บทที่ 96 - เสียงโหยหวนของฝูงหมาป่า

เทือกเขานูริภายใต้หิมะและลมหนาวนั้นเงียบสงบ แต่ก็เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา จอนเดินผ่านต้นไม้แห้งและโขดหิน รองเท้าบูทจมลงในหิมะลึกครึ่งฟุต ส่งเสียง ครืดคราด เขากำลังมุ่งหน้าไปยัง "เนินแร้ง" ตามเส้นทางในความทรงจำ และข้างหลังเขา มีจักรกลเวทรูปร่างเหมือนแมงมุมตัวกลมแป้นสี่ขา 2 ตัวเดินตามต้อยๆ... นี่คือ "ผู้ช่วย" ของเขา [วอล์คเกอร์ โมเดล V - ปรับแต่งเอง (ยอดเยี่ยม · จักรกลเวท)]

[ความทนทาน: 150/150]

[ค่าป้องกัน: 50]

[อุปกรณ์ติดตั้ง: แกนคริสตัล x3, เครื่องยิงหมุดเหล็ก x3, เครื่องสร้างโล่ - พลังคริสตัล x1, เครื่องเร่งความเร็วกระสุน - พลังคริสตัล x1]

[เครื่องยิงหมุดเหล็ก (ธรรมดา · อุปกรณ์เสริม): ยิงหมุดเหล็กใส่ศัตรูในระยะ, พลังการยิง: 15, ระยะยิง: 50 เมตร, บรรจุกระสุน: 300/300]

[เครื่องสร้างโล่ - พลังคริสตัล (ธรรมดา · อุปกรณ์เสริม): เปิดใช้งานเพื่อสร้างโล่พลังคริสตัล ปิดไม่ได้จนกว่าพลังงานจะหมด]

[เครื่องเร่งความเร็วกระสุน - พลังคริสตัล (ยอดเยี่ยม · อุปกรณ์เสริม): ใช้พลังคริสตัลเพิ่มความเร็วและระยะยิงของกระสุน 50%]

ออกนอกสถานที่ ประสิทธิภาพต้องมาก่อน วอล์คเกอร์ 2 ตัวนี้ละเอียดกว่ารุ่นที่เขาสอนเอสราทำ แต่โครงสร้างพื้นฐานยังเหมือนเดิม คือระบบเดินอัตโนมัติบวกอุปกรณ์เสริม ถึงจะดูเชย แต่เหมาะกับพื้นที่ป่าเขามาก และเพราะใช้พลังงานคริสตัล เลยตัดเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ทิ้งไปได้ เหลือพื้นที่ใส่อาวุธเพียบ จอนเลยยัด "เครื่องยิงหมุดเหล็ก" รุ่นขยายแม็กกาซีนเข้าไปตัวละ 3 เครื่อง โครงสร้างง่ายๆ แรงใช้ได้ กระสุนหาง่าย เอาไว้จัดการสัตว์ป่าเหลือเฟือ ส่วนเครื่องสร้างโล่กับเครื่องเร่งความเร็ว เอาไว้รับมือตัวโหดๆ เผื่อเจอ "ราชาหมาป่า" อย่างที่บาสก์บอก ข้อเสียคือเทคโนโลยีควบคุมพลังงานคริสตัลยังไม่ถึงขั้น เปิดใช้งานอุปกรณ์เสริมแล้วปิดไม่ได้จนกว่าพลังจะหมด ถือว่าสิ้นเปลืองสุดๆ แต่ตอนนี้เขามีสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำเป็นแบ็กอัพ คริสตัลแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วง ปัญหาจริงๆ ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องฆ่าหมาป่า แต่เป็นการไม่หลงทางในป่าหิมะที่ดูเหมือนกันไปหมด หิมะที่ตกหนักโดนต้นไม้บังไปบ้าง เดินง่ายขึ้นหน่อย แต่วิวที่ซ้ำซากจำเจทำให้หลงง่าย "ถ้ามีสัตว์ขี่ก็ดีสิ... หลงทางจะได้ไม่ต้องเดินเอง..." จอนบ่นพึมพำ นึกถึงคอลเลกชันสัตว์ขี่ร้อยตัวในอดีต พลางสังเกตภูมิประเทศไม่วางตา โดยรวมพื้นที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ทิศทางน่าจะถูกแล้ว ขณะที่กำลังนึกว่าสัตว์ขี่ตัวที่ 100 คือลูกมังกรดวงดาวหรือหมาล่าเนื้อแมกม่า เสียงหอนยาวเหยียดโหยหวนก็ดังมาจากภูเขาไกลๆ "บรู๋วววววววว——!!!" เสียงทะลุทะลวงและเศร้าสร้อยจนน่าใจหาย "หืม? เกิดอะไรขึ้น?" จอนเลิกคิ้ว เร่งฝีเท้า วอล์คเกอร์ V เร่งตาม

