บทที่ 93 - พบเฒ่าซัตตันอีกครั้ง ส่งมอบแร่!

สามวันผ่านไป เฒ่าคนแคระดูไม่เปลี่ยนไปสักนิด

ยังคงเตี้ยม่อต้อ อ้วนกลม เมานิดๆ และใส่ผ้ากันเปื้อนช่างตีเหล็กเปื้อนเขม่า

แต่ตอนนี้แกยุ่งมาก ยุ่งสุดๆ

ข้างเตาหลอมที่ไฟลุกโชนมีกองเหล็กขึ้นรูปหยาบๆ วางระเกะระกะ ช่างตีเหล็กเฒ่าดูหงุดหงิดกับงานตรงหน้า เหวี่ยงค้อนไปบ่นคำด่าภาษาคนแคระไป

"กล้าดียังไงให้ข้ามาตีของไร้ฝีมือพรรค์นี้ #@$! ขยะ..."

"บาสก์ ไอ้เด็กเวร #@$!"

บ่นไปมือก็ทำไปอย่างตั้งใจ จนไม่รู้ตัวว่าจอนหิ้วหีบใส่ [ผลึกแร่ปริศนา] เดินขึ้นบันไดร้านมา

จอนไม่ถือสา วางหีบลง แล้วหยิบไม้กวาดที่ตักผงมากวาดพื้นร้านที่เริ่มรก

พอได้ยินเสียงไม้กวาด ช่างตีเหล็กเฒ่าก็บ่นอย่างรำคาญ

"กลับมาแล้วเรอะไอ้หนู? ไม่เห็นรึไงว่ายุ่งอยู่? ไม่มีธุระอย่ามากวน—!"

บ่นได้ครึ่งประโยคก็ชะงัก

เพราะจังหวะเงื้อค้อน แกหันมาเห็นไม่ใช่ "จอน" คนเดิม แต่เป็นนักรบหนุ่มสวมเกราะห้อยดาบ

ซัตตันหยุดมือ

"เอ็งเป็นใครวะ?"

จอนวางไม้กวาดลง ยิ้มกว้าง

"ลุงซัตตัน ผมเอง จอนไง"

"หา—!?"

"สรุปคือ เอ็งไปเหมืองเก่าทางตะวันตกเพื่อหาแร่ให้ข้า แล้วบังเอิญไปช่วยลูกขุนนางตกยาก นางเลยซึ้งน้ำใจ ให้ชุดเกราะมา แล้วยังช่วยซื้อที่ทางในเมืองไวท์เบิร์ชให้?"

"ตามนั้นแหละครับ"

จอนพยักหน้าหน้าตาย

คนแคระเฒ่าส่ายหัวดิก หนวดเคราเฟิ้มกระเพื่อมตามแรงเหวี่ยง

"ฟังดูเหมือนนิยายน้ำเน่าที่พวกนักกวีขี้เมาชอบแต่งเลยว่ะ?"

แต่ดูจากชุดเกราะ ซัตตันก็ไม่สงสัยมากนัก

ด้วยสายตาช่างตีเหล็ก เกราะชุดนี้แม้ไม่ใช่ของวิเศษ แต่คนธรรมดาหาไม่ได้แน่ ระดับ "ของสะสมขุนนาง" ชัดๆ

ที่น่าสงสัยคือ ไอ้หนูนี่คงเล่าไม่หมด

แต่จอนไม่ปล่อยให้แกคิดมาก

เขาเปิดหีบใบใหญ่ที่หิ้วมา

ข้างในไม่ได้มีแร่กองอยู่ แต่มีชั้นวางกั้นไว้ ด้านบนเรียงรายด้วยขวดเหล้าสีสวยที่ส่องประกายวิบวับ

จมูกซัตตันขยับฟุดฟิด ความสงสัยหายวับไปกับตา

"ซู้ด... กลิ่นเหล้านี่มันตีกันมั่วไปหมด หอมชะมัด"

จอนหัวเราะร่า แนะนำสินค้าทีละขวด

"ลุงซัตตัน แน่นอนสิครับ นี่เหล้าจากคนละที่ทั้งนั้น"

"ดูนี่ เหล้าก่อนฝนจากไร่แฮงค์ บ่ม 60 ปี"

"ขวดนี้ เหล้าเฉียนซือ ของศาสนจักรสุริยะ บ่มแค่ 10 ปี แต่มีขายเฉพาะเทศกาลสุริยะเท่านั้นนะ"

"อันนี้ ของขึ้นชื่อจากไร่เถาวัลย์เขียว... ทั้งหมดนี่ของลุงครับ!"

คนแคระเฒ่าฟังตาเยิ้ม รอยย่นบนหน้าคลายออก พึมพำอย่างตื้นตัน

"ดี... ดีจริง... เอ็งได้ดีแล้วจริงๆ..."

