บทที่ 95 - "ผู้ช่วย" ชั้นดี!

ซัตตันดูจะถูกใจที่จอนอยากเรียนตีเหล็ก แกบอกว่า "ในเมื่อเอ็งหาแร่หายากพวกนี้มาได้ แสดงว่าเอ็งกับเตาหลอมมีวาสนาต่อกัน! มาๆ ดูซิว่ามีพรสวรรค์ไหม!" เพื่อการนี้ แกถึงกับยอมหยุดวิจัยแร่ สอนพื้นฐานให้จอนไปสองสามท่า อย่าง [การตีขึ้นรูป] และ [การตีทบ] แต่น่าเสียดาย ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนช่างตีเหล็ก สอนได้ไม่ทันไร ยามหนุ่มอเล็กเซที่รับผิดชอบเรื่องเสบียงก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาตาม

"ลุงซัตตัน! รั้วเหล็กแหลมตีไปถึงไหนแล้ว? คืนนี้ต้องล้อมรั้วรอบร้านเหล้าให้เสร็จนะ!" เสียงอเล็กเซร้อนรน แต่พอเห็นสองคนหน้าเตาหลอม เสียงก็แผ่วลง ช่างตีเหล็กเฒ่าลูบเคราแก้เก้อ เหลือบมองจอนที่ทำหน้าเฉยเมย แล้วโบกมือไล่ "เออๆ วางใจเถอะ ของแค่นั้นจิ๊บจ๊อย เสร็จก่อนค่ำแน่นอน! ไม่ทำเสียงานหรอกน่า!"

"อะ... อ่า... ครับ..." อเล็กเซเหลือบมองจอนที่ถือค้อนนิ่งๆ สีหน้าเรียบเฉยเหมือนหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะ เสียงยิ่งเบาลงไปอีก "นี่ยังไม่เที่ยง... ก็... ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้..." พอจอนหันขวับมามอง อเล็กเซสะดุ้งเหมือนโดนผึ้งต่อยตูด กลับหลังหันวิ่งแน่บ! "ขอโทษครับ! เดี๋ยวค่อยมาใหม่! ไปละ!"

พอมีคนมาขัด การเรียนการสอนเลยต้องยุติลง ซัตตันจุ๊ปากเสียดาย วางคีมคีบเหล็ก แล้วหันมาบอกจอน "เอ็งก็เห็นแล้ว เพราะข่าวหมาป่าที่เอ็งส่งมา หมู่บ้านเลยวุ่นวายกันไปหมด"

"ไว้เรื่องจบเมื่อไหร่ ข้าจะสอนเอ็งแบบจัดเต็ม ปั้นให้เป็นช่างตีเหล็กชั้นเซียนไปเลย!" จอนพยักหน้าเรียบๆ "ลุงพูดถูกครับ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจริงๆ แต่ลุงวางใจเถอะ เรื่องฝูงหมาป่า อีกแป๊บเดียวก็จบ"

"แป๊บเดียวจบ?" คนแคระเฒ่าเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ยกแก้วน้ำ (ที่ข้างในคือน้ำเปล่า) ขึ้นจิบ "ทำไมพูดงั้น? เอ็งไปวางแผนอะไรแผลงๆ กับบาสก์มาเหรอ?"

"เปล่าครับ แค่มันจะจบเร็วๆ นี้แหละ" จอนไม่อธิบายเพิ่ม วางค้อน เช็ดมือ แล้วหยิบผ้าคลุมขนสัตว์ที่แขวนไว้ตรงที่เคยแขวนสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวใหญ่มาคลุมไหล่ โบกมือลาซัตตัน "ไปละครับลุง ไว้ค่อยมาเรียนต่อ!"

"เออๆ..." ซัตตันไม่ใช่คนขี้ตื๊อ จอนไม่บอกแกก็ไม่ถาม พอมองส่งจอนจนลับสายตา แกก็กลับไปทำงานเดิม ตีของก๊อกแก๊กที่น่าเบื่อต่อ งานพวกนี้ไม่ต้องใช้สมอง ใช้แค่ความจำกล้ามเนื้อก็ทำได้ แกเลยมีเวลาคิดเรื่องอื่น พอลองคิดทบทวน คำอธิบายของจอนเมื่อกี้เริ่มมีจุดน่าสงสัย "ไอ้หนูบอกว่าเจอผลึกแร่พวกนี้ในเหมืองเก่า..."

"แต่ดูรูปทรงแล้ว มันเหมือนผลึกที่งอกบนกระดองของพวก [แม่แมงป่อง] ชัดๆ แค่สีกับคุณสมบัติต่างกันนิดหน่อย"

"แม่แมงป่อง... เหมือง..." คนแคระเฒ่าทวนคำซ้ำไปซ้ำมา ทันใดนั้นก็เบิกตาโพลง ทุบค้อนลงบนทั่งดัง เปรี้ยง! "ไอ้เด็กแสบ! ออกไปข้างนอกแป๊บเดียว ติดนิสัยพูดความจริงไม่หมดมาจากพวกขุนนางซะแล้ว!"

แต่ "ไอ้เด็กแสบ" ที่ว่า หนีไปไกลแล้ว จอนกลับมาที่ปากทางหมู่บ้าน ท่ามกลางสายตายำเกรงของชาวบ้าน เขาหยิบหีบใหญ่ 2 ใบจากหลังม้า แล้วเดินกลับกระท่อมพรานของตัวเอง กระท่อมท้ายหมู่บ้านยังคงเงียบเหงา แต่หน้าประตูมีรอยเท้าใหม่ๆ หลายรอย จอนเลิกคิ้ว หิ้วหีบเข้าบ้าน เห็นกองเสบียงวางเรียบร้อยอยู่ที่มุมห้อง คุ้ยดูนิดหน่อย ก็เข้าใจ "บาสก์ส่งมาสินะ..."