"บรู๋วววว บรู๋ววววว——!!!" เสียงหอนแรกเป็นแค่จุดเริ่มต้น เสียงหอนระงมดังรับกันเป็นทอดๆ กลายเป็นทะเลแห่งความโศกเศร้า แม้แต่เสียงลมและหิมะก็กลบเสียงคร่ำครวญที่ปกคลุมหุบเขาไม่ได้ จอนเคยได้ยินเสียงแบบนี้ แต่ไม่ใช่ที่นี่ เคยได้ยินที่ทุ่งหญ้าฮานาคาราอันกว้างใหญ่ทางตะวันออก ตอนนั้นราชาหมาป่าเผ่าฟากานาตายในสงครามกับเผ่าสิงโตอาเดรีย หมาป่าทั้งทุ่งหญ้าร้องไห้ระงม ราชาสิ้นชีพ ฝูงหมาป่าร่ำไห้ เสียงเหมือนกันเปี๊ยบ "อะไรเนี่ย? ยังไปไม่ถึง ราชาหมาป่าก็ม่องเท่งแล้วเหรอ?" เขาไม่รอช้า มุ่งหน้าไปทางที่เสียงดังที่สุด แหวกกิ่งสนที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ภาพตรงหน้าเปิดกว้าง ใต้เท้าคือหน้าผาสูงชัน ตรงหน้าคือหุบเขารูปตัว V ลึกและชันเหมือนโดนขวานยักษ์ผ่า ปลายหุบเขาเชื่อมต่อกับยอดเขาหลักของเทือกเขาย่อย — เนินแร้ง ตอนนี้ บนสันเขาสองข้างหุบเขา เต็มไปด้วยหมาป่าหลากสายพันธุ์ — หมาป่าดำ, หมาป่าสีเทา, หมาป่าหางสั้น... แต่ตอนนี้พวกมันยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นริมหน้าผา เชิดหัวขึ้นส่งเสียงโหยหวนลงไปในหุบเขา ราวกับก้นเหวนั้นคือต้นตอความเศร้า จอนย่อตัวลง หรี่ตาสีฟ้า พยายามมองผ่านพายุหิมะลงไปก้นหุบเขา แต่เห็นแค่หิมะขาวโพลนหมุนวน "ไม่สิ..." สมองประมวลผลเร็วรี่ "ถ้าราชาตายจริง ฝูงหมาป่าต้องแตกตื่น พยายามช่วยหรือแก้แค้นก่อนจะแตกกลุ่ม" "แต่นี่ยังรวมกลุ่มกันครบถ้วน มาร้องไห้โดยไม่หนี..." เรื่องเล่าแปลกประหลาดในบอร์ดผู้เล่นแวบเข้ามาในหัว "อย่างนี้นี่เอง..." มุมปากคนต่างถิ่นยกยิ้มอย่างรู้ทันและตื่นเต้น "ถ้าเป็นอย่างที่คิด... งานนี้สนุกแน่"

เขาไม่เปิดฉากโจมตีหมาป่าบนสันเขา แต่ไต่เลาะขอบหน้าผาอย่างระมัดระวัง หาทางลาดลงไปด้านข้าง แต่ในดงหมาป่าแบบนี้ สิ่งแปลกปลอมย่อมสะดุดตา! ดวงตาสีเขียวและแดงนับไม่ถ้วนบนสันเขาล็อกเป้าจอนทันที เสียงหอนโหยหวนเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามเกรี้ยวกราดเตือนภัย! หมาป่ากระโจนลงจากยอดผา กระโดดและไถลลงมาตามผนังหินชันอย่างคล่องแคล่ว เหมือนคลื่นสีเทาถาโถมเข้าใส่! แต่จอนเร็วกว่า! เขาจำแผนที่แถบนี้ได้แม่นยำ ด้วย "ความทรงจำ" จากการวิ่งแมพมานับครั้งไม่ถ้วนสมัยเป็นผู้เล่น เขาเคลื่อนไหวพลิ้วไหวเหมือนลิงลม กระโดดไปตามโขดหิน ลื่นไถลลงไปก้นหุบเขาที่ลมสงบกว่า ก่อนที่วงล้อมหมาป่าจะปิดตาย ก้นหุบเขาลมสงบกว่าจริง และสิ่งที่เห็น ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐาน พื้นดินเต็มไปด้วยรอยกรงเล็บขนาดยักษ์ หลุมลึกจากการพุ่งชน และร่องรอยการต่อสู้อันบ้าคลั่งที่พลิกหน้าดินและก้อนหินกระจุยกระจาย เหมือนสัตว์ประหลาดคลั่งอาละวาด ขนหมาป่าสีเทาดำแข็งๆ ร่วงเกลื่อน หลายกระจุกเปื้อนเลือดสีคล้ำ ตัดกับหิมะขาว ยิ่งเดินลึกเข้าไป ร่องรอยยิ่งถี่และรุนแรง "ชัดเลย การเลื่อนขั้นเป็นราชาหมาป่า... ล้มเหลว"