวลานานสะใจ และด้วยผลของ [สายพระเนตรแห่งเพออน] ไม่ใช่แค่ตัวเลขที่เพิ่มเป็น 3 เท่า ระยะเวลาก็เพิ่มเป็น 3 เท่าด้วย แค่นี้ก็เปิด [ร่ายรำมังกรเพลิง] ไล่ฆ่าหมาป่าให้เกลี้ยงเพื่อจบเควสต์ [ร่องรอยเงาหมาป่า] ได้สบายๆ ไหนจะเรียนสกิลออร่าระดับต้นมาอีก 2 อัน: [ออร่ากระแทก] กับ [ออร่าต้านทาน]

[ออร่ากระแทก LV.1 (ธรรมดา): ใช้ WP 20 สร้างความเสียหายไฟ 10 แต้ม แก่ศัตรูในระยะ 4 เมตร ทุกๆ 5 วินาที] [ออร่าต้านทาน LV.1 (ธรรมดา): ใช้ WP 20 เพิ่มพลังป้องกันกายภาพให้เพื่อนร่วมทีมในระยะ 4 เมตร 10 แต้ม]

รุกรับครบเครื่อง ถึงจะเบาๆ แต่ก็เอามาใช้คู่กับ [ความชำนาญออร่า] ได้

หลังบาสก์รายงานจบ จอนพยักหน้าเบาๆ ตอบเสียงเรียบ "โอเค รับทราบ" คำสั้นๆ 5 พยางค์ เหมือนก้อนหินโยนลงบ่อน้ำ ทำเอาใจบาสก์กระเพื่อมไม่หยุด รับทราบ? แล้วไงต่อ? แผนการล่ะ? การประสานงานล่ะ? การประชุมวางแผนที่เขาจินตนาการไว้ ไม่เกิดขึ้นเลย! หัวหน้ายามงงไปหมด ถามตะกุกตะกัก "เอ่อ... จอน แล้ว... แล้วเราต้องช่วยอะไรบ้าง?"

"หรือนายอยากจะไปดูลาดเลากับพวกนายพรานก่อนไหม? หรือจะเตรียมตัวอะไรหน่อย?"

จอนไม่แม้แต่จะหันมอง โบกมือปัดๆ เหมือนไล่ฝุ่นที่ไม่มีจริงบนไหล่ "ไม่จำเป็น" เขาเว้นจังหวะ ให้ทุกคนได้เตรียมใจฟัง แล้วให้เหตุผลที่ง่ายแสนง่าย "ฆ่าหมาป่า... แค่ผมคนเดียวก็พอ" พูดจบ ก็หันหลังเดินออกจากร้านเหล้าทันที ผ้าคลุมขนสัตว์สะบัดตามจังหวะเดิน บดบังสิบกว่าสายตาที่จ้องมองเขาด้วยความช็อก งุนงง หวาดกลัว และไม่อยากเชื่อ เสียงเกือกเหล็กกระทบพื้นไม้กระดานร้านเหล้าดัง ตึก ตึก อย่างมั่นคงและกดดัน มือซ้ายวางบนด้ามดาบยาวอย่างสบายอารมณ์ เดินตรงไปที่ประตู จนหายลับไปในพายุหิมะ

เวลาในร้านเหล้าเหมือนถูกแช่แข็ง สิ่งที่จอนทิ้งไว้ไม่ใช่เสียงอึกทึก แต่เป็นความเงียบสงัดที่กดทับจนหายใจไม่ออก "ผมคนเดียวก็พอ" ประโยคนี้ก้องอยู่ในหัวทุกคนเหมือนคำสาป หมาป่าดุร้ายเกือบร้อยตัว นี่มันหายนะระดับล้างหมู่บ้าน! บาสก์บอกว่าต้องระดมคนทั้งหมู่บ้าน ต้องวางกับดัก ต้องขอความช่วยเหลือ และต้องยอมเสียสละ ถึงจะพอมีโอกาสรอด... แต่ในปากของไอ้หนุ่มนี่ มันง่ายเหมือนออกไปตัดฟืน!

ความเงียบกดดันดำเนินไปนานแสนนาน จนกระทั่งฟืนในเตาผิงแตกดัง เปรี๊ยะ ปลุกทุกคนให้ตื่น ที่มุมร้าน อันธพาลที่เคยรังแกจอน หน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก เป้ากางเกงเปียกชุ่ม กลิ่นฉี่คลุ้งกระจาย เพื่อนข้างๆ ก็ฟันกระทบกันกึกๆ สายตาลอยคว้าง พวกนายพรานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในตาว่างเปล่า พวกเขาที่สู้กับสัตว์ป่ามาทั้งชีวิต รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของหมาป่า โดยเฉพาะฝูงใหญ่ขนาดนี้ ความมั่นใจของจอน ฟังดูเหมือนเรื่องเพ้อเจ้อ แต่ความเปลี่ยนแปลงและออร่าที่เขาแสดงออกมา กลับมีพลังโน้มน้าวประหลาดที่ทำให้เถียงไม่ออก สุดท้าย เสียงแหบพร่าของผู้เฒ่าคนหนึ่งก็ดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ "นั่น... นั่นใช่จอนจริงๆ เหรอ?..."