"แต่ตอนนี้ ฉันไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว..."

เขาเก็บเงินในกองเสบียงเข้ากระเป๋า แล้วหันมามองหีบใหญ่ 2 ใบที่หิ้วมา ที่เขาบอกว่า "ฆ่าหมาป่า ผมคนเดียวก็พอ" ไม่ได้แปลว่าเขาไม่มี "ผู้ช่วย" แค่ผู้ช่วยไม่ใช่คน คนต่างถิ่นเปิดหีบ เผยให้เห็นชิ้นส่วนวิศวกรรมที่เรียงรายเป็นระเบียบ และกล่องใส่ผลึกคริสตัลที่ส่องแสงเจิดจ้า แววตาลึกล้ำ "ต่อให้เป็น [จักรกลเวท] รุ่นต้นแบบ แต่เมื่อเสริมด้วยเทคโนโลยีพลังงานคริสตัล สัตว์ป่าหน้าโง่พวกนั้นไม่มีทางสู้ได้..."

"นี่แหละ พลังแห่งยุคสมัย..."

...

หลังจากหลับไปหนึ่งคืนกับอีกครึ่งวัน เรอาก็ตื่น ใบหน้าเล็กซีดเซียวอ่อนเพลีย แววตายังเหม่อลอย คำแรกที่เธอเรียกหา ไม่ใช่ชื่อโรซาลินที่เฝ้าไข้อยู่ข้างเตียง แต่เป็นชื่อคนที่ขโมยหัวใจเธอไป "คุณจอน... คุณจอนคะ...?"

"น่าน้อยใจจริงแม่หนูน้อย ใจลอยไปหาเทพีทีน่าซะแล้ว ฉันกับโรซาลินเฝ้าไข้ทั้งคืน ไม่เห็นเรียกหาบ้างเลย" อีฟเรนี่ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่อีกด้านของเตียง หัวเราะเบาๆ "เสียแรงรักนะเนี่ย!" โดนคนสนิทแซวแบบนี้ สาวน้อยผมแดงก็เขินม้วน เธอดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้าครึ่งหนึ่ง เหลือแต่ดวงตาสีมรกต แล้วขอบคุณเสียงอ่อย "น้าอีฟเรนี่... ขอบคุณที่มาดูแลหนูนะคะ..." ได้ยินคำเรียก ผู้หญิงชุดดำที่กำลังยิ้มก็หน้าตึงทันที "เรียกพี่"

"งือ..." เจอรังสีอำมหิตกดดัน เรอาจำใจยอมแพ้ "พี่อีฟเรนี่..."

"อื้ม ค่อยน่าฟังหน่อย..." อีฟเรนี่พยักหน้าพอใจ แล้วพยักพเยิดไปทางโรซาลินที่ยกน้ำและอาหารเข้ามาอีกฝั่งของเตียง "ส่วนคุณจอนของเธอหายไปไหน ถามพี่สาวโรซาลินของเธอโน่น"

เรอาหันขวับ มองสาวงามผมเงินตาสีเงินด้วยสายตาคาดหวัง เจอสายตาอ้อนวอนขนาดนี้ โรซาลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้าๆ "คุณจอน... ไปแล้วค่ะ"

"ไปแล้ว...?" เรอางง แล้วพยายามจะลุกขึ้นนั่ง "ไปแล้วคืออะไร— โอ๊ย!" แต่ร่างกายที่อ่อนเพลียทำให้เธอล้มเหลว ลุกได้ครึ่งตัวก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม แต่เธอไม่สนใจความเจ็บปวด รีบถามร้อนรน "คุณจอนไปไหนคะ? เขาจะไม่กลับมาแล้วเหรอ!?"

"พี่โรซาลิน บอกมาเร็วๆ สิคะ!"

โรซาลินนั่งลงข้างเตียง ลูบหัวเรอาเบาๆ ปลอบโยน "คุณจอนแค่ไปทำธุระส่วนตัวค่ะ เดี๋ยวก็กลับมา"

"เขาทิ้งของไว้ให้ด้วยนะ" เธอชี้ไปที่มุมห้อง เรอาหันตาม แล้วสายตาก็ถูกตรึงไว้กับหุ่นจักรกลสีเงินขาวสองตัว ต่างจากหุ่นยนต์ "โง่ๆ ดำๆ ถึกๆ" ที่มีขายทั่วไป หุ่นพวกนี้ดูพิเศษมาก เส้นสายโค้งมนเหมือนร่างกายมนุษย์ เต็มไปด้วยความงามทางวิศวกรรมขั้นสุดยอด "ดวงตา" ที่ส่องแสงสีฟ้าคริสตัล และ "โล่" กับ "หน้าไม้" ที่แขน แผ่รังสีคุกคามแปลกประหลาด "นี่คือ... จักรกลเวทเหรอคะ? คุณจอนสร้างเหรอ?"

"ใช่ค่ะ" โรซาลินพยักหน้า สวมกำไลข้อมือที่ฝังคริสตัลแวววาวให้เรอา "เขาฝากไว้ให้เธอ มีแค่เธอที่สั่งการพวกมันได้" เด็กสาวผมแดงกำกำไลแน่น ยิ้มแก้มปริเหมือนคนบ้า "มีแค่ฉัน... ที่สั่งการได้... ฮิๆ..." อีฟเรนี่เห็นแล้วกุมขมับ "ยัยเด็กนี่ อาการหนัก เกินเยียวยาแล้ว..."