"ก็เพราะลุงดูแลผมมาตลอดนั่นแหละครับ ถ้าไม่มีลุงช่วย ป่านนี้ผมคงตายเป็นผีเฝ้าป่าที่ไหนไปแล้ว"

พูดถึงตรงนี้ จอนก็อดสะท้อนใจไม่ได้

เขามีความทรงจำของร่างเดิมครบถ้วน รู้ดีว่าตอนเกิดโรคระบาดใหม่ๆ ร่างเดิมที่ยังหาของป่าไม่เป็น ต้องใช้ชีวิตอดๆ อยากๆ แค่ไหน

น่าสมเพชยิ่งกว่าขอทาน!

ความช่วยเหลือของซัตตันในตอนนั้น จึงล้ำค่ามหาศาล

เหล้าพวกนี้ เทียบไม่ได้เลยกับบุญคุณ

ซัตตันดูเหล้าจนหนำใจ อยากจะเปิดซดเดี๋ยวนี้ แต่ต้องหักห้ามใจ

"ดี เหล้าดีทั้งนั้น เอ็งหาของดีแบบนี้มาได้ ถือว่าเก่งมาก!"

"เสียดาย ตอนนี้ยังกินไม่ได้..."

ทั้งหมู่บ้านฝากความหวังไว้กับอาวุธของแก จะเมาไม่ได้เด็ดขาด

ซัตตันยื่นมือจะปิดฝาหีบ กลัวดูนานกว่านี้จะตบะแตก

แต่จอนยิ้มกวนๆ เอามือกันไว้

"ในหีบไม่ได้มีแค่เหล้านะครับ ลุงไม่ดูของข้างล่างหน่อยเหรอ?"

"ไม่ได้มีแค่เหล้า?"

คนแคระเฒ่าชะงัก เอียงคอมองหีบ ด้วยความสูงที่จำกัด แกเพิ่งสังเกตเห็น

"ข้างล่างมีของอีกเรอะ?"

"แน่นอน"

จอนพยักหน้า ยกชั้นวางเหล้าออก เผยให้เห็นแร่ผลึกที่ส่องแสงสีทองระยิบระยับอยู่ข้างล่าง

"ที่บอกว่าจะไปหาแร่ให้ ไม่ได้โม้นะครับ ผมเจอของแปลกจริงๆ!"

"ดูสิ เต็มเลย"

"!"

คนแคระเฒ่าตะลึง

ตอนจอนถามเรื่องแร่ แกไม่ได้ใส่ใจ แค่พูดส่งๆ เหมือนผู้ใหญ่หลอกเด็ก

ไม่นึกว่าจอนจะไปหาจริงๆ

ถึงจะไม่พอใจที่คนเจ็บซ่าไปวิ่งเล่น แต่ก็ไม่แปลกใจ เพราะนิสัยไอ้หนูนี่ชอบทำอะไรเงียบๆ คนเดียวอยู่แล้ว

ที่แปลกใจจริงๆ คือ นอกจากจะไปหาแล้ว ดันหาเจอด้วย!

แถมยังเป็นของที่แกไม่เคยเห็น!

ซัตตันคว้าแร่ก้อนหนึ่งขึ้นมาส่อง แร่ที่มีเปลือกผลึกหุ้มเหมือนหิน ส่องแสงสีทองไหลวนชวนหลงใหล

"นี่มัน... ขี้แมงป่องหินที่กินแร่เข้าไปเหรอ?"

"ไม่ใช่... ต่อให้กินแร่ทองคำ ก็ไม่มีแสงไหลวนแบบนี้ เว้นแต่..."

แกพึมพำเหมือนคนบ้า เอาประสบการณ์ตีเหล็กทั้งชีวิตมาเทียบเคียง แต่... ไม่ตรงกับอะไรเลย!

ไม่ว่าจะอัลลอยด์ หรือแร่ดิบ ก็ไม่ใช่!

นี่คือแร่ชนิดใหม่ ของจริง ที่แกไม่เคยเห็น!

แถมเยอะขนาดนี้ เต็มหีบเมตรคูณเมตร!

ซัตตันตาเป็นประกายวาววับ จ้องหน้าเด็กหนุ่มที่ยืนยิ้มแป้น

"ไอ้หนูจอน! บอกมาเดี๋ยวนี้ เอ็งไปเอาแร่พวกนี้มาจากไหน!"

จอนไม่ตอบทันที ผายมือย้อนถาม

"ลุงครับ แร่พวกนี้พอจะตอบโจทย์ลุงได้ไหม?"

"ได้สิโว้ย! ถ้าของดีขนาดนี้ไม่ได้ ก็ไม่มีแร่ไหนในโลกได้แล้ว!"

สิ้นเสียงซัตตัน หน้าต่างระบบของจอนก็เด้งรัวๆ

[การเก็บตัวอย่างแร่ (ธรรมดา - ภารกิจทำซ้ำได้) - สำเร็จ]

[ระดับความสำเร็จ: S, ตัวคูณรางวัล 6.0]

[รางวัล: 1,200 ค่าประสบการณ์ทั่วไป (200 พื้นฐาน x 6.0)]

[สำเร็จ, สำเร็จ, สำเร็จ...]

หน้าจอรัวยิบ S ล้วนๆ แร่ 1 ก้อน เท่ากับ XP 1,200 แต้ม!

จอนยิ้มแก้มปริ ตอบอย่างอารมณ์ดี

"เรื่องมันยาวครับ